Zaterdag 24/10/2020

De brief van Jules

Beste Michel, voor mij blijf je de patron van het peloton

Michel Wuyts.Beeld PHOTO_NEWS

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart).

Geachte heer Wuyts, Beste Michel,

"Het is weer koers", zuchtten een paar ongeduldige klanten bij de zondagse bakker. Samen met mij stonden ze in de rij tussen een groep heren van middelbare leeftijd die elk afzonderlijk rijsttaarten en eclairkes met muntstukjes afrekenden. Het gezelschap had zich in (te) strakke outfits gewurmd, waardoor alle onvolkomenheden van hun niet bepaald afgetrainde lijven pijnlijk publiek werden gemaakt.

Bovendien hadden ze tot wanhoop van bakker Sylveer hun stalen rossen op een hoopje tegen zijn vitrine gekwakt en waren ze te oordelen naar hun hoge 'slijkgehalte' al even onderweg. Toen ze waggelend als cowboys zonder paard de winkel verlieten, had het vertrouwde aroma van verse koffiekoeken zich vermengd met de penetrante geur van spierzalf, zweet en ongewassen sokken. "De plaag van Vlaanderen is weer losgebroken", stelde een vroege kerkgangster bits. Er volgde instemmend gemompel en Sylveer - "Zie nu. Heel mijn winkel smerig. Dat die 'wielerterroristen' voortaan op een ander gaan" - zag opgelucht hoe de bende zich preventief rochelend op gang trok om zoveel mogelijk bananenschillen, blikjes en lege verpakkingen in voortuintjes te mikken.

Toch werd ik ondanks alle ergernis om die would-be-coureurs, bevangen door een licht gevoel van euforie. Eén zwaluw mag dan de lente niet maken, een roedel wielertoeristen doet dat wel. Zodra die kleurrijke herauten van een aanstormend peloton in het straatbeeld verschijnen, beseft Vlaanderen dat de winterslaap voorbij is. Dan rent de ene helft van de bevolking naar buiten voor de echte dwangarbeiders van de weg en hangt de andere aan de lippen van die ene hogepriester van de koers.

Jules Hanot.Beeld Karoly Effenberger

En dat ben jij, Michel. Sinds ruim twee decennia de celebrant van ontelbare wielerhoogmissen en intussen bijna belangrijker geworden dan de renners zelf. Toen ik je eind vorig jaar zag aanschuiven op de sofa van Jos en Jacqueline in 'Iedereen beroemd' realiseerde ik me dat het al meer dan vijf jaar geleden was dat ik je had geschreven. Een domme vergetelheid, enkel te wijten aan het gegeven dat goede wijn niet veel kransen behoeft. Dat wil ik bij deze goedmaken door voor het begin van een nieuwe campagne eer te betonen aan een vleesgeworden wielerencyclopedie. 'Nationale Michel'.

Het toonvaste orakel dat over elke rennerskont een sappig verhaal kan vertellen en uren kan doorbomen over woeste landschappen, toeristische bezienswaardigheden, musea en sterrenrestaurants.

Hoewel ik sinds jaren een trouwe fan ben, heb ik toch een tijdje nodig gehad om aan je te wennen. Sterker nog: in het begin had ik het helemaal niet begrepen op die licht pedante, breedsprakerige ex-schooldirecteur die voortdurend met een belerend vingertje stond te zwaaien. Geen volksmens als wijlen Fred De Bruyne of een improviserend natuurtalent als Mark Uytterhoeven. Eerder een afstandelijke en bij momenten irritante betweter die zoals de meeste stuurlui aan wal, graag gewichtig deed en het vooral van boekenwijsheid en 'horen zeggen' moest hebben.

De bewondering kwam pas later. Al is er wel altijd respect geweest. Ik merkte meteen dat je liefde voor de wielersport oprecht was en stelde met genoegen vast dat zelfs een cultureel bevlogen liefhebber van gregoriaanse gezangen door hard werken en constante bijscholing kon uitgroeien tot een niet meer weg te denken wielermonument.

Meer door wilskracht dan door talent opgeklommen van simpele knecht tot autoritaire kopman. Een topprestatie voor een laatbloeier die pas als rijpe dertiger het gevaarlijke peloton boven de veilige leraarskamer verkoos en zelf zijn stek moest veroveren binnen een mysterieuze microkosmos met een chronische, grondige hekel aan pottenkijkers.

Velen zijn intussen afgestapt, Michel. Jij koerst nog steeds. Een en danseuse naar de zestig pedalerende vakman die zo spartaans voor zijn job leeft dat je er soms bang van wordt. Zowel mentaal als fysiek een messcherpe asceet. Altijd vroeg naar bed en voor ontbijt en startschot al - mens sana in corpore sano - met een respectabel aantal joggingkilometers in de benen.

Ik weet ook wel dat je door sommigen een verzuurde vakidioot wordt genoemd, dat er een Facebookgroep 'Michel Wuyts we zijn je gezever beu' bestaat en er sommigen zelfs durven te beweren dat je niets van koers kent. Laat ze maar lachen, Michel. Zalig zijn de armen van geest en hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Voor mij blijf je meer dan ooit de patron van het peloton. De koppige commentator met zijn door weer en wind verweerde karakterkop die immer ernst lijkt uit te stralen. Altijd overtuigd van zijn grote gelijk en als wielerfilosoof par excellence leverancier van barokke Vlaamse zegswijzen als "Tommeke, Tommeke... wat doe je nu?", "Hij koerst met het hol open" of het legendarische "Principes zijn als vrouwenborsten. Soms zijn ze slapper dan ze eruit zien".

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Je moet weten dat ik ooit zelf 'van de stiel' ben geweest en jarenlang voor een 'ja' en een 'neen' achter dezelfde renners heb gehold die bij jou in de commentaarcabine plots in volzinnen begonnen te praten. Af en toe zag ik je waardig door de massa schrijden. Kranten onder de arm, neus in de wind en amper te verleiden tot een hoofs knikje. Een afstandelijke seigneur die begreep dat hij een paar trapjes hoger in de pikorde stond dan het haveloze legertje inktkoelies waartoe ik behoorde. Dat stoorde me een beetje en daardoor ben ik je pas na mijn wielerpensioen echt gaan waarderen.

Een man voor alle seizoenen, die na een drukke veld-ritwinter ook met ambitie aan de start kwam van klassiekers en grote rittenwedstrijden. Niet meer als de supporter van weleer, maar als een kritische leidsman die voor geen enkele topprestatie nog zijn hand in het vuur durfde te steken omdat hij net iets te vaak verraden werd door helden die achteraf ordinaire valsspelers bleken.

Desondanks als een echte 'flandrien', voor wie opgeven geen optie is, trouw op post gebleven. Ik leefde dan ook oprecht met je mee toen je in 2010 de Tour moest verlaten omdat je echtgenote zwaar gewond raakte bij een... fietsongeval en je vorig jaar de start moest missen vanwege een - "Er kwam ineens vanalles uit alle denkbare lichaamsopeningen" - onstuimige maag-darmontsteking. Pas na vier dagen kon de natie opgelucht herademen en werd -met alle respect voor invaller Renaat Schotte - de Tour weer écht de Tour. Ik wens je een fantastisch seizoen toe, Michel. Moge je van zadelpijnen, steenpuisten, lekke banden en valpartijen gespaard blijven. Vanaf vandaag bijt ik me weer met plezier van start tot aankomst vast in het veilige wiel van mijn vertrouwde compagnon de route. Vergeet wel niet om me op tijd wakker te maken als je bedwelmende bariton me weer eens in slaap heeft gewiegd.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234