Woensdag 28/10/2020

Beste Herbert,

Twee nichtjes hadden me met aandrang gevraagd, gesmeekt bijna, Thomas Van der Veken een brief te sturen. De presentator van Mercator en Steracteur sterartiest scoort sterk bij jonge meisjes. Een 'serieuze' jongen die klassieke muziek moeiteloos met het betere amusementsprogramma combineert. Ik heb het even overwogen, maar doe het, voorlopig, niet. Deze zoveelste versie van de ideale schoonzoon is me te afgeborsteld. Een be- lofte, allicht, maar nog veel te groen achter de oren en eigenlijk ook wel een beetje saai. Bovendien heeft het heengaan van

Jenny Tanghe en Nand Buyl me aan het denken gezet. Nooit zal ik beide Vlaamse grootheden deelgenoot van mijn adoratie kunnen maken. Een gemiste kans. Jammer. Dag moeder Cent. Vaar- wel Schipper. Als ik me niet had moeten bezighouden met het weer op het rechte pad helpen van beunhazen als Jeff Hoey- berghs of Betty dan had ik Jenny en Nand op de valreep misschien nog de eer kunnen bewijzen die ze verdienen. Daarom heb ik even geen trek meer in eendagsvliegen, babes of aanstormende talenten. Ik ben dringend aan een vakman toe. Een topper die de voetsporen van beide tv-monumenten mag drukken. Tijd om even halt te houden en in bewondering op te kijken naar iemand die op talent en metier een weergaloze carrière heeft gebouwd. Een 'monstre sacré' dat allang geen goede raad meer behoeft maar er in overvloed kan geven. Vandaar dat ik me tot jou richt, Herbert. Een heer van stand die niks meer te bewijzen heeft. Je bent overal: op de planken, op het scherm, in de bioscoop of als reclamestem. Niet slecht voor een Antwerps diamantklievertje dat droomde van een leven vol hoofdrollen en applaus.

Het stond in de sterren geschreven dat de passie voor de planken het zou halen van een goedbetaalde job ergens in een achterkamertje. Je ouders zagen radeloos maar berustend hoe je dit pad van verderf insloeg. Acteren was immers geen stiel, maar een ridicule bezigheid voor jongeren die vast van plan waren hun leven te vergooien. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Van een persoonlijkheid als jij moet iedereen kunnen genieten. Een unieke combinatie van talent, flair, nochalante chique en Britse roots die je de status van 'de Laurence Olivier van de lage landen' opleverde.

Weinigen hebben zo hun stempel op het Vlaamse theater- en tv-landschap gedrukt als jij. Na dertig jaar nog steeds aan de top. Altijd een ster. Nooit een meeloper. Geen wielrenner die zijn hele carrière bouwt op die ene overwinning in de E3-Prijs van Harelbeke, maar een Eddy Merckx die klassieker na klassieker wint en voor wie verliezen geen optie is.

Bijna zestig ben je nu. De groeven in je gezicht zijn dieper, de buik boller en de manen dunner, maar op je talent heeft de erosie van de tijd geen vat gehad. De stormachtige jeune premier is naadloos overgegaan in een goed geconserveerde oudere man, maar de verleider is gebleven. De directe aanpak heeft plaatsgemaakt voor nieuwe troeven als een goed gesprek, een troostende schouder en gedistingeerde grijze slapen. Je mag gerust weten dat ik een jaloerse bewonderaar ben, Herbert. Gezonde afgunst die opflakkert telkens als ik je, beroepshalve, met de mooiste vrouwen aan de slag zie. Dan voel ik me een beetje zoals Bart De Pauw in Het geslacht. Machteloos tegen de begrijpende charme van een charmeur aan wie hij zijn Maaike dreigde te verliezen. Eén vingerknip van jou en de vrouwen vallen bij bosjes in katzwijm. Toen ik me bij het bekijken van een aflevering van Aspe achteloos liet ontvallen dat ik er geen probleem mee zou hebben om met jou te ruilen, kreeg ik veel sneller dan verwacht het antwoord "ik ook, maar dan wel met Francesca Vanthielen". Niet goed voor het zelfvertrouwen, al is het zeker geen schande in jou mijn meerdere te erkennen. Aspe is trouwens met voorsprong de beste Vlaamse misdaadreeks. Sterker dan Witse en Flikken samen. Je bènt Pieter Van In, en als ik op vakantie de boeken lees zie ik je gewoon door de straten van Brugge struinen.

Je kent mij niet, ik jou wel. Op de première van Film 1 heb ik even met je op het succes geklonken. Ik zag je op de rode loper van het Gentse filmfestival met dat minzame lachje van de man die het allemaal al eens heeft meegemaakt. Knikje hier, handtekeningetje daar. Onberispelijk in het pak, het zijden sjaaltje bestudeerd slordig om de hals gedrapeerd. Le charme discret. Beetje acteur toch ook in het gewone leven.

Ik heb genoten van Cyrano de Bergerac en van Vrouwen!!!De reis van een verleider, een monoloog die je op het lijf geschreven was. Je hebt in meer dan dertig films gespeeld, van Pallieter over Hector en Koko Flanel tot Daens en Ad fundum.Gisteren hoorde ik je nog met die gouden 'deep throat-stem' de organisatie van het WK voetbal aanprijzen. Van alle markten thuis en het bewijs dat acteren best een winstgevende bussiness kan zijn. Toch ben ik vooral een fan van je tv-werk. Ik was redelijk ondersteboven van de stomende openingsscène met Ann Ceurvels in Diamant. Een onderschatte reeks, waarin je als de corrupte flik Robert Parijns een van je sterkste prestaties neerzette.

En dan was er Jean-Pierre, de antiquair in Thuis. Ik meen me te herinneren dat je wat neerkeek op collega's die zich verlaagden door af te dalen naar het soapniveau: "Dat kun je moeilijk echt acteren noemen." Toch ging je overstag, allicht enkel maar om te tonen dat het ook anders, beter, kon. Toen de lokroep van de bühne onweerstaanbaar werd en je weer naar het theater vertrok, liet je een leemte na die nooit meer werd opgevuld. "Jean-Pierre was toch zo'n schone vent", treurde mijn schoonmoeder. Sinds je vertrek heeft ze nog amper een aflevering bekeken.

Weet je dat ik als kleine jongen ooit nog bij je vrouw Mimi te gast was toen we met de klas bij Nonkel Bob de heerlijkheden van de fijne stad Gent mochten aanprijzen? 'Tante Ria' wees me toen het plekje aan waar ik door het roepen van 'Gentse mokken. Hier lekkere Gentse mokken!!!' mijn eerste en enige acteurservaring mocht opdoen. Ik hoop dat het goed met haar gaat. Ze wordt binnenkort tachtig, de lerares die viel voor haar student. Doe haar in elk geval veel groeten van dat huilende jongetje dat ze de dag van zijn leven heeft bezorgd.

Je verdeelt je liefde tussen haar en je vriendin Fabienne. Gemakkelijk moet zo'n dubbelleven niet zijn, maar het siert je dat je er nooit een geheim van hebt gemaakt. Je bent nu eenmaal geen man van concessies. Niet in het theater, niet op tv en dus ook niet in de liefde. Break a leg, Herbert. Ik wens je nog veel mooie rollen toe en een fijne, zorgeloze, oude dag.

Na dertig jaar sta je nog steeds aan de top. Altijd een ster. Nooit een meeloper

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234