Dinsdag 04/08/2020

Bevlogen Belgen

Triggerfinger JJJJ

Het moest nog middag worden toen Triggerfinger (Main Stage) met een droge roffel en een stukje a capella, dat zo uit de soundtrack van O Brother Where Art Thou? leek geplukt, het hoofdpodium voor geopend verklaarde. Het duurde niet lang of de AC/DC-riffjes floten je om de oren. De filosofie indachtig dat een beetje geweld nog nooit iemand pijn heeft gedaan verkocht het explosieve trio zijn nummers een ferme trap onder de kont en het volume werd algauw naar topniveau opgedreven. Cool als Tarantino, strak als Italiaans design en zo rock-'n-roll als een vetkuif: de wake up call van Triggerfinger was er meteen een die kon tellen.

The Pigeon Detectives JJ

Springerig maar zonder echte songs

The Pigeon Detectives (Marquee) werden aangekondigd als de juwelen op de kroon van Leeds, maar het vijftal deed achteraf weinig om die belofte in te lossen. Toegegeven: energie voor tien en met de springerige Matt Bowman telden ze bovendien een onvermoeibare frontman in de rangen. De groep speelde hoekige gitaarpop en bespeelde het contingent meegereisde fans alsof het een Stradivarius was. Alleen aan echte songs ontbrak het voorlopig nog. Als Pukkelpop de Ronde van Frankrijk zou zijn, dan waren de Pigeon Detectives het soort renners dat onopvallend meetrapten in het peloton. Zonder zicht op etappewinst, laat staan de gele trui.

Amy MacDonald JJJ

Gebald en goed

Niemand die dit jaar een opmerkelijker succesverhaal heeft geschreven dan de Schotse Amy MacDonald (Main Stage). In alle discretie voert ze met This Is The Life (én de gelijknamige single) al maanden de charts aan en ook live liet ze een goede indruk na met een gebalde set waar het van Springsteen geleende 'Dancing In The Dark' vooral up-temponummers als 'Let's Start A Band', 'Poison Prince' en uiteraard 'This Is The Life' in het geheugen bleven kleven. Alleen moet ze opletten dat ze met haar wat overslaande stem niet de Cranberriestoer op gaat.

Dirty Pretty Things J

Rammelende ramp

Twee jaar geleden stonden de schabouwelijke Dirty Pretty Things (Marquee) stomdronken op het podium. Donderdag bleef het alcoholverbruik beperkt, maar dat maakte de set er helaas niet boeiender op. De groep rond Carl Barât rammelde als een lege maag en had tot overmaat van ramp vooral songs mee die nog minder gezicht hadden dan de onzichtbare man.

British Sea Power JJJJ

Varen naar een andere wereld

British Sea Power (Club), een uit Brighton afkomstig viertal, bewoont het niemandsland tussen Echo & The Bunnymen en The Church, maar doet meer dan gewoon haar grote invloeden naspelen. De groep (aangevuld door een extra violiste, een man op trompet én een kerel die een sirene bediende) speelde gepassioneerde indierock waar je toch het hart van een popsong in hoorde kloppen. Het podium was, de groepsnaam indachtig, aangekleed met scheepsvlaggen en tussen de songs door hoorde je gesamplede meeuwen voorbij fladderen. British Sea Power nam je drie kwartier mee naar een andere wereld. En dat was tussen de drukte door een hele verademing.

Ian Brown JJ

Nooit vervelend, snel vergeten

In Groot-Brittannië wordt Ian Brown (Marquee) vereerd als een halfgod, maar hier is zijn solocarrière na de split van The Stone Roses nooit echt van de grond gekomen. Onterecht, want beluister zijn best of The Greatest en je hoort minstens tien uitstekende nummers. Alleen: een groot zanger is hij nooit geweest en de stemvervormer die hij live bezigde slaagde er niet in dat voldoende te camoufleren. En ja: de set kantelde van sixtiespop over witte reggae naar de dansbare psychedelica. Tijd om je te vervelen kreeg je dus niet, maar net zo goed was je het optreden na afloop meteen weer vergeten. Daar kon zelfs het uit de Stone Rosesarchieven opgediepte 'Waterfall' niets aan verhelpen.

Mercury Rev JJJJ

Geen wit konijn maar wel kippenvel

Mercury Rev (Marquee) liet op videoschermen zeepaardjes en dolfijnen voorbijplonsen, kikkers sprongen langs en je werd aangekeken door uilen en kippen. Bombastisch, theatraal, groots... allemaal lelijke woorden, die niettemin perfect het wonder van deze Amerikaanse groep beschreven. Zanger Jonathan Donahue was net een magiër die met veel gevoel voor drama de ene toverformule na de andere uitsprak. Je hield er dan ook rekening mee dat hij elk moment een groepslid in een konijn of een bloempot kon veranderen, maar zover kwam het - net - niet. Alleen dat kippenvel op de armen was zijn werk.

Ting Tings JJJ

Aanstekelijk

De Ting Tings (Club) hebben drie maanden geleden pas hun eerste cd uitgebracht. Hen op basis daarvan meteen een plek als headliner in een van de tenten aanbieden leek er op papier wat over. Toch stelde het Britse duo - zij op stem en gitaar, hij op drums en via de wonderen der technologie nog een boek andere instrumenten - niet teleur. Hun dancepop klonk even rudimentair als aanstekelijk, met 'Great DJ' en - uiteraard - 'That's Not My Name' als voor de hand liggende hoogtepunten. Alleen: in de laatste rechte lijn kwam het nijpende tekort aan songs om een heel uur op te vullen boven.

Das Pop JJJJ

Complexloos amusement

Net zoals donderdag mocht ook gisterenmiddag al vroeg een Belgische band het hoofdpodium op. De nieuwe plaat van Das Pop (Main Stage) laat op zich wachten, maar het Gentse viertal heeft inmiddels niet met de vingers zitten draaien. Das Pop had complexloze, zelfs lichtvoetige popsongs mee die stuk voor stuk klassiek van snit waren en zonder uitzondering vergezeld gingen met een refrein waar geen kruid tegenop kon. Bent Van Looy (look: Bowie in zijn Berlijnse periode) profileerde zich als een volleerde volksmenner, waardoor je meteen vergat dat hij als zanger een stuk minder kon overtuigen. Niettemin: een optreden waarbij de amusementsmeter regelmatig in het rood ging.

Lightspeed Champion JJJ

Antimetal met viool

"Jullie boffen maar dat Within Temptation en Metallica hier staan: overduidelijk de twee beste bands ter wereld." Devonte Hynes, de zanger die achter de groepsnaam Lightspeed Champion (Club) schuilging, zei het met nauwelijks verholen ironie. Zelf maakt hij dan ook het soort muziek dat er als de perfecte antithese tegen dat soort metal staat. Wars van machotrekjes én boordevol zelfrelativering. Heynes (in berenmuts) had een violist meegebracht, waardoor zijn indie-rock minder inwisselbaar klonk dan het gros van de andere groepjes die door de Britse muziekbijbel meestal op een voetstuk worden geplaatst.

Get Cape. Wear Cape. Fly JJJJ

Weemoedig joie de vivre

De fantastische groepsnaam heeft hij ontleend uit een videospelletje van Batman, maar de muziek komt uit zijn eigen hart. Get Cape. Wear Cape. Fly (Club), het pseudoniem waaronder de 22-jarige Sam Duckworth opereert, grossiert in melancholische luisterpop waar op gezette tijdstippen een knetterende drum'-n-bass-beat doorheen wordt gemept. Op Pukkelpop krijg hij bijgevolg gezelschap van een uitmuntende ritmesectie en ook zelf smeet Duckworth zich als een zelfmoordenaar van de Golden Gatebrug. 'Let the Journey begin' ,'Keep Singing Out', 'War Of the Worlds'.... allemaal koppelden ze zijn hese, wat weemoedige stem aan melodieën waar een sprankelend joie de vivre uit sprak. Tel daar nog een niet te ontkennen charisma bij en je kreeg een concert om in te lijsten.

Stereophonics JJJJ

Spijkers met koppen

Er is geen enkele reden waarom Stereophonics (Main Stage) niet tot de grootste groepen ter wereld behoort. De Britse rockgroep kan intussen een reeks uitstekende platen voorleggen, heeft genoeg singles om een onmisbare compilatie mee samen te stellen en stelt ook live zelden teleur. Vreemd dus dat het vijftal buiten Engeland in de subtop rond blijft dobberen. Ook gisteren raspte de hese stem van Kelly Jones als vanouds en sloegen ambachtelijk vervaardigde classics als 'Have A Nice Day', 'Just Looking' en het gloednieuwe 'You're My Star' spijkers met koppen. Muziek voor de massa. Alleen zat die massa gisteravond al met het hoofd bij Metallica.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234