Dinsdag 29/11/2022

Bier hier Stella Artois Dry

Ons landje, zijn volk en zijn leiders zijn altijd al een dankbare bron geweest voor grappen, maar de laatste nieuwe belgenmop kun je sinds enkele maanden gewoon in de winkel kopen. En wel in de vorm van een Stella Artois Dry, het enige bier ter wereld dat er rondborstig voor uitkomt dat het naar weinig of niets smaakt. En er nog trots op is ook. Op de halsband lezen we immers (in grote letters) 'Pittig fris' en vervolgens 'Zonder nasmaak'. In de taal van Molière klinkt het nog explicieter: "Fraîchement pétillante'" (letterlijk vertaald: fris parelend) en '"sans arrière-goût'"Die moeten we in huis halen.

We lezen op het rugetiket dat het een "zachte, licht verteerbare pils" betreft, gebrouwen volgens een 'vernieuwend brouwprocédé' dat garant staat voor geen nasmaak. Stella haalt hier duidelijk de mosterd bij het Amerikaanse Anheuser-Busch, dat zijn pils(?)bieren Bud en Michelob in een gewone en Dry-versie brouwen. Deze brouwgigant meldt op de smakenkaart trouwens ook dat deze Dry-bieren geen nasmaak hebben. Het vernieuwende brouwprocédé waar Stella het over heeft, is waarschijnlijk niets meer dan de oeroude techniek van het verdunnen. Enigszins verwant is het begin de jaren negentig door Labatt geïntroduceerde icebeer (overgenomen door bijvoorbeeld Maes Cool) waarbij men het bier in wording tijdens het brouwproces koelt totdat zich ijskristallen gaan vormen. Die werken als filter, nemen wat onzuiverheden maar vooral smaak weg en worden vervolgens uit het bier verwijderd. Het resultaat is in beide gevallen gelijk: weg geur en smaak.

Interbrew adviseert het bier uit het flesje te drinken, dus notities over kleur en schuimvorming zijn hier dan ook overbodig. Geur en verder smaak zijn zijdezacht, zuiver en heel lichtjes moutig. Hop is bijna niet waar te nemen. Inderdaad ongeveer geen nasmaak. Het bier smaakt helemaal niet slecht, integendeel, het is een prima frisse dorstlesser, maar niets meer dan dat. Qua prijs-smaakverhouding scoort een slok kraantjeswater en een spuitwater stukken beter. Te noteren is nog dat het donkergroene flesje uit kunststof gemaakt is, maar een glazen fles bijzonder goed imiteert. De tijd en de technieken rijpen om vooral drinkbieren te gaan bottelen in kunststof. Niet direct ten koste van glazen flesjes, maar vooral van blikken verpakkingen.

Natuurlijk wil Interbrew met de Stella Dry klanten afsnoepen van Corona, Bud en andere trendy bieren. Daar is geen eer mee te halen, wel poen. Natuurlijk heeft Interbrew het volste recht zo'n bier op de markt te brengen, aandeelhouders zijn nu eenmaal meer begaan met hun centjes en procentjes dan met de smaak van hun bieren.

Wel jammer is het dat dit nu net Stella Artois overkomt. Net als de chocolade van Côte d'Or of de koekjes van Jules Destrooper zit deze naam als gebeiteld in het collectieve geheugen van elke Belg. Van zulke namen en vooral hun producten blijf je af. Ook al omdat het allemaal heel vroeg begint, al in de 14de eeuw komt brouwerij Den Hoorn voor in de stadsarchieven. In 1708 wordt ene Sebastiaan Artois er meesterbrouwer en geeft de brouwerij zijn naam mee. Net na Alken met zijn Christal Alken brengt Artois eind 1926 het tweede Belgische pilsbier op de markt. Bedoeld als kerstbier en helder als een pils hoort te zijn krijgt het de naam Stella Artois mee, 'de ster van Artois'. Het bier blijft op de markt en groeit uit tot de meest verkochte Belgische pils.

In de jaren zeventig kampt de Stella met een serieus imagoprobleem, het zou vol chemicaliën zitten en garant staan voor een forse kater 's anderendaags. De waarheid was wel iets genuanceerder: de Belg dronk in die dagen meer bier dan nu, en dan nog vooral pils, en dan nog vooral Stella. Negen kansen op de tien dus dat de té gulzige snoeper als bijna iedereen Stella had gedronken. Net alsof men zou gaan beweren dat Fiats onveilige auto's zijn omdat bij 75 procent van alle ongevallen op Italiaanse bodem een Fiat betrokken is, geen wonder als driekwart van de Italianen met een Fiat rijdt. Laten we het erop houden dat het imagoprobleem van Stella die dagen op een stadslegende berustte.

Eind de jaren tachtig promoot het pasgeboren Interbrew op eigen bodem vooral Jupiler en promoveert men Stella Artois tot een internationaal luxebier. In bijvoorbeeld Engeland geniet een Stella dezelfde status als een Carlsberg. Het moet gezegd dat de Stella het met glans wint van de Deense vriend. Ook tegenover een Jupiler smaakt het een tikkeltje zuiverder en hoppiger, beter dus.

Waarschijnlijk is het om de internationale dimensie dat op deze Dry de naam Stella Artois kleeft. Commercieel doordacht en qua verkoop mogelijk schot in de roos, maar verder godgeklaagd. Zulke bieren vormen ongetwijfeld een interessante nichemarkt en alleen daarom moet een grote brouwer ze in huis halen, maar waarom kan de world's most local brewer niet voor één keertje de ongetwijfeld even interessante nichemarkt van de bierliefhebbers verblijden met een échte pils, droog, zuiver maar voor alles stevig gehopt en heerlijk bitter? Uit liefde en respect voor het bier, en ook - laat het zo maar zijn, de heren aandeelhouders mogen hun centjes blijven verdienen - om het groeiende marktaandeel van bijvoorbeeld de Pilsner Urquell in te dammen?

Bob Magerman

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234