Donderdag 01/10/2020
30 jaar op post: Hanne Decoutere zet namens de collega's Frank Deboosere in de bloemen.Beeld RV © VRT - GVH

Brief van Jules

Beste Frank Deboosere, dankzij jou weet ik wat een ‘kanaalrat’ is en dat zwarte gaten eigenlijk kosmische stofzuigers zijn

Geachte heer Deboosere, 

beste Frank,

ls iemand een schouderklopje verdient, dan is het onze Frank wel”, zei buurvrouw Monique met een krop in de keel, toen ze zag hoe je gehuldigd werd voor dertig jaar trouwe dienst. Zoals steeds als ze de behoefte voelt aan een praatje, was ze een paar eitjes komen brengen van haar kiekens die het concept ‘vrije uitloop’ zo ruim interpreteren dat ze om de haverklap in mijn tuin komen scharrelen.

Goede buren hou je echter beter te vriend en al helemaal als ze tijdens de vakanties over je woning waken alsof het de hunne is. “Ik blijf even naar Thuis kijken”, meldde ze op een toon die geen tegenspraak verdroeg. De ruzie tussen de rechtschapen dokter Ann en de valse Mayra – “Zo’n schoon koppel” – baarde haar grote zorgen en ze had even een klankbord nodig om de laatste verwikkelingen binnen de wereld van Frank en Simonneke te verwerken.

Maar eerst keken we toe hoe jij op het dak van het VRT-gebouw bloemen en kussen in ontvangst nam van Hanne Decoutere en enthousiast gefêteerd werd door een roedel ­collega’s op de begane grond. “Een grote meneer”, snotterde Monique. “Altijd vriendelijk, attent en proper op z’n eigen.” Haar beate bewondering ontroerde zo dat ik prompt besloot om me bij de feestvreugde aan te sluiten.

Het is dan ook niet mis wat je hebt gepresteerd. Drie decennia lang een onwankelbaar toonbeeld van beroepsernst en dagelijks paraat om de mensheid in te wijden in de geheimen van het klimaat. Dankzij jou weet ik wat een ‘kanaalrat’ is, werd ik me bewust van de gevaren van fijnstof en leerde ik dat de beruchte zwarte gaten eigenlijk kos­mische stofzuigers zijn. Als dat geen brief waard is, weet ik het ook niet.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel lang een problematische verhouding heb gehad met weervoorspellers. De schuld van de legendarische Armand Pien, die ooit een week van stralende zon beloofde waarna het hele gezin spoorslags naar de kust vertrok, om na drie dagen verblijf in een lekke tent uitgeregend en ruziënd terug huiswaarts te keren. Vader – “die charlatan geloof ik nooit meer!” – was razend. Hij zegde per direct zijn vertrouwen op en onthaalde Pien sindsdien op een onheilspellend gesis. “Ik merk morgen zelf wel wat voor weer het is.” Toch zag ik hem graag bezig. Door de jaren heen was hij een beetje familie geworden en of hij nu juist of fout zat, werd ruimschoots gecompenseerd door zijn hoge amusementswaarde die – in die tijd waren we snel tevreden – bestond uit een flauwe kwinkslag of het tonen van merkwaardig geschapen vruchten des velds.

Het was dan ook zo’n schok toen hij plots niet meer verscheen, dat we ons even ongerust afvroegen of er de dag nadien überhaupt nog wel weer zou zijn. Dankzij jou, en de immer charmante Sabine Hagedoren, is het weer goed gekomen en ik weet zeker dat de grote Armand ergens hoog boven de wolken surfend op zijn persoonlijke straalstroom fier neerkijkt op zijn troonopvolger. De enige overblijvende van een bizar kwartet dat destijds ingehuurd werd om het gapende weerkundige gat op te vullen. Ik herinner me nog dat je ­echtgenote Hilde even deel uitmaakte van een meteorologisch rariteitenkabinet dat vooral de lachlust opwekte. Er was de ­lispelende Georges Küster van wie het angstaanjagende gezicht steevast hevig onweer voorspelde, de wollige Bob De Richter bij wie je al indommelde voor het eerste hogedruk­gebied aan de einder verscheen, en een bizar besnorde ­jongeman wiens enthousiasme pijn deed aan de ogen.

