Maandag 21/09/2020

Uitkijkpost

Beste Egbert Lachaert, het politieke cynisme maakt meer slachtoffers dan Covid-19

Egbert LachaertBeeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week. Hier kunt u die brief lezen of beluisteren.

Beste Egbert Lachaert

Benevens mijn wensen voor een spoedig herstel ben ik u ook de nodige dankbaarheid verschuldigd. U hebt mij deze week tot twee keer toe geconfronteerd met een kant van mijzelf die ik nog niet kende: de milde, zachte, licht naïeve, misschien zelfs wat onnozele kant. Ik ben, zo blijkt na jarenlang altijd veel praats te hebben gehad, eigenlijk een softie. Grote mond, venijnige pen, maar diep van binnen: rijp voor de zaligverklaring.

Voor ik uitleg wat u precies bij mij hebt teweeggebracht, eerst even zeggen dat ik perfect begrijp waarom u nogal laat gealarmeerd raakte over uw gezondheidstoestand. U voelde zich al een tijdje buitengewoon vermoeid, heb ik begrepen, maar u schreef dat toe aan de intense onderhandelingen die u als preformateur moet leiden. En dat begrijp ik perfect: bij het idee alleen al dat ik met Joachim Coens moet discussiëren over abortus, voel ik mij zó miserabel dat ik meteen zin krijg om mijn euthanasiepapieren in te vullen. Maar bij u was er dus wel meer aan de hand: u hebt, zo bleek, Het Virus onder de leden.

Mopjes

Op Twitter begon de menigte meteen met mopjes te gooien. Eindelijk eens – hahahaha! – positief nieuws uit de Wetstraat! Misschien moesten alle partijvoorzitters maar eens in – hohohoho! – quarantaine om eindelijk een regering te vormen. Ik vond die grappen niet alleen erg zwak, maar ook een beetje ongepast. Covid-19 is immers geen lachertje – als we de media nog mogen geloven, kun je ervan doodgaan en zo. En dus liet ik op Twitter weten dat ik niet zou participeren aan het dolle jolijt aangaande uw besmetting. Waarna de eerste confrontatie met mijn blijkbaar toch te softe inborst zich meteen aandiende in de vorm van een resem verontwaardigde reacties. Was ik dan geen Charlie meer? Mogen we niet met alles lachen, mijnheertje? Hoe zit het nog met die free speech?

Ik boog deemoedig het hoofd, en ging principieel volledig akkoord met mijn critici. Aldus bereid ik mij nu voor op de dag dat een of andere politicus wordt gediagnosticeerd met borstkanker, hersentumor of zware vergeetachtigheid die kan wijzen op jongdementie. Ik zal dan van mijn hart een steen maken en vrolijk meelachen. Ook als een politicus ooit het leven laat in een fatale autocrash, zal ik niet aarzelen om te tweeten dat hij – hihihihi! – altijd al zijn bochten nogal kort heeft afgesneden. Ik beloof dat ik opnieuw mijn best zal doen om een topcharlie te zijn. Ik spot voortaan met álles.

Puinhoop

De tweede confrontatie met dat stukje naïeve mildheid dat ik nooit eerder bij mijzelf had waargenomen, vond ook deze week plaats. En opnieuw dankzij u. Dat zit zo: sinds u het heft in handen hebt genomen, lijkt er eindelijk het nodige vertrouwen te groeien om een deftige regering te vormen. Dat is nogal wat, want het voorbije anderhalf jaar kreeg een mens de indruk dat België het voorwerp vormt van een kosmisch experiment, een soort intergalactische practical joke, met Bart De Wever als de sinistere gezant van een buitenaardse beschaving. Sinds hij de arena betrad, heeft het politieke cynisme in ons land al meer slachtoffers gemaakt dan Covid-19. Zelfs vandaag, nu er eindelijk schot in de zaak zit, blijft het cynisme bij het commentariaat hoogtij vieren. Het gaat u toch maar om de postjes, Vivaldi wordt een puinhoop, en dat Sophie Wilmès twee weken langer in het zadel blijft, wordt nog net geen staatsgreep genoemd.

Terwijl het de normaalste zaak ter wereld is: u bent namelijk ziek en kunt pas over een dikke week, in het beste geval, opnieuw fysiek vergaderen. Ik bedoel maar: het politieke nieuws van deze week vervult mij met een vorm van opluchting die, als ik niet oplet, nog dreigt uit te monden in burgerlijke blijdschap. Jazeker, mijnheer Lachaert, u hebt mij tot de bevinding doen komen dat ik op beslissende momenten totaal niet cynisch ben. Wat u en uw formatiepoging betreft, ben ik opgetrokken uit louter waardering en begrip.

Omdat ik nog een toekomst zou willen in de journalistiek, ga ik ervan uit dat deze aanval van mildheid tijdelijk van aard is, en weldra weer zal omslaan in de nodeloos kwetsende bejegening van politici en andere BV’s.

Uit de bol

Dat doet mij eraan denken. Ik had nog een advies voor u. U bevindt zich momenteel in quarantaine, en mogelijk in zelfisolatie. Net zoals een aantal van uw collega-voorzitters. Het zijn zware maanden geweest, voor u nog meer dan voor ons. Alle begrip als u soms de neiging hebt om de muren op te lopen of eens stevig uit de bol te gaan. Dat zal zeker gelden voor uw nog jongere en hippere collega’s zoals Georges-Louis Bouchez en Conner Rousseau. Ik wens niemand op het eerste gezicht te beoordelen, maar toch: die twee lijken mij fameuze levensgenieters. En in de laatste rechte lijn naar een historisch akkoord kan de boog niet altijd gespannen staan. Het lijkt mij dan ook wijs om het whatsappgroepje dat u met hen deelt, louter en alleen te gebruiken voor politieke teksten.

Zedige groeten

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234