Maandag 21/10/2019

Beste baas, doe iets aan de heersende burn-outboom

Beeld PHOTO_NEWS

We werken ons kapot en willen meer dan geld in ruil. Feedback van bovenaf, bijvoorbeeld. Erika Van Tielen (30) werkte als redactrice en presentatrice voor VRT (Ketnet, Studio Brussel, 'Vlaanderen Vakantieland'), VMMa (Q-music, omroepster) en Acht (Humo's Rock Rally Rapport).

Ik ben net 30 geworden, dus ik dacht eerst dat het daaraan lag. Dat de grote levensvragen daarom zo acuut mijn hoofd inpalmden. Dat ik daarom mijn job niet meer kon rijmen met mijn privéleven. Dat ik daardoor aan alles begon te twijfelen, niet het minst aan mezelf. Dat het bovendien verklaarde waarom ik mezelf plots geen enkel talent meer kon toeschrijven - als ik überhaupt al ergens goed in was (geweest) - en waarom ik dan toch tien jaar lang de dingen deed die ik deed.

Maar ondertussen besef ik dat leeftijd en jobtevredenheid niet per definitie correleren. Er is meer aan de hand. Laat ik de zaken nog even dicht bij mezelf houden om het één en ander te concretiseren. Ik heb tien jaar lang in de media gewerkt en als ik eerlijk ben zou ik daar graag nog (minstens) tien jaar aan toevoegen. Jammer genoeg staat er tussen droom en daad een gigantisch gebrek aan feedback. De feedback die je nodig hebt om het allemaal 'gebolwerkