Woensdag 23/09/2020

Concertrecensie

Blackwave. in de Botanique: funky shizzle met groeimarge

Beeld rv Tina Herbots

's Lands meest feestelijke hiphopband brouwde zonder veel moeite een overkokend feestje in de Botanique. Resten er voor blackwave. nog uitdagingen? Jazeker.

‘Big Dreams’ trapte het concert op Les Nuits Botanique af: een dijk van een single die een grote radiohit had moeten zijn, maar die nét niet genoeg airplay kreeg om door te stoten naar de charts. Het Belgische poppubliek ontdekte blackwave. dan ook behoorlijk laat. De groep had al een heleboel sterke singles op zijn palmares toen de Vlaamse radio’s eindelijk overstag gingen. 

De toeschouwers in de propvolle rotonde hadden duidelijk de inhaalbeweging gemaakt: stuk voor stuk devote fans die een uur lang lustig alle meezingspelletjes van rapper Jaywalker (Jean Atohoun) en zanger-producer Willem Ardui meededen. Blackwave. was gekomen om te feesten en dat zouden zijn aanhangers geweten hebben.

Don't shoot!

“Ah, hun seksnummer”, lieten een troepje overenthousiaste vrouwen in onze buurt optekenen bij het horen van de fluwelen slaapkamerstem die Ardui bovenhaalde bij ‘Hands Up!’, een verdomd goeie popsong die aan Guru’s Jazzmatazz deed denken. Mede dankzij een schare jazzmuzikanten die blackwave. begeleidde: een drummer, bassist, gitarist, pianist en twee blazers. Het vrouwenclubje gooide handen en willekeurige ledematen omhoog, en krijsten “Hands up! Don’t shoot”. Goed dat we in Brussel waren en niet in Compton, waar men zo’n tafereel hoogst ironisch zou vinden. 

‘If I’, een song over opgroeien en het verlies van kinderlijke onschuld, belichtte het intimistische kantje van blackwave. Ardui, die onder zijn eigen naam introverte, folky fluisterliedjes schrijft, kan er zijn singer-songwritertalent in kwijt. De versie die we in de Botanique voorgeschoteld kregen, verraste met een sporadisch struikelend ritme, alsof de groove nu en dan uitbolde. Of was dat een eerbetoon aan de hortende hiphopritmes van J.Dilla? 

Hoe dan ook profiteerde blackwave. van de gelegenheid om zijn heel eigen profiel in de verf te zetten: dat van door jazz en organische funk gedreven rootsy hiphopband. Een heel verschil met het spul van zijn stadsgenoten TheColorGrey (die zich ook aan r&b waagt), Darrell Cole (die het erg ‘street’ aanpakt) of popkoningin Coely.

Eenoog

We zien nog veel groeimarge voor blackwave. In België heeft de hiphopcultuur pas de voorbije twee jaar echt voet aan grond gekregen. De goeie hiphopacts die de voorbije dertig jaar in ons land de kop opstaken - van Rhyme Cut Core over De Puta Madre en Starflam tot Krewcial - deden dat in het ondergrondse. De doorsnee concertganger en een groot deel van de muziekpers zijn bijgevolg niet opgegroeid met hiphop, wat de soms nogal krampachtige euforie rond heel wat nieuwe rapacts van vandaag verklaart. De jonge hiphopgeneratie laat zich er best niet door verblinden. 

Ons punt? Bands als blackwave. moeten streng blijven voor zichzelf. In Vlaanderen profiteert de groep van zijn unieke positie: een vreemde eend binnen de hiphop en binnen de pop. Maar Eenoog is koning in het land der blinden. In de internationale scene staan de Antwerpenaren niet alleen met hun formule - kijk naar hiphopbands als The Roots, Oddisee, Digable Planets, Us3 of The Kyteman Orchestra, die de mix van organische livemuziek en rap perfectioneerden. 

Meer kleur graag

Blackwave. mag die live-kant nog meer uitspelen en zijn muzikanten vaker laten schitteren. De saxofonist en trompettist mochten ons inziens regelmatiger én luider soleren - nu hoorden we hen alleen voluit gaan in ‘Flow’ - en de band mag tout court meer opgaan in het verhaal, in plaats van netjes aan de zijlijn te staan. En laat die jongens kostuums dragen of blitse, kleurrijke outfits - hun zwarte, saaie plunje contrasteerde wel erg fel met de vrolijke feestmuziek.

In de bissen hoorden we hoe het moet. De band zette een J.B.’s-achtige funkgroove neer die recht in de roos schoot. Hadden ze vaker mogen doen. Het samenspel tussen muzikanten en rappers was niet altijd even naadloos, maar het enthousiasme van Ardui en Atohoun maakte veel goed. Helemaal geweldig was ‘Elusive’, met gastzanger David Ngyah, dat de kurkdroge funk van Lou Donaldson als platformpje gebruikte om er een pakkend popliedje op te bouwen. 

Jazeker, het komt goed met blackwave. Als de groep tenminste keihard aan het touren slaat en af en toe eens de geijkte paden durft te verlaten. Fingers crossed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234