Vrijdag 21/01/2022

Bij de beesten af

'We Need New Animals' is de tweede, langverwachte cd van Die Anarchistische Abendunterhaltung. Daarop komt het popgehalte van dit Antwerpse kwartet sterker tot uiting, want het werkt met een drummer en zelfs met geprogrammeerde beats. De gerenommeerde Michael Brook mixte de plaat.

De volledige groepsnaam, Die Anarchistische Abendunterhaltung, staat nog altijd op de hoes - zelfs in vier talen - al gaat de groep door het leven als DAAU. Blijkbaar kunnen alleen Duitstaligen de naam moeiteloos uitspreken en het kwartet, dat nu onder contract ligt bij multinational Sony, mikt resoluut op een internationale carrière. DAAU spreek je uit als 'dauw'. Los van het feit dat het niet mooi oogt en het jammer is dat het uitroepteken verdwenen is, is het sneu voor de Gentse groep Thou, want de kans dat Belgische radiopresentatoren het uitspraakverschil tot zijn recht zullen laten komen, lijkt klein.

Maar goed, laten we het over We Need New Animals hebben, het vervolg op het ruim twee jaar oude debuut Die Anarchistische Abendunterhaltung!, waarvan de met een rockspirit gebrachte klassieke muziek een publiek van jong en oud aansprak. Aan het woord zijn Han Stubbe (klarinet), Buni Lenski (viool) en Roel Van Camp (accordeon). Het vierde lid is cellist Simon Lenski.

Han: "De muziek van onze eerste plaat is heel onbewust gegroeid. Toen hadden we geen idee van hoe ze zou moeten klinken. We hebben ze gewoon opgenomen. Nu hebben we er toch meer over nagedacht, het was echt zo: nu gaan we de studio in. Toen we onze eerste plaat opnamen, hadden we niet eens een platenfirma. De wijze waarop we aan de muziek hebben gewerkt, is echter niet verschillend: gewoon samenspelen en haar laten rijpen." Buni: "Maar wel op een veel kortere tijd. De eerste cd was het resultaat van vijf jaar samenspelen, de nieuwe hebben we op vijf maanden moeten schrijven."

Een opvallend verschil is wel het gebruik van drums. Die duiken in bijna alle nummers op. Han: "We hebben nog heel even met een drummer gespeeld en met hem aan nieuwe nummers gewerkt. Dat klikte echter niet en daarom hebben we zelf, samen met onze technicus Phil Evans, op een sampler en een drumcomputer allerlei beats gemaakt die pasten bij wat we hadden geschreven. Later zijn die dan vervangen door livedrums, al staan er nog wel wat elektronische beats op de cd." De leden van Die Anarchistische Abendunterhaltung hebben die drummer, Jason Lewis, nooit ontmoet. Han: "Dat was een vriend van Michael Brook. Jason Lewis heeft gewoon die beats nagespeeld en zo voor meer livekarakter gezorgd." Buni: "Maar goed ook, want de wijze waarop wij het hadden uitgewerkt, klonk soms nogal mechanisch."

De vraag is hoe de groep deze drumpatronen live zal invullen. Han: "Wel, dat zijn we nu nog aan het uitproberen. We gaan drumsamples gebruiken, die we met voetpedalen kunnen bedienen. We gaan zeker niet spelen met een drumpartij die helemaal op band staat." Roel: "Ik wil erop wijzen dat we alle songs sowieso op twee manieren kunnen spelen: met de samples en helemaal akoestisch. Dat is maar goed ook, want techniek is soms iets raars, hé. Mocht het nu helemaal knal zeggen, dan kunnen we nog altijd spelen."

"Puur akoestisch verschillen de nieuwe nummers weinig van de oudere. Door het gebruik van beats en effecten kunnen we de stijlen die we vroeger akoestisch speelden, nu beter tot hun recht laten komen. Vroeger speelden we ook reggae, maar door de diepe bas van de cello klinkt het nu reggaeër." Han: "Als ik nu die eerste plaat opnieuw beluister, dan klinkt die toch meer als één ding, terwijl ik mijn hoofd heel veel verschillende stijlen en kleuren hoorde. Dankzij de technologie kunnen we dit duidelijker maken voor de luisteraar. Anderzijds bevat die eerste cd ook elementen die we nu missen, deze tweede cd klinkt een stuk rustiger, hij is wat meer overdacht en ergens vind ik dat een beetje jammer. Het heeft anderzijds ook goede kanten, namelijk dat je schone muziek hebt." Roel, lachend: "Ja, vind je dat?" Buni: "Het is gewoon een stap in onze evolutie, de volgende cd zal anders klinken dan eerste twee, maar de nieuwe platen bouwen altijd voort op de vorige."

