Vrijdag 04/12/2020

‘Bidden? Damiaan wordt heilig: we gaan vieren!’

De ene is van ver aangetrouwde familie, de ander heeft een levenslange bewondering voor de bijna-heilige Damiaan: de dertig deelnemers die met Reizen De Arend onderweg zijn naar Rome willen koste wat het kost de heiligverklaring bijwonen. Maar toch is er in de bus geen ‘Ave Maria’ of rozenhoedje te horen. ‘Bidden? Begin niet, hè. Damiaan wordt heilig: we gaan vieren.’

Damiaan zelf was 141 dagen onderweg naar Hawaï. Een busreis van twee dagen - in tegenstelling tot een vlucht van twee uur- richting Rome lijkt in dat opzicht relatief. Alhoewel. “Maar nee”, zegt Irène Fedasz (65) enthousiast. “Als je met de vlieger gaat, kun je niets kopen. Ik heb een hele lijst bij: de ene wil kaarsen, de ander een beeldje. Sleur dat eens allemaal een vliegtuig op.”Vanaf vijf uur donderdagochtend pikken twee bussen her en der in het land bedevaartgangers op. Rond acht uur komen ze samen op de Heizel om over te stappen in één bus. “Vader, zit je goed?”, vraag Maria Van Looy (84) aan haar man Juul Andries (84). “Ik zat precies beter op de vorige bus”, gromt hij. Maria schokschoudert en zet haar hoedje op, “tegen de airconditioning”.Gids Jan Verhasselt begint aan het aflezen van een lijst praktische bekommernissen: “Heren, als u naar het toilet gaat, zet u neer want u weet, een bus, dat beweegt.”De weg naar Rome is niet alleen lang maar vooral ook bezaaid met files. “Waarom rijden we daar niet?”, wijst Maria naar het linkerrijvak. “Die auto’s vliegen en wij staan stil.” “Ach, we moeten er het beste van maken”, lacht Jetteke Bruyninx (68) wat later bij een eerste koffiestop. “Soms denk ik wel: met het vliegtuig is toch praktischer. Je komt aan en je hebt nog een hele dag. Maar anderzijds, met de bus zie je zoveel en je leert ook mensen kennen.” Ze voegt meteen de daad bij het woord en vraagt aan de buren het lipje van de melkkuipjes die bij de koffie kwamen. “Wij gebruiken die bij de KLV om huisjes te bouwen. Ze doen dienst als dakpannetjes.”

Klimmen naar het kruis

De dertigkoppige groep van Reizen De Arend bestaat uit geroutineerde bedevaartgangers: Jetteke en haar Theo (77) trekken elk jaar naar Zuid-Italië om pater Pio te vereren, Irène en Kurt Billiauw (65) zijn al 25 jaar Lourdesgangers - “behalve dit jaar en we missen het” - en Maria en Juul bezoeken tweejaarlijks een bedevaartsoord in Bosnië. “Om Onze-Lieve-Vrouw van Medjugorje te bedanken”, zegt Maria. “Onze Juul is al twee keer dood geweest. Na zijn hartoperatie. Het ging een plant zijn, zeiden de dokters. Bekijk hem, niet slecht voor een plant, hè. Vorig jaar zijn we nog naar Bosnië geweest. Juul heeft de berg beklommen om naar het kruis te gaan, ik niet: ik heb het ook aan mijn hart. Al sinds mijn zeventiende. De kleppen, hè. Hoe vaak heb ik al niet met de fiets ergens gestaan dat ik dacht dat ik daar ter plekke zou sterven. ‘Hier toch niet’, zeg ik dan tegen ons-lieve-vrouwke en ik ben er nog altijd. Enfin, daar aan die berg zat ik beneden en ik heb aan iedereen gevraagd of ze de ‘old man’ hadden gezien want hij bleef nogal lang weg.”Rome is hun zesde reis dit jaar. “Vorig jaar zijn we nog naar Sri Lanka geweest en volgend jaar gaan we naar IJsland. Met de boeren, dezelfden die daar in Brussel melk gespoten hebben. Dat is zo plezant, hè. Deze reis was een opwelling. Ik wou eigenlijk gewoon zondag naar de mis in Ninde maar ze zeiden - ten onrechte - dat het vol zat. Dan heb ik gezegd tegen Juul: ‘Als we niet naar Ninde kunnen, gaan we naar Rome.’ Ik heb pas vorige week geboekt.”Een nicht van Maria was getrouwd met Albert De Veuster, kleinzoon van de broer van Damiaan. Ieder heeft zo zijn reden om mee te willen. Kurt Billiauw is Limburgs consulent voor de Damiaanactie. “Ik bestel de materialen en zorg dat de scholen lessenpakketten krijgen”, zegt hij. “Ik kon dit jaar mee naar Bangladesh gaan om hun projecten daar te bezoeken, maar dat durfde ik niet. Ik moet dertien pillen per dag nemen. Zo’n reis zonder mijn vrouw riskeer ik niet. Maar dit wilde ik niet missen.”

Geen reisgebedje

Voor iedereen op de bus is Rome een bijkomstigheid: de focus ligt op de heiligverklaring. Al valt daar op de bus weinig van te merken: hier en daar haalt iemand discreet een paternoster boven maar niemand die ‘Te Lourdes op de bergen’ inzet. Zelfs geen film over het leven van de man om wie het draait. “Ik had toch een beetje meer bedevaartelementen verwacht”, zegt Marie-Thérèse De Loore (75) licht teleurgesteld. “Eens een rozenhoedje of een reisgebed voor de bus vertrekt. Ja, dat had er toch wel bij gemogen.” Daar is Maria het niet mee eens. “Bidden? Begin niet, hè. Damiaan wordt heilig: we gaan vieren.”Met de dertig deelnemers zit de bus niet vol. Net zoals vele andere bussen trouwens die de afgelopen dagen vertrokken richting Rome. Hebben ruim 500 Hawaïanen met plezier 4.000 euro over voor een reis naar de heimat van Damiaan en zijn heiligverklaring, dan hadden de vanuit Vlaanderen georganiseerde reizen heel wat minder succes. Net zoals alles was met Damiaan te maken heeft: 33 bezoekers voor de bioscoopfilm, nog niet eens de helft van de verwachte bezoekers op het grote feest in Tremelo en in plaats van tien bussen vertrekt er slechts eentje vanuit de geboortegemeente van Damiaan.“De media”, foetert Kurt. “Hoe dat laatste mirakel nu in twijfel getrokken wordt: dat maakt mij zo kwaad. Damiaan was een wonder op zichzelf. Punt. Of die Hawaïaanse vrouw nu voor één, vier of elf heiligen heeft gebeden, dat maak toch niet uit? Weet je wat het is: niet alle priesters zijn zo blij met Damiaan. Hij was nogal rebels, zie je. Dat hij de grootste Belg is geworden, hebben we niet aan de kerk te danken, maar aan de Damiaanactie, wees daar maar zeker van.”“Het gebrek aan interesse ligt ook aan Tremelo zelf”, meent Marie-Thérèse. “Ze maken het de mensen moeilijk. Je moest de kaarten op het gemeentehuis gaan halen en van iedereen die kwam, moest je de geboortedatum opgeven. Dat schrikt mensen af. Vanuit Geel komen twee bussen naar Rome. Maar ja, daar hebben ze een jonge pastoor.” Vrijdagnamiddag: terwijl het Toscaanse landschap voorbijtrekt en de lucht almaar betrokken blijft, haalt Maria haar notitieboekje boven. Juul dicteert: “Veel industrie, boomgaarden met appelen en peren en wijnstokken.” “Ik schrijf zo heel de route op”, zegt ze. “Van thuis tot in Rome. Het wordt tijd dat het winter wordt, dan kan ik aan mijn albums beginnen. Zes reizen op een jaar, weet je wel wat dat is!”Ergens tussen Firenze en Sienna wordt de laatste stop gehouden voor de bus Rome zal bereiken. Kurt kiest in het restaurant voor vis. “De eerste keer dat ik op reis naar Italië vertrok, had ik wat schrik voor het eten”, zegt hij. “Ik lust wel eens macaroni maar niet alle dagen. Al die pasta, dat zegt mij niet zo veel. Maar je moet geen schrik hebben, hoor, in de hotels passen ze het eten aan aan onze smaak. Het wordt zeker niet elke dag pasta.”Maandag: de groep ontdekt Rome en ziet Damiaan heilig worden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234