Zaterdag 18/01/2020

Opinie

Beste regering, wees solidair met de bevolking en je krijgt er solidariteit voor terug

Vandaag voeren zowel de christelijke als de socialistische vakbonden samen actie tegen het beleid van de regering Michel. Beeld belga

Meyrem Almaci is voorzitter van Groen.

Een druilerige dinsdag, nationale acties en stakingen in overheidsdiensten, bovenop een langdurige staking bij de cipiers. En daarbovenop al een week sterk verstoord treinverkeer. Op de radio Bart De Wever die nog wat verder polariseert, geheel in Thatcheriaanse stijl. De hele situatie doet denken aan een uit de hand gelopen caféruzie, met dito taalgebruik à la vakbondsterroristen en criminelen. En als achtergrondmuziekje het valse refrein 'er is geen alternatief voor dit beleid'.

Je zou voor minder een ochtendhumeur krijgen.

Veel mensen hebben er genoeg van. Van de wilde stakingen. Van de afbraak van het middenveld. Van de polarisatie. Van de olie op het vuur. Van het totale gebrek aan stappen vooruit. Van de manifeste onredelijkheid. Ik ook.

Ik ben niet in de politiek gegaan om constant in conflictmodus te gaan. Ik ben politica geworden omdat ik op zoek wil gaan naar oplossingen. En het is die constructieve houding, die bereidheid tot een eerbaar compromis, die ik mis. Zowel bij bepaalde politieke leiders, als bij de bepaalde groepen militanten van de vakbonden.

Meyrem Almaci. Beeld kos

We moeten weg uit deze impasse. Uit het heilloos opbod waarvan de uitkomst louter door de sterkste wordt bepaald. Weg uit deze bullenbakstrategie van buigen of barsten. En dat begint met luisteren. Het gros van de bevolking deelt dezelfde bezorgheden als die waarvoor het middenveld vandaag in actie komt. Langer werken tegen hetzelfde tempo terwijl de burn-outs en depressies ontelbaar hoog zijn.

Beschermen van exces profit rulings terwijl kmo's en zelfstandigen die niet dreigen met delokaliseren het volle gelag betalen. Blind afslanken van de overheidsdiensten terwijl domeinen als justitie steeds meer op hun tandvlees zitten. Ze zijn bezorgd om de besparingen in de sociale zekerheid en de afbraak van sociale verworvenheden. Mensen begrijpen dus de frustraties, en delen ze vaak, maar ze willen niet als pasmunt ingezet worden in deze strijd. Ze vragen redelijkheid en dialoog.

De uitweg uit de huidige impasse zal stap voor stap moeten gebeuren, en domein per domein. Ja, dit zal tijd vergen, maar het is de enige constructieve weg. Een weg die begint met erkenning. Erkenning van de vakbonden als een legitieme structuur voor overleg, erkenning van de budgettaire moeilijkheden. En vandaaruit stappen vooruit. Het goede nieuws is: er zijn al heel wat mogelijkheden. Net op het terrein van mobiliteit, fiscaliteit en energie is er heel wat eensgezindheid.

Treinreizigers en werknemers van de NMBS hebben dezelfde belangen bij sterke en efficiënte spoorwegen. De treinreizigers zijn de eerste ambassadeurs van de spoorwegen. De eersten om het op te nemen voor meer investeringen en de eersten die de drastische besparingen gaan voelen samen met 7 op 10 Vlamingen stellen zij zich de vraag waarom bedrijfswagens meer subsidie krijgen dat trein en bus samen in deze tijden van files en klilmaatverandering.

Ze worden vervoegd door 8 op 10 van de Belgen die vandaag heel wat inspanningen levert, maar zich afvraagt waarom die telkens van dezelfden moet komen. Ze hebben het terecht moeilijk met de vaststelling dat de grote vermogens en bedrijven steeds de dans ontspringen: de rijkste 1% met een vermogen boven het miljoen euro die nog steeds geen correcte bijdrage betalen en straks van de Vlaamse overheid evenveel kinderbijslag krijgen als het middenklassegezin.

Bovenstaande voorbeelden kunnen de basis vormen van een verbindend project waar regering, overheidstop en vakbonden samen gaan achterstaan. Een blauwdruk voor NMBS 2026. Een toekomstvisie op onze gevangenissen in 2025. Begeesterende blauwdrukken die het pad effenen naar een toekomst met zekerheid.

Ons land heeft heel wat troeven om dat project tot een goed einde te kunnen brengen. De doeners en progressieven zijn sterker dan de conservatieve krachten. De legislatuur is nog niet halverwege, Michel zit nog geen twee jaar aan het stuur. Dat geldt ook voor zijn collega's in de Vlaamse, Brusselse en Waalse regeringen. Gebruik die tijd. Gebruik die drie jaar om werk te maken van dit verbindende project. Maak werk van een toekomstvisie op vlak van mobiliteit, op vlak van justitie, op vlak van energie. Samen. Blijf niet vastzitten in het eigen gelijk, maar zet echte hervormingen op de rails, met een duidelijk toekomstperspectief. Maak van het overlegcomité een samenwerkingscollege, een cockpit die partij en parlement overstijgt, en waar de belangrijkste hervormingen in dit land worden uitgetekend.

Laat de bevolking zien dat in dit land nog beslissingen genomen kunnen worden in dialoog. Dat er een perspectief is. Neem de bevolking, en in het bijzonder de betrokken werknemers mee in het proces als gelijkwaardige partners. Maak langs de andere kant eindelijk werk van rechtvaardige belastingen. Ga in op die algemene verzuchting. Zij die op straat komen, of in stilte protesteren, doen dat niet omdat ze niet bereid zijn een steentje bij te dragen. Ze doen dat omdat ze zien dat de sterkste schouders dat niet altijd hoeven te doen. Dat de fraudeurs door de mazen van het net glippen, en de Electrabels van deze wereld een voorkeursbehandeling krijgen. Wees solidair met de bevolking, en je krijgt er solidariteit voor terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234