Op We Need New Animals zijn enkele gasten van de partij. Gitarist David Bovée van Think Of One is te horen op een vijftal songs, al had hij ook voor de meeste ander nummers gitaarpartijen bedacht. Die zijn echter gesneuveld bij het mixen. De cd bevat ook twee songs in de letterlijke betekenis van het woord. An Pierlé zingt 'Broken', terwijl de met een Zap Mama-faam beladen Angélique Willkie in het lome dubliedje 'Dip'n Dodge' te horen is. Het eerste is ontstaan tijdens een gezamenlijke improvisatie, terwijl Willkie haar melodie en tekst heeft bedacht bij bestaande muziek. Op de vraag of het toeval is dat ze met zangeressen en niet met zangers werken, weten de heren niet meteen een eensluidend antwoord te vinden. Han en Roel denken aanvankelijk van wel, maar Buni is resoluut. "Niks is toeval, jong. Er zijn al genoeg gasten in deze groep." Han: "Ja, je hebt gelijk, zo van: nog een gast erbij." Het had anders wel gekund, want de groep heeft met Stef Kamil Carlens (Zita Swoon) geoefend, maar aan die samenwerking is geen nummer voor We Need New Animals ontsproten. Buni: "Het is géén toeval: ik denk dat vrouwenstemmen beter bij onze muziek passen dan mannenstemmen." Over deze stelling blijken de drie het eens.

De bekendste gast is natuurlijk Michael Brook, als gitarist befaamd om zijn infinite guitar, maar vooral een bekend producer die werkte met Khaled, Youssou N'Dour, Mary Margaret O'Hara en Nusrat Fateh Ali Khan. Hij verzorgde echter niet de productie van We Need New Animals. Daarvoor is het viertal zelf verantwoordelijk, samen met technicus Phil Brown. Brook heeft de plaat wel gemixt. Roel: "Eigenlijk was het een rare situatie. Toen we begonnen, hadden we afgesproken om er niemand van buitenaf bij te betrekken. Halverwege de opname kwam dan het voorstel van de platenfirma." Buni: "We zaten toen in Ronda (Spaanse stad waar het management van de groep een eigen studio heeft, CV). Op basis van de lijst van mensen met wie hij gewerkt heeft, leek hij OK, temeer daar hij veel ervaring had met akoestische instrumenten. Zijn werk met Nusrat Fateh Ali Khan was doorslaggevend, omdat we daar al heel lang van houden." Han: "Ja, we hadden zoiets: baadt het niet, dan schaadt het niet."

Daar komt misschien bij dat je als jonge groep niet alle voorstellen van je (nieuwe) platenfirma kan negeren? Han: "Dat speelde inderdaad mee." Buni: "Ja, jij vond dat wel, maar ik beschouwde het gewoon als iets positiefs en een eer dat hij dat wou doen."

De groepsleden zijn in elk geval erg te spreken over de bijdrage van Brook. Han: "Normaal sluit hij zich met de opnamen van een artiest in een studio op en dan plakt hij alles zoals hij dat wil. Wij zaten er echter bij en we zijn heel intensief aanwezig geweest. Dat was hij niet gewoon." Roel: "Hij is er half zot van geworden." Buni: "Een keer heeft hij ons echt buitengejaagd, maar globaal gezien ging het vrij goed. Ik zat meer te luisteren dan commentaar te geven."

