Zondag 13/06/2021

Bij Ford zijn er twee klassen van arbeiders en dus van mensen gecreëerd

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

De actievoerders bij Ford blijven de toegang tot de fabriek blokkeren, ook al riskeren ze na een vonnis in kortgeding 1.000 euro per man en inbreuk, telkens als ze de productie verhinderen. Volgens de directie gaat het om "individuele personen" die zich verzetten tegen het bevel, en de directie "hoopt dat deze individuen de beslissing van een meerderheid zullen aanvaarden".

Een nipte meerderheid van de Fordwerknemers en hun toeleveranciers sprak zich in een referendum inderdaad uit voor een werkhervatting. Dan ontstaat al snel een beeldvorming van een harde militante kern van liefst uiterst links gesitueerden hardliners die de democratische wil van een grote meerderheid negeert.

De waarheid is, zo valt te vrezen, oneindig veel complexer. Geen idee of de mannen aan de blokkades op de partij van Peter Mertens gestemd hebben, wat overigens hun goed recht zou zijn, maar als ze er nog staan en kunnen doen wat ze doen, dan kan het niet anders of ze kunnen minstens op het begrip rekenen van de mensen die wel weer aan het werk willen. Want anders was er aan de poorten al lang gevochten.

Het probleem is dat er historisch bij Ford twee klassen van arbeiders en dus van mensen gecreëerd zijn. Door een voortdurende outsourcing, op zoek naar steeds meer rendement en flexibiliteit, zijn een aantal activiteiten van de productie en de toelevering van onderdelen in aparte bedrijven terechtgekomen, waar meteen ook andere arbeids- en loonvoorwaarden golden.

In de werkelijkheid van alledag was dat een pure fictie: ook die bedrijven maken integraal en onmisbaar deel uit van het Fordproductieproces, maar boekhoudkundig en vooral juridisch zijn ze ervan gescheiden.

Bij die achterkant van de toelevering, waar 1.300 mensen werken, voor 70 procent Limburgers van Marokkaanse of Turkse origine, de zonen en dochters van zij die de mijnsluitingen nog meemaakten, zijn de lonen lager, de opzeg kleiner, de ontslagpremie minder. Maar zij zijn maar met 1.300. Bij Ford werken 5.000 mensen met meer loon, meer anciënniteit, meer kansen op brugpensioen en een veel betere oprotbonus. Voor die 5.000 is werken met een toeslag in afwachting daarvan een niet eens onlogische keuze. Bij de mannen en de vrouwen van de achterkant, die zich terecht tweede klasse en gediscrimineerd voelen, ligt dat helemaal omgekeerd.

En daarom verhinderen nu mensen met twee kinderen en een hypotheek andere mensen met twee kinderen en een hypotheek te gaan werken, omdat ze in het verleden door een fabriek die nu de deuren sluit, zijn opgedeeld in eerste en tweede klasse.

In plaats van te dreigen met dwangsommen, in plaats van te hopen dat door het wegvallen van stakingsvergoedingen en syndicale steun men uiteindelijk wel zal gelijk krijgen, zou de directie beter, en met de nodige schaamte, doen wat juist zou zijn. En dat is aan iedereen die aan de geschiedenis van Ford Limburg heeft bijgedragen, aan de voor- én aan de achterkant, dezelfde voorwaarden bieden. Dat kost mogelijk wat miljoenen meer, maar je krijgt er een onbeschadigd wagenpark en een werkwillige fabriek voor in ruil. En toch een beetje herstel van je voorlopig miserabele reputatie.

Yves Desmet
Hoofdredacteur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234