Zaterdag 19/10/2019

Bij Dior is antisemitisme in de mode

Eind vorige week liet Christian Dior weten dat hun hoofdontwerper John Galliano op non-actief werd gezet na een vermeend antisemitisch voorval in een Parijs café.

Galliano zou galeriehoudster Geraldine Bloch en haar vriend uitgescholden hebben om vervolgens zijn bekende mannequinpose aan te nemen en te roepen: “I am the designer, John Galliano”. Maandag verscheen dan op de website van de Britse krant The Sun een videofragment dat niets aan de verbeelding overlaat. De met een smartphone geschoten beelden laten een duidelijk beschonken Galliano zien die zijn tafelburen belaagt met de woorden “I love Hitler. People like you would be dead. Your mothers, your forefathers, would all be gassed.” Sidney Toledano, de Joodse CEO van modehuis Dior, was not amused en wees Galliano de deur.

Gisteren probeerde de ontwerper de meubels te redden door zich in een verklaring te verontschuldigen. Hij liet weten dat “racisme geen plaats heeft in onze samenleving”. “Ik heb mijn hele leven lang tegen vooroordelen en discriminatie gevochten, en ik ben er zelf ook vaak het slachtoffer van geweest.” En hij voegde eraan toe: “Ik ontken dat ik antisemitische verwijten heb gemaakt.” Galliano beweert dat hij verbaal en fysiek werd aangevallen vanwege zijn looks en door het lint ging. Hij heeft nu zelf een klacht ingediend voor laster en eerroof en meldt ook dat hij de politie alle medewerking verleent. Maar het parket van Parijs besliste wél dat Galliano zich moet verantwoorden voor de rechtbank. Aanklacht: “racisme-inbreuken”. Volgens insiders in de Franse modewereld zou Galliano intussen mentaal “un homme mort” zijn.

Swastika’s

Voor Dior moet de affaire alleszins boze herinneringen oproepen aan de jaren zestig. Toen kwam het bedrijf ook al in een antisemitische schandaalsfeer terecht. De nazigekke nicht van Christian Dior zorgde voor een gevoelige deuk in het imago, iets wat de Franse media nu gretig oprakelen. De levenswandel van deze Françoise Dior (1932-1993) mag zeer opmerkelijk heten. De eerst fel royalistische Françoise was aanvankelijk getrouwd met de troonpretendent van het prinsdom Monaco, graaf Robert-Henry de Caumant La Force. Maar na haar scheiding in 1960 raakte ze in het vaarwater van de net opgerichte Britse nazipartij National Socialist Movement (NSM). Françoise, die verslaafd was aan plastische chirurgie, begon er steeds racistischer denkbeelden op na te houden. In Londen vervoegde ze in 1962 de rangen van de paramilitair georganiseerde partij. Eerst verloofde ze zich met kopstuk John Tyndall, die kort nadien werd gevangengenomen. Vervolgens viel ze in de armen van de net iets eerder vrijgekomen partijleider Colin Jordan, waarmee ze op 5 oktober 1963 huwde. Hun trouwpartij werd breed uitgemeerd in de Franse pers. Het koppel liet zich fotograferen terwijl ze op Arische wijze boven een exemplaar van Mein Kampf elkaars bloed vermengden. Françoise verklaarde dat ze “een kleine nazi ter wereld wilde brengen”. Op het internet circuleert een onthutsend interview waarin ze, in een van nazisymboliek omgeven decor, hand in hand zit met Jordan, vlak voor hun huwelijk. Ze verheerlijkt er Hitler als haar held. “Onbewust ben ik altijd nationaal-socialist geweest”, zegt ze onverstoorbaar. En: “Nazi-Duitsland is onze heilige grond, zoals Palestina dat is voor de Joden. We moeten ons ras puur houden.” Op de vraag of ze Joden haat, antwoordde Françoise: “We willen ze gewoon niet hier.” Het huwelijk met Jordan duurde amper drie jaar; de extreem rechtse voorman ruïneerde haar en sluisde haar geld weg naar de nazibeweging. Zij ging er vandoor met zijn secretaris en zat in 1966 een tijdlang vast in Nice, omdat ze een paar jaar eerder de Britse ambassade in Parijs had beklad met swastika’s. Ook op Londense synagoges bracht ze hakenkruisen aan. Françoise Dior overleed in 1993 berooid aan longkanker. Het racistische gedrag van de Diortelg bracht het modehuis destijds danig in verlegenheid, al was Françoise nooit werkzaam in het bedrijf.

Joodse boycot

De impact van het Gallianovoorval is moeilijk te voorspellen. Verwacht wordt wel dat de show morgen gewoon zal doorgaan. De stuks voor volgende winter zijn al immers al geproduceerd en de eerste contracten getekend. Op korte termijn is de impact in elk geval nefast. Actrices Sharon Stone en Nicole Kidmann worden door de publieke opinie neergesabeld omdat ze op de Oscaruitreiking in een creatie van Galliano op de rode loper paradeerden. De Joodse actrice Nathalie Portman daarentegen, nota bene het gezicht van Dior Beauty, zette zich openlijk af tegen alles wat met Galliano te maken heeft. Zij was dan ook de eerste celebrity die haar woede uitsprak tegenover de ontwerper.

Een jurk van Dior voor de Oscars? Zolang Galliano ze heeft ontworpen, raakt Portman ze niet meer aan. Zal de rest van de Joodse gemeenschap volgen? Dat zou bijzonder slecht nieuws betekenen voor Christian Dior. De Joodse gemeenschap is in modeland een belangrijk en kapitaalkrachtig publiek. Zeker is ook dat Galliano al sinds 1996 voor een ongeziene opleving van Dior zorgde. Zijn creaties vlogen de deur uit en de internationale pers stond in de rij voor zijn excentrieke shows. In een door image gedomineerde branche gedomineerd is een enfant terrible goud waard. Vraag dat maar aan Jean-Paul Gaultier. Tot hij té terrible wordt natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234