Dinsdag 19/01/2021
Ish Ait HamouBeeld VIER

De brief van Jules

Beste Ish, ik stel ik met genoegen vast dat je veel meer bent dan het simpele dansertje

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Door scha en schande wijs geworden hebben ervaren tv-watchers geleerd om schermgezichten zorgvuldig te wikken en te wegen alvorens loftrompet of karwats boven te halen. Al te vaak hebben we onze kostbare tijd verdaan met onbetekenende meelopers of vluchtige modeverschijnselen die al vergeten waren nog voor de inkt was opgedroogd. Toch gebeurt het af en toe dat er plots iemand opduikt die zo'n indruk maakt dat het hart het van de rede haalt en er spontaan een brief opborrelt. Het zijn de zeldzame 'speciale gevallen' die niet onder één noemer te vatten zijn, omdat ze weigeren zich in de vreemdste bochten te wringen om toch maar aan de toevallig heersende norm te voldoen.

Jij bent er zo eentje, Ish. Een intrigerende nieuwkomer die me in Terug naar eigen land voor zich wist te winnen met zijn innemende persoonlijkheid en open kijk op de wereld. Al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik aanvankelijk gruwde van het plan om een handvol min of meer bekende landgenoten in oorlogsgebied te droppen om daar de uitzichtloze situatie van oorlogsvluchtelingen te bestuderen. "Moet dat nu echt", zuchtte ik. "Hebben die ongeluksvogels het nog niet moeilijk genoeg?"

Als 'beroepskijker' met een grondige afkeer van ranzige en/of professioneel in scène gezette 'realityprogramma's' vreesde ik andermaal voor een kwalijke vorm van televisioneel ramptoerisme. Voor handige tv-makers is het immers een koud kunstje om onder een journalistieke vlag garen te spinnen op de kap van de weerloze verschoppelingen der aarde. Alsof die tussen hun grenzeloze ellende in hun armzalige tentjes zaten te wachten op het bezoek, laat staan de 'relevante' mening, van zes zelfverklaarde experts in kogelvrije vesten.

Bovendien boezemde de uitgestuurde delegatie - bestaande uit een bijna vergeten politicus, een overroepen N-VA-diva, een uitgezongen zangeres, een cynische komiek, een dochter van Filip Dewinter en een danser met Marokkaanse roots - me niet bepaald veel vertrouwen in. Maar ik keek, al was het maar om mijn bange vermoedens bevestigd te zien, natuurlijk toch. En dat doe ik vol overgave nog altijd. Verrast als ik werd door een moedig en integer programma dat een ver-van-iedereens-bedproblematiek ineens beangstigend dicht in de huiskamer bracht, door mijlenver uit elkaar liggende standpunten met elkaar en met de rauwe realiteit te confronteren.

Natuurlijk erger ik me, net als jij, blauw aan het hypocriete gezwets en de krokodillentranen van Zuhal Demir en Margriet Hermans. Of aan het onnozele papkind Veroniek - "Vol is vol! Het is allemaal heel erg, maar toch moeten we meteen de grenzen sluiten" - Dewinter. Ze mag ongestoord het verwerpelijke gedachtegoed van papa uitdragen.

Maar jij maakt veel goed, Ish. Niet als de halfzachte knuffel-Marokkaan die als moslim-excuustruus even mag meelopen, maar als de rustige en intelligente gast met - "Vergeet vooral niet dat ook dit mensen zijn" - gezonde empathie en een stevige ruggengraat. In staat om - "Dit is niet uw maatschappij, Jean-Marie" - zonder stemverheffing zelfs een brulboei als Dedecker te doen luisteren. Als tolerante - "Ik weet wat racisme met een mens kan aanrichten" - en moderne wereldburger een openbaring in een door slogans, harteloos eigenbelang en gewetenloze politiek gedomineerde zwart-witwereld.

Het is dan ook doodzonde dat ik je pas onlangs heb 'ontdekt'. Al mag je me dat niet kwalijk nemen. Dansen is nooit mijn regel geweest en dus liet ik volgaarne de kelk van So You Think You Can Dance aan mij voorbijgaan. Toevallig kwam ik je wel eens al zappend tegen, maar ik bleef nooit lang hangen en had zo veel te laat in de gaten dat je bij de jeugd wél op een steeds grotere achterban kon rekenen. Het was pas toen neefjes, nichtjes en hun talloze aanhangsels - "Wie kent nu Ish niet?" - je massaal als rolmodel omarmden en - de wonderen zijn de wereld niet uit - je boeken bleken te lezen, dat ik me realiseerde dat ik hier met een mediafenomeen te maken had dat ook de aandacht en het respect verdiende van een 'oudere jongere' als ik. En dat is niet vanzelfsprekend voor een 28-jarige Vlaams-Marokkaanse hiphopper die ooit in Vilvoorde of all places als breakdancer begon, in de dans zijn passie ontdekte en in zijn eentje naar New York en de rest van de wereld trok om er zich als danser en choreograaf te vervolmaken.

Sinds ook ik me tot je doelgroep durf te rekenen, stel ik met genoegen vast dat je veel meer bent dan het simpele dansertje voor wie ik je veel te lang heb versleten. Ik leerde je waarderen als gerespecteerd opiniemaker, talenwonder, danser, wereldreiziger, topchoreograaf en gevierd succesauteur, maar toch vooral als de opvallend onopvallende vent die authentiek blijft in alles wat hij doet. Als dat geen spontane brief verdient, dan weet ik het ook niet meer.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Nog niet zo lang geleden zag ik een lange rij in een Standaard Boekhandel staan. Geduldig aanschuivend, zo bleek, voor de handtekening en een selfie van de nieuwste literaire sensatie die aan een tafeltje iedereen minzaam te woord stond. Ik hoorde er een paar vol bewondering je naam fluisteren en zag hoe een toen nog voor mij onbekende romancier zich minzaam en bescheiden met zijn lezers onderhield.

Inmiddels zijn zowel Tom uit Hard Hart als de kleine Djibril uit Cécile ook voor mij geen onbekenden meer. Doorleefde personages uit de onverbiddelijke bestsellers van een jongeman die de talloze verhalen in zijn hoofd op zo'n meeslepende wijze weet neer te schrijven dat ik er warempel een beetje jaloers van word.

In een interview las ik hoe je samen met vader Abderrahman in het diepe zuiden van Marokko - "Je mag nooit vergeten waar je vandaan komt en wat je ouders voor je hebben gedaan" - op zoek ging naar je roots. Van de makers van Terug naar eigen land vernam ik dat je als verzoenende, nooit klagende, maar immer hongerige factor binnen de groep door iedereen op handen werd gedragen.

Zoals jij zijn er in deze barre tijden veel te weinig, Ish. Daarom zal ik je met belangstelling blijven volgen en beloof ik - fans moeten iets voor hun idool over hebben - trouw te kijken naar Alors on danse. Het naar verluidt hartverwarmende feelgoodprogramma waarmee je straks zelfs houten klazen zoals ik de stramme beentjes wilt laten uitslaan. Blijf vooral zonder jezelf te verloochenen als profeet der verdraagzaamheid door het leven en het medialandschap dansen. "Iedereen zoekt naar een plek waar mensen je omarmen en blij zijn met wat je doet", zei je ooit. Weet dat je er bij deze alvast eentje hebt gevonden.

Met hartelijke groeten

Je vriend Jules

Jules HanotBeeld Karoly Effenberger
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234