Het was tussen ons dan ook geen liefde op het eerste gezicht, Frank. Sterker nog, ik had het helemaal niet begrepen op die positivo die ik schamper een ‘watje’ noemde omdat hij veel te hard zijn best deed het beste jongetje van de klas te zijn. Een uitslover die immuun leek voor menselijke ondeugden. De ideale (schoon)zoon, kortom. Roker noch drinker, voorbeeldig student, een van de engelenstemmetjes in het schoolkoor en altijd kreukvrij gestreken.

Zelden heb ik me zo in iemand vergist en ik ben blij dat ik bij dezen, beter laat dan nooit, mijn ongelijk mag toegeven. Bij elk weerpraatje brokkelden vooroordelen en wantrouwen af en ontdekte ik een gedreven schermgezicht behept met een aanstekelijke liefde voor de natuurelementen dat veel meer was dan de grijze muis waarvoor ik je ooit versleten heb. Ik had oprecht met je te doen toen VTM-concullega Jill Peeters destijds de Europese ‘weer-Oscar’ won, terwijl jij het moest stellen met de eretitel van ‘Snor van het Jaar’. Maar je versaagde niet, verbeet de ontgoocheling en groeide uit tot een onwankelbaar en alom gerespecteerd weerkundig instituut waarvan de ­barometer, weer of geen weer, permanent op zonnig staat.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit hebben mijn dochter en ik met jou en vele anderen door een raar brilletje een uur lang de hemel afgespeurd in de hoop een zonsverduistering waar te nemen. Veel heb ik er niet van gemerkt, maar dankzij je ­deskundige uitleg werd me duidelijk wat ik – als het weer beter was geweest – had kúnnen zien. Ik raakte zwaar onder de indruk van de onversneden passie waarmee je klimaatleken als ik probeerde op te voeden.

Sinds die dag is mijn respect voor jou exponentieel ­toegenomen. En dat is zo gebleven. Zelfs nadat ik je in een strak en nauwelijks verhullend spandexpakje zag rondhuppelen als potsierlijk milieumannetje. Een ridicule verkleedpartij ­waarmee je als ‘groene dwerg’ vooral duidelijk maakte dat zelfs voor het goede doel niet alles gepermitteerd is.

Voor de rest niets dan lof, Frank. Ook jij bent een beetje familie geworden. Ik hou van de manier waarop je intens gelukkig bent met elk zonnestraaltje en op voorhand je excuses aanbiedt als er regen, rukwinden en storm in aantocht zijn. Al jaren het onvermoeibare boegbeeld van Kom op tegen Kanker en de motor achter volkssterrenwacht Mira in Grimbergen. Modelechtgenoot met enkel het klimaat als maîtresse en ­toegewijde vader van vier zonen. Nog steeds de onversaagde milieukrijger die, hoewel hij stilaan naar de zestig spoort, nog net zo – “Het klimaat is zo fascinerend dat het nooit kan ­vervelen” – enthousiast is als toen hij als jonge ‘snorremans’ begon.

Sta me toe je van harte te feliciteren met een vlekkeloze en indrukwekkende carrière waar zelfs Armand Pien stilaan een puntje aan kan zuigen. Hij schopte het zoals jij met het ­prachtige woord ‘ochtendgrijs’ immers nooit tot in de Dikke Van Dale en probeerde evenmin om fietsend hoogst ­persoonlijk het gat in de ozonlaag dicht te rijden.

Samen met Monique wens ik je nog talloze weerpraatjes toe en beloof ik plechtig mijn bijdrage aan Kom op tegen Kanker te leveren. Doe de groeten aan Sabine en ik zie je graag morgen terug met meer weer.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234