Roel: "Wij spelen vaak een hele hoop melodiekes door elkaar en daar had hij het soms wat moeilijk mee. Hij vroeg zich dan altijd af wat nu de leidende melodie was. Soms heeft hij een instrument sterker naar voren gehaald. Dat was dan goed, maar ook even schrikken, zeker als je zelf bijna helemaal verdwenen bent omdat Michael Brook je solo niet als dusdanig ervoer." Han: "Het algemene klankbeeld is toch door ons bepaald, hoor. Zó sterk heeft hij er zijn stempel niet op gedrukt." Buni: "Wat we wel geleerd hebben: als we nog eens met zo'n buitenstaander werken, dan moet hij er van het begin bij zijn, dus bij de opname van de muziek." Roel: "Áls we dat nog doen hé." Han: "Inderdaad, áls we dat nog doen."

Eén uitzondering niet te na gesproken, heten alle songs van het titelloze debuut 'Drieslagstelsel' gevolgd door een nummer. Die composities bestonden telkens uit drie delen. Omdat die, zo vertelde Buni twee jaar geleden aan DeMix, verschillende sferen bevatten, was het moeilijk om een gepaste titel te vinden. Voor We Need New Animials stelde dat probleem zich niet. "De nummers zijn iets korter, hebben minder lagen, dus kan je er makkelijker een sfeer opplakken. Neem nu 'Oliphant': dat heeft een traag, beukend ritme dat het beeld van olifantenpoten oproept." Han: "En 'Lady Delay' is met een delay-effect gemaakt. Voor sommige nummers konden we niks bedenken, dus hebben we de werktitel behouden, zoals 'Traag', dat erg traag is, en 'Nix', dat fwoetfwoet direct voorbij is." Roel: "Live worden verschillende nummer trouwens geclusterd tot stelsels. Als we een jaar gewacht hadden om de cd op te nemen, zouden we misschien weer allemaal stelsels gehad." Buni: "Dat weet je niet." Roel: "Neen, maar het is toch een toffe gedachte."

Nu we het toch over titels hebben, hoe zit het met We Need New Animals? Buni: "Stefan met wie we ook de vorige keer hebben gewerkt - de beruchte naaktfotohoes - wou weten waarover het moest gaan. Bon, we hebben vergaderd, maar we hadden niks te vertellen, behalve dat ik zei: ik zie een brakend hert in een bos. Daar heeft hij zich op gebaseerd en uiteindelijk heeft hij de titel gevonden." Han: "Ja het cd-boekje bestaat uit verschillende tekeningen en in een ervan stond die tekst." Buni: "We zijn lang op zoek geweest naar een goede titel, van alles is de revue gepasseerd: Smoopwank, Snake's Journey Today, Momentum, Motillium, maar dan hebben de knoop doorgehakt en voor een catchy titel gekozen." Die Anarchistische Abendunterhaltung! verscheen op het kleine label van het management van de groep en het eveneens bescheiden Lowlands zorgde voor de distributie. Desondanks verkocht die 12.000 exemplaren, gezien de omstandigheden een zeer hoog aantal. Niet onlogisch dus dat grote platenfirma's interesse hadden in het kwartet. Dat tekende uiteindelijk bij de Belgische afdeling van Columbia, een van de poplabels van het Sony-concern. We Need New Animals verschijnt echter bij Sony Classical, op aandringen van de internationale topfiguur van dat label. Han: "Peter Gelb wil een nieuwe wind laten waaien door Sony Classical. Hij is heel enthousiast over ons."

Hoewel de groep op basis van zijn bezetting misschien meer in de sector van klassieke muziek thuishoort, blijft ze ook bij Sony Classical de vreemde eend in de bijt. Han: "Veel van die klassiekers zijn verbaasd over de promotie die voor ons gevoerd wordt. Ons hoesje is ook een van de eerste van Sony Classical met verschillende kleuren." Buni: "We zijn natuurlijk geen pure popgroep, al hellen we toch meer over naar pop dan naar klassiek, bijvoorbeeld omdat we live meestal versterkt spelen. En onze muziek is toch een echte mengelmoes. De popwereld lijkt me ook iets gastvrijer, we zijn er in elk geval schoon onthaald."

Christophe Verbiest

We Need New Animals is uit op Sony Classical.

Vrijdag 19 juni speelt Die Anarchistische Abendunterhaltung in de Ancienne Belgique, Anspachlaan 110 in Brussel (info 02/548.24.24 of http://www.abconcerts.be.) Deze zomer is het kwartet te zien op het Cactus Festival, het Dour Festival en Pukkelpop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234