Zondag 23/02/2020
Halina Reijn.Beeld Geert Joostens

Column

Binnen luttele minuten voeren we de meest intieme opdrachten uit met spelers die we nauwelijks kennen

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

De eerste dag van een repetitieproces is killing. Meestal is er nog geen vaststaand idee over wat er ­precies verwacht wordt, nog geen decor of mooi toneellicht als houvast. Het enige wapen dat wij, de ­spelers, bezitten, is de tekst die we braaf uit het hoofd hebben geleerd, maar die vaak plotseling gedeletet lijkt te zijn uit de hersenen op het moment dat we het podium betreden. Door de spanning die in het repetitielokaal hangt en de aanwijzingen van de regisseur is het reproduceren van de woorden een heel ander verhaal dan wanneer je de dialoog opdreunt voor jezelf in de badkamer.

De eerste repetitiedag van Obsession in Amsterdam is nog zenuwslopender dan normaal, want niet alleen is de helft van de acteurs van Britse afkomst, en dus geen onderdeel van ons oude, vertrouwde, vaste ensemble, ook mogen we dit keer niet acteren in onze moedertaal. Maanden geleden zijn we al begonnen met accentlessen om vandaag in ons beste Brits de spits af te bijten.

Traditiegetrouw zitten we aan een grote tafel in een studio die uitkijkt over het Leidseplein. Mensen druppelen binnen. Terwijl ik al bijna 15 jaar voor het gezelschap werk, herken ik nauwelijks gezichten. We nemen plaats, stellen ons aan elkaar voor en beginnen aan de allereerste lezing.

De Engelse spelers brengen de tekst levendig, soms zelfs zonder in hun script te kijken. Als vanzelfsprekend zoeken ze elkaars blik. Ik durf mijn hoofd niet op te heffen, mijn ogen blijven onophoudelijk op de pagina gericht, mijn wangen branden van het blozen. Na een paar uur is de kop eraf en begeven we ons naar boven, waar het decor en het concept van de voorstelling worden gepresenteerd. Het ziet er imposant uit en de druk op ons, de spelers, neemt toe.

De volgende dag krijgen we in de ochtend een tijdelijk kostuum en worden we per direct verwacht op de vloer. Binnen luttele minuten voeren we de meest intieme en intense opdrachten uit met spelers die we niet of nauwelijks kennen. We tasten af, zijn nog voorzichtig maar weten dat de tijd schaars en kostbaar is en dat we onze uren met elkaar en vooral ook met de regisseur maximaal moeten benutten.

Aan het eind van de dag zijn de zenuwen verdwenen en heeft spanning plaatsgemaakt voor een gezonde tunnelvisie. De komende maanden zal mijn script mij overal en altijd vergezellen tot ergernis van mijn naasten. In de supermarkt, op verjaardagsfeestjes, tijdens een gezellig kopje thee met een vriendin, de tekst ligt altijd op mijn schoot, en zodra ik even alleen word gelaten, blader ik driftig naar lastige passages om ze zacht voor me uit te prevelen als een dierbare mantra.

Ik beoefen dit vak nu al twintig jaar maar ben zelden zo angstig en uitgedaagd geweest als nu. Over anderhalve week vertrekken we naar Londen. Ogen dicht en springen maar. Ons talent is hopelijk groter dan onze angst. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234