Maandag 21/10/2019

Uitkijkpost

Beste Dominique Leroy, hopelijk schenkt u later uw brein aan de wetenschap

Dominique Leroy. Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Beste Dominique Leroy,

Hebt u al de nodige stappen gezet om na uw dood uw hersenen aan de wetenschap te schenken? U schrikt, mogelijkerwijze fronst u zelfs een tikje ontstemd de wenkbrauwen, maar u zou de mensheid daarmee een grote dienst bewijzen. Uw brein bevat allicht een schat aan informatie over de kwaliteiten die u bijzonder maken, die zo zeldzaam zijn in deze wereld van egoïsme, ledigheid, middelmaat en zesjescultuur. Een dissectie van uw synaptische netwerk opent misschien mogelijkheden voor de biotechnologie.

Zo zijn er om te beginnen uw patriottisme en opofferingsgezindheid. Vijf jaar lang bent u bereid geweest om Proximus, een bedrijf waarvan wij met z’n allen aandeelhouder zijn, te leiden voor een salaris dat – bonnetjes, extraatjes en kleingeld inbegrepen – niet eens een miljoen euro bedroeg. Ik kan mij voorstellen dat u daar onder collega’s soms terdege om werd uitgelachen; dat u doorgaans incognito ging shoppen, om niet aangesproken te worden op uw veeleer zuinige kledingkeuze; en dat het zelfs in de vriendenkring vaak moeilijk was om voldoende respect af te dwingen. Uw collega’s in het buitenland komen voor een miljoen hun ledikant niet uit, u hebt voor die centen dag en nacht gewerkt. Het zijn individuen met uw ingesteldheid, naarstig en nederig, die de mensheid nog hard nodig zal hebben. De compositie van uw hersenen kan ons daarbij de weg wijzen.

Afkloppen en uitrollen

Niet alleen uw dienstbaarheid mag velen tot voorbeeld strekken, ook uw heldere inzicht in de meest complexe aangelegenheden is werkelijk exceptioneel. De kranten hebben er wat achteloos verslag van gedaan, maar u hebt – en ik citeer – “de naamsverandering van Belgacom naar Proximus” dus wel degelijk “tot een goed einde gebracht”. Ga er maar aan staan! De meeste mensen denken dat zoiets in één vergadering gefikst is: beslis gewoon om de naam van de mobiele diensten voor het hele bedrijf te gebruiken, laat briefpapier en wachtmuziekjes aanpassen – en hopla, klaar is kees.

Maar zo werkt het natuurlijk niet. Aan zo’n ingrijpende beslissing gaat menige deep dive, workshop en brainstorm vooraf. Tevens is het een kwestie van good governance om het advies van externe consultants in te roepen. Vervolgens is het aan de CEO zelf om, na een paar slapeloze nachten – à rato van een schamele 1.500 euro bruto per nacht – de knoop door te hakken: Belgacom wordt Proximus. En dan moet zo’n plan nog helemaal worden afgeklopt, geïmplementeerd en uitgerold. Mensen beseffen dat allemaal niet.

Golfen en zeilen

Er is, behoudens dat patriottisme en dat geniale inzicht, ook nog uw vermogen om diepe traumatische ervaringen met de glimlach te doorstaan. Ik heb het dan vanzelfsprekend over de sanering die u hebt moeten voltrekken door enkele duizenden personeelsleden te ontslaan. Zo’n ontslagronde wordt geweldig onderschat – ik mag gerust zeggen dat de publieke opinie zich maar zelden de moeite getroost om dat eens te bekijken vanuit het standpunt van de grote baas. Want ontslagen wórden, dat is gemakkelijk. Daarvoor hoeft men niet over speciale skills of competenties te beschikken. Men klopt aan, gaat als een bloemzak in de stoel tegenover de baas zitten, luistert naar het verdict, ondertekent een C4-formulier, en het is gepiept.

Werknemers ontslaan, daarentegen, vergt het uiterste van een mens. Zeker werknemers láten ontslaan door anderen, omdat men dan het persoonlijke contact ontbeert dat toch helend kan werken op zulke ingrijpende momenten. Er zijn top-CEO’s die nog jaren na een ontslagronde gekweld worden door schuldgevoelens. En dan schrikt men ervan dat die lui zo vaak moeten golfen en zeilen: dat is een vlucht uit de werkelijkheid, met alle bijbehorende kosten van dien – onderschat ook dát niet.

U, met dat bescheiden budget, hebt dat gelukkig niet nodig. U doorstaat de zwaarste beproevingen met glans. Ook het groeiende leger ontevreden klanten, de tergend lange wachttijden bij de helpdesk, de spontane stakingen die nu overal uitbreken omdat men u niet graag ziet gaan – u draagt het met kalmte en waardigheid. Er moet zich, ergens onder uw schedeldak, een hersendeel bevinden dat wij, gewone stumperds, missen. Het zou prettig zijn mochten neurowetenschappers dat ooit kunnen bestuderen.

Een nieuwe uitdaging

Men zou denken, mevrouw Leroy, dat er nu een uitdaging wenkt op uw niveau. Vrede stichten in het Midden-Oosten. Het klimaat redden. Een federale regering vormen. Maar nee, opnieuw kiest u voor een bescheiden baantje in de telecom, in Nederland, voor een miezerig half miljoentje extra. De echte grootverdieners zijn al aan het monkelen.

O ja, bij dat hersenonderzoek komt misschien ook aan het licht of u eind augustus, bij de verkoop van uw aandelen, nu al dan niet voorkennis had en wist dat u in september uw vertrek zou aankondigen. Misschien blijkt straks bij de dissectie van uw brein dat u twee persoonlijkheden had, die van elkaars bestaan niets afwisten.

In dat geval werd u zéker onderbetaald.

Blijf nog even aan de lijn,

Joël De Ceulaer, senior writer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234