Maandag 21/06/2021
Marcel Vanthilt is terug van even weggeweest met Wonen.tv, een nieuw programma over 'wonen in al zijn aspecten'. Beeld © VRT Arne Rombouts
Marcel Vanthilt is terug van even weggeweest met Wonen.tv, een nieuw programma over 'wonen in al zijn aspecten'.Beeld © VRT Arne Rombouts

Brief van Jules

Beste Marcel Vanthilt, het is lang niet aan iedereen gegeven om als ‘rare kwiet’ ruim 40 jaar te ­overleven in de tv-wereld

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart).

Geachte heer Vanthilt, beste Marcel,

Na de brief aan Chris Van den Durpel wees mijn chronisch kritische dochter me erop dat deze rubriek haar steeds meer aan een bejaardentehuis doet denken. “Je wordt ouder papa”, zei ze en ze vroeg zich af waarom ik ouwe sasa’s met een verleden veel groter dan hun toekomst blijf opvoeren in plaats van resoluut voor de jeugd te kiezen. Daarbij dacht ze vooral aan de nieuwe wonderboy van de sportredactie Aster Nzeyimana, het nieuwste StuBru-snoepje Eva De Roo en het slimste meisje ter wereld Olga Leyers.

null Beeld Karoly Effenberger
Beeld Karoly Effenberger

Ik pleitte schuldig, verzekerde haar dat iedereen aan de beurt zou komen, maar liet weten alsnog een week langer aan ‘monumentenzorg’ te doen. Dit keer om het op te nemen voor een mediafiguur op leeftijd die na twee jaar van televisionele werkloosheid opnieuw tot de actieve dienst werd geroepen.

Die beslissing werd me niet in dank afgenomen. Zeker niet toen bleek dat jij de geadresseerde zou zijn. Je moet immers weten dat je in brede familiale kring nooit op veel supporters hebt mogen rekenen. Vader zaliger zapte bij het verschijnen van die “enerverende druktemaker” automatisch naar een andere post en mijn oude moeder liet herhaaldelijk weten dat ze tureluurs werd van die “opgefokte brillemans”.

Toch volhard ik met plezier in de boosheid, Marcel. De tv-geschiedenis heeft ook haar rechten en het is lang niet aan iedereen gegeven om als ‘rare kwiet’ ruim veertig jaar te ­overleven in een wereldje waar eenheidsworst met ­voorsprong de meest verkochte charcuterie is.

Zelf ben ik een fan van het eerste uur. Gefascineerd als ik werd door een rondspringend curiosum dat anders wilde zijn dan de anderen en vooral opviel door rare outfits, een indrukwekkende brillencollectie, vreemde kapsels en hyperkinetisch gedrag. Lang geleden al voor de eerste keer wereldberoemd in Vlaanderen als stichtend lid van Arbeid Adelt!, dat met de heerlijke pastiche ‘De dag dat het zonlicht niet meer scheen’ een culthitje scoorde en ook nog eens de grote levensliedvertolker John Terra schoffeerde door zijn meesterwerk te verkrachten. Op het scherm een luid kwetterende vreemde vogel die de georganiseerde chaos preekte en zo veel mogelijk heilige huisjes probeerde te slopen. A rebel with a cause wiens leven las als een spannend jongensboek.

Enkele jaren als lichttechnicus op tournee met TC Matic, in Londen vj bij MTV, aan de slag bij de Nederlandse VPRO en zelfs even verkast naar de States om daar de grenzen van zijn talent af te tasten. Dat bleek zelfs voor jou te hoog gegrepen, al hield je er wel een woordenloos figurantenrolletje als caféklant in Friends aan over.

Om maar te zeggen dat je vele watertjes doorzwommen had vooraleer hier vaste voet aan de grond te krijgen en het scherm in te palmen als een dikwijls naar storm neigende nieuwe wind die niet om een relletje meer of minder ­verlegen zat. Ik herinner me hoe je als Eurosong-jurylid ­kletterende ruzie maakte met je evenmin door een gebrek aan eigendunk gehinderde collega Serge Simonart en, natuurlijk, hoe je de meisjes van K3 door je verbale gehaktmolen draaide en ze smalend ‘fijne vleeswaren’ noemde die het nooit ver zouden brengen. Je kraakte toen trouwens ongeveer elk nummer genadeloos af, waardoor ik me afvroeg of je niet beter van die, ik citeer, ‘ondermaatse liedjeskermis’ was weggebleven in plaats van er jaar na jaar zorgvuldig je imago van a man you love to hate te cultiveren. Zelfs de grootsten kunnen zich vergalopperen en vergissen, moet je maar ­denken.

Al leek jij van dergelijke blunders wel je handelsmerk te maken. Je stuurde theatercoryfee Dora van der Groen enkele jaren te vroeg naar de eeuwige jachtvelden en deed zelfs mij de wenkbrauwen fronsen toen je je als presentator van de MIA’s bij het vuurwerk – “Oei, het zou hier naar Greet Rouffaer kunnen beginnen te ruiken” – liet ontvallen.

Toch bleef mijn respect intact voor dat bizarre buitenbeentje dat koppig – “Ik doe mijn ding zoals ik het wil en wie dat niet leuk vindt, heeft pech” – zijn eigen pad volgde om uit te groeien tot een tv-persoonlijkheid met een ­carrière waar de meesten van zijn ‘normale’ collega’s enkel van kunnen dromen.

Daarom ben ik blij dat je weer emplooi hebt gevonden. Niet langer meer als de alomtegenwoordige infotainmentkoning, maar een paar trapjes lager op de media-ladder als de (over)enthousiaste gids die zijn volk in Wonen.tv wegwijs maakt op de immobiliënmarkt. Iemand moet het doen en dan liefst een onvoorspelbare vakman als jij die doorgaans een stuk verrassender is dan de programma’s die hij presenteert.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen het socialistische dagblad Vooruit nog bestond, heb ik je zelfs geïnterviewd naar aanleiding van het jongerenprogramma Roodvonk. Ik was toen behoorlijk onder de indruk van de revolutionaire ideeën van een spichtig jongmens dat me van ­achter een indrukwekkende bril aanstaarde. Dat het gesprek mij meer dan jou is bijgebleven, bleek vele jaren later toen je me, ondanks een vriendelijk knikje mijnentwege, straal negeerde tijdens een gezamenlijk plasmoment in de toiletten van de Oostendse brasserie Albert.

Toch ben ik je altijd blijven volgen. Met stijgende bewondering voor de goed boerende, cameravaste kleine zelfstandige die incontournable werd als de multi-inzetbare joker die alles kon presenteren wat hem – vanzelfsprekend tegen een billijke vergoeding – werd voorgeschoteld. Een televisionele alleseter die met aangeboren flair laveerde tussen het fijne Tien voor taal, het chaotische Tilt, de onnozele trouwshow Wit in Vegas, de wisselvallige talkshows Villa Vanthilt en Hotel M en het jammer genoeg te vroeg ten grave gedragen Ook getest op mensen. Ik wens je veel succes met je nieuwste klus en beloof for old times’ sake trouw naar Wonen.tv te kijken. Jij hebt jezelf nooit verloochend, Marcel, en dat alleen al verdient respect.

Al moet het me toch van het hart dat ik het stilaan een beetje gehad heb met een bijna zestiger die krampachtig de jonge spring-in-’t-veld probeert uit te hangen en niet beseft dat een aankomende bejaarde enkel de lachlust opwekt als hij zijn broek laat zakken op het podium van Pukkelpop. Ook jij wordt ouder, Marcel. Misschien wordt het tijd om te aanvaarden dat de cirkel bijna rond is.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234