Maandag 26/10/2020
Thomas VandervekenBeeld VRT - Charlie De Keersmaecker

De brief van Jules

Beste Thomas, het steeds schraler wordende medialandschap zit verlegen om persoonlijkheden zoals jij

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

In medialand is het elk voor zich en cirkelen sterren en sterretjes onder het motto 'eigenbelang eerst' zelfvoldaan in een baan om zichzelf. Een zorgvuldig gecultiveerd imago en hardnekkig opgehouden schone schijn gelden er als hoogste goed en daarom zijn schermgezichten die in heikele kwesties openlijk stelling durven te nemen bijzonder schaars. De meesten opteren ervoor om braaf in de pas te lopen als slaven van een carrière die zo mogelijk nog brozer is dan de spieren van Vincent Kompany. Toch blijven er altijd wel een paar dapperen over die het eigen ego, even, aan de kant willen zetten om op te komen voor 'het nut van het algemeen'. Doorgaans zijn dat door de wol geverfde journalisten (m/v) met bijna levenslange werk- zekerheid van wie niets anders verwacht mag worden dan dat ze zich onafhankelijk en kritisch opstellen telkens als de toekomst van werknemers en de kwaliteit van de programma's worden bedreigd.

Entertainmentfiguren daarentegen vallen zelden of nooit op een eigen mening te betrappen. Wellicht omdat ze meer dan wie ook afhankelijk zijn van de grillige wetten van vraag en aanbod die knikken en slikken vereisen en geen boodschap hebben aan dissidentie. Wie toch met het hoofd boven het maaiveld komt, loopt - de een zijn dood is de ander zijn brood - het risico voor onbepaalde tijd van het zaligmakende scherm te worden gebannen of - erger nog - te worden bijgezet op het overbevolkte kerkhof der gevallen sterren. Mijn bewondering voor mensen die met gevaar voor hun eigen professionele leven wel de nek durven uit te steken, is dan ook bijzonder groot.

Jij bent er zo eentje, Thomas. Maanden geleden coauteur van een pittige open brief tegen de ongebreidelde besparingsdrift bij de openbare omroep, die het ooit zo statige huis van vertrouwen tot een zielige bouwval dreigde te laten verkrotten. Dankzij dat protest mee verantwoordelijk voor de bijsturing van het vervloekte 'transformatieplan' tot een menselijkere versie waar wel over te praten valt en die de sociale onrust bij vele van je collega's iets draaglijker maakt. Dat je mee op de barricades durfde te springen, heeft mijn respect voor jou exponentieel doen toenemen. Zo'n sociaal bewogen voortrekkersrol had ik, eerlijk gezegd, niet verwacht van een bescheiden knaap met een kraaknette reputatie die al jaren met het etiket van ideale schoonzoon door het leven moet.

Ook ik heb je veel te lang voor een 'watje' versleten. In tegenstelling tot het vrouwelijke deel van de familie hield ik immers niet zo van de immer met twee woorden sprekende jongeman die er ooit van droomde Toon Hermans te worden en later per se iets in de media wou betekenen. Dat leek me geen goed idee voor een beschaafde en welgemanierde culturo die cum laude het conservatorium verliet als geschoold pianist en meester in de muziek. Voorbestemd om voor een select publiek in deftige concertzalen op het klavier het werk van klassieke meesters te vertolken om na gedaan getokkel met een minzame glimlach en een stijve buiging te bedanken voor het applaus. Allerminst - "Zonder klassieke muziek zou ik allang aan de Prozac zitten" - geschikt, zo leek het, om op een woelige kijkersmassa te worden losgelaten, die het toch eerder van de bulderende schaterlach en enthousiaste tafelspringers moest hebben dan van een kleurloze brave Hendrik die in alle omstandigheden zijn stinkende best deed om ernst uit te stralen.

Toen ik je in lang vervlogen en gelukkig bijna vergeten tijden zag opdraven als onnozel dokterszoontje in de eindeloze ziekenhuissoap Spoed, wist ik zeker dat ik gelijk had. Misschien weet je nog dat ik je destijds schamper een houterige droogstoppel, een verloren gelopen studentje en een geitenwollensok zonder charisma heb genoemd. Nu weet ik natuurlijk beter, maar het was dan ook niet om aan te zien en zelf zul je hopelijk ook durven toe te geven dat aan jou niet bepaald een groot acteur verloren is gegaan.

Toch ben ik je na die jeugdzonde met belangstelling blijven volgen. Maar goed ook. Zonder jezelf te verloochenen zag ik je van televisioneel muurbloempje doorgroeien tot een betrouwbaar en nauwelijks nog weg te denken schermgezicht dat er wonderwel in slaagde zijn aanstekelijke liefde voor Mozart, Bach, Beethoven en de Koningin Elisabeth-wedstrijd te combineren met een onweerstaanbare drang naar populair entertainment.

Intussen een veteraan van amper 35 die zelf de partituur van zijn eigen carrière componeerde. En dat is een even verrassend als succesvol meesterwerkje geworden, waar zowel de doorsneekijker als de zelfverklaarde meerwaardezoeker met steeds groter plezier naar kijkt en luistert.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Zo'n jaar of drie geleden zat ik in een veel te warme zaal toen je op Theater aan Zee in Oostende overtuigend je lievelingsboek kwam verdedigen. Tijdens een toen nog glamoureuze Nacht van de Vlaamse Televisiesterren zag ik je als wat sjofele 'vedette tegen wil en dank' hand in hand met je oogverblindende Véronique onwennig over de rode loper schuifelen. Some guys have all the luck, dacht ik enigszins jaloers en ik begon warempel een sluimerend rock-'n-rollgehalte te vermoeden in de gedoodverfde droogstoppel die zich blijkbaar had voorgenomen om zo gulzig mogelijk van alle geneugten in dit veel te korte leven te proeven.

Ik zag hoe je geduldig de stiel leerde als reporter in Vlaanderen vakantieland en samen met Katja Retsin opdraafde in de merkwaardige crochetwedstrijd Steracteur sterartiest. Ik volgde je op de voet toen je samen met een roedel onbekende Vlamingen het ruime sop koos aan boord van de driemaster Mercator en hoorde je op nieuwjaarsdag meermaals met gedempte stem samen met de Wiener Philharmoniker je liefde voor klassieke muziek belijden.

Met genoegen stelde ik vast dat het flutacteurtje uit Spoed langzaam maar zeker een geroutineerde vakman werd. Het zuinigste lid van Voor hetzelfde geld dat onthulde dat koekjes van Leo en Olé behalve in naam en prijs identiek hetzelfde smaakten, de verdienstelijke vervanger van Bruno Wyndaele in Beste vrienden en de schalkse ceremoniemeester in De quiz van het jaar.

Enkele weken geleden nog hoorde ik hoe je in het fijne radioprogramma De rotonde vol vuur en verontwaardiging pleitte voor een 'asbestcertificaat'. Dat deed me even terugdenken aan je betreurde vader: de door mij hoog geachte acteur Ugo Prinsen. Hij ook een slachtoffer van die kankerverwekkende sluipmoordenaar, maar onsterfelijk dankzij zijn rol als kribbige en koddige koster in het legendarische De paradijsvogels.

Ik weet zeker dat hij apetrots zou zijn op het indrukwekkende tv-parcours van zijn zoon, met Alleen Elvis blijft bestaan als voorlopig hoogtepunt. Niet de zoveelste eindeloos voort- kabbelende praatbarak, maar misschien wel de beste talkshow van de voorbije jaren. Ik zie je graag bezig als de enigszins onderkoelde gastheer die er steeds weer in slaagt het lange gesprek boeiend te houden en ons diep in hoofd en hart laat kijken van gerespecteerde medemensen. Benieuwd of je deze week ook mijn briljante collega en vriend Hugo Camps tot verregaande confidenties weet te dwingen.

Doe vooral zo voort, Thomas. Het steeds schraler wordende medialandschap zit tegenwoordig meer dan ooit verlegen om persoonlijkheden met een mening die zoals jij met gezond verstand en zonder oogkleppen op verder durven te kijken dan hun neus lang is.

Met hartelijke groeten

Je vriend Jules

Beeld Karoly Effenberger
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234