Dinsdag 01/12/2020
Hilde De Baerdemaeker in 'Coppers'.Beeld Sofie Silbermann

De brief van Jules

"Beste Hilde, ik blijf geduldig naar Coppers kijken tot Liese me kan charmeren zoals jij dat doet"

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart). Vandaag schrijft hij een brief aan Hilde De Baerdemaeker.

Geachte mevrouw De Baerdemaeker,
Beste Hilde,

'Eindelijk heeft ze een hoofdrol te pakken', stelde ik met genoegen vast toen je uitverkoren werd om gestalte te geven aan Liese Meerhout in Coppers. Niet langer de bevallige assistente die onderdanig aan het handje van mannelijke speurders moet lopen, maar een doortastende politievrouw die zelf de lakens uitdeelt. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht nadat je destijds in Aspe in de cel belandde als medeplichtige aan moord op je vent, om later opnieuw op te duiken als de onfortuinlijke inspecteur Jelle Cockx.

Niet lang geleden nog door een meedogenloze crimineel met kogels doorzeefd en na een lange doodsstrijd gesneuveld op het veld van eer. Nu op wonderlijke wijze uit de doden opgestaan om onbeschadigd en fris als een hoentje te verschijnen als de opvolgster van je vroegere baas. Een beetje onwaarschijnlijk misschien, al keek ik toch reikhalzend uit naar de komst van de zoveelste speurder 'met een paar hoeken af'. Een goed van poten en oren gedraaide politievrouw is nu eenmaal net iets aantrekkelijker dan een buikige hoofdinspecteur die na tien seizoenen en talloze lijken met een welverdiend pensioen bedankt werd voor bewezen diensten.

Dat je nieuwe alter ego omschreven werd als een heftige madam met ballen en een verleden als een schroothoop, prikkelde extra de verbeelding en wekte de verwachting dat die vrouwelijke 'tikkende tijdbom' wel eens meer haar op haar tanden kon hebben dan Pieter Van In op zijn borst. Jammer genoeg viel de kennismaking behoorlijk tegen, en wacht ik na vier afleveringen nog steeds op de oorverdovende knal die van Coppers een kijkcijferkanon en van mij een fan moet maken.

As we speak heb ik je vooral zwijgzaam, zorgelijk en parmantig zien paraderen tussen belegen krimiclichés, en zo driftig buiten de wettelijke lijntjes weten kleuren dat het een beetje gênant dreigt te worden. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, maar ik had er veel meer van verwacht. Mooi in beeld gebracht, dat zeker, maar zo ellendig traag dat ik meestal al de slaap heb gevat nog voor je officieel bekend maakt wie het gedaan heeft. Je doet het - "Ik vind het neig plezant om met een pistool rond te lopen" - als doorgewinterde tv-flik lang niet slecht, maar tot nader order vind ik de boeken beter.

Maar wat niet is, moet hopelijk nog komen, en daarom blijf ik, vooral voor jou, geduldig kijken. Trouwe liefhebber als ik ben van de rijzige schone die bij het jeugdtheater ooit zo overtuigend een... kerktoren speelde dat ze besliste om haar acteursroeping te volgen. Geen evidente keuze voor een natuurminnende boerendochter uit Deinze die zich door haar looks, wilskracht en een intensieve aanwezigheidspolitiek wist op te werken tot een opvallende subtopper met een palmares waar veel hoger aangeschreven collega's een puntje aan kunnen zuigen.

Begonnen als 'serieuze' actrice bij gerespecteerde gezelschappen als het NTG en het Publiekstheater, en op het witte doek te bewonderen in vaderlandse kaskrakers als Alias, Team Spirit, De zaak Alzheimer en Dossier K. Hoewel ik je al een paar keer in Vlaamse series tegen het bevallige lijf was gelopen, viel je me televisioneel pas echt op in het merkwaardige survivalvehikel Stanley's Route. Daarin mocht ik er getuige van zijn hoe een roedel BV's wier carrière dringend aan een opkikkertje toe was, elkaar in Afrika vliegen probeerde af te vangen.

Toen was ik nog geen fan. Wel integendeel. Ik herinner me zelfs nog levendig dat ik me in leedvermaak wentelde omdat je in de finale de duimen moest leggen tegen het pezige Scabs-boegbeeld Guy Swinnen. Je werkte toen verschrikkelijk op mijn zenuwen als irritante en aandachtzoekende druktemaakster. Een chronisch positief ingestelde en lichtgeraakte zotte trien die de anderen voortdurend 'zoetje' en 'schatteke' noemde, maar achter hun rug klaar stond met het mes.

Het respect is pas later gegroeid, toen ik merkte hoe je zonder verpinken televisionele klusjes klaarde waar anderen zich te goed voor voelden. Eerst als de sexy Amanda die moest kiezen tussen engel en duivel in het waanzinnige Halleluja, en vervolgens als de vrouwelijke reïncarnatie van Axel Daeseleire in de legendarische telenovelle Louis Louise. Zelden zo goed gelachen als met die onbedoeld komische onzin, die met je uitverkiezing als beste actrice zelfs tot op de uitreiking van de Vlaamse Televisiesterren werd doorgetrokken.

Sindsdien kun je voor mij niet meer kapot, Hilde. Het verbaasde me dan ook niet dat je gevraagd werd om toe te treden tot het elitekorps van Familie, waar je al drie jaar rondloopt als de door weltschmertz en andere rampspoed gekwelde seuterige huisvrouw Liesbeth Pauwels. Iemand moet het doen, en het betaalt de rekeningen. Al blijft het wel een beetje vreemd om je een uurtje later bezig te zien als de zich op een drumstel afreagerende raadselachtige flik die zowel naar de vrouwenliefde neigt als naar die van de knappe lijkensnijder Fabian.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen je nog op de Toneelschool studeerde en bij je broer op kot zat, kwam ik je wel eens tegen in Gent. Een mooi en opvallend meisje dat een kop boven haar soortgenoten uittorende en zelfverzekerd een kittig aura van 'kijken mag, maar aankomen niet' uitstraalde. Je zult het je wellicht niet meer herinneren, maar op zonnige zondagen heb je talloze pinten voor mij en mijn maten getapt in het kleine maar fijne Galgenhuisje. Een legendarische bruine kroeg die enkel door jouw aanwezigheid de omzet aanzienlijk zag stijgen. Het is lang geleden, maar ik denk er nog vaak met heimwee aan terug en voel zelfs enige fierheid dat ik destijds voor een stukje de studie van een toekomstige ster mee heb mogen financieren.

Want je hebt het ver gebracht, Hilde, en het doet me plezier dat je veelzijdigheid ook internationaal naar waarde wordt geschat met een rolletje in de naar verluidt bijzonder 'gepeperde' Franse sciencefictionreeks Section Zero. Al maakt het mij eigenlijk niet uit wie of wat je speelt, omdat ik bij elk personage toch onwillekeurig moet terugdenken aan die geweldige reclamespot voor Scottex waarin je - "pipi en kaka vind ik grappig" - overtuigend en tegen een ongetwijfeld meer dan billijke vergoeding een lans brak voor nat toiletpapier. Hilarisch als experte in 'het afkuisen van de poep', misschien wel je spraakmakendste rol ooit, al dreigt de onuitroeibare associatie met vochtige aarsdoekjes toch een beetje de rest van je imposante oeuvre te overschaduwen.

Maar laat dat vooral je verdere ontplooiing niet belemmeren. Je bent goed bezig en het ijzer dient nu eenmaal heet te worden gesmeed. Blijf dus gerust glutenvrij van zo veel mogelijk walletjes tegelijk eten. Probeer tussen de bedrijven door wel van je fobie voor trams verlost te geraken, en geniet in je biologische moestuin samen met man en tweeling af en toe van rust, geluk en zelf geweekte groentjes. Ik blijf je in ieder geval met warme sympathie volgen en hoop vooral vurig dat Liese Meerhout me ooit zal kunnen charmeren zoals jij dat al jaren doet.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Jules Hanot.Beeld Karoly Effenberger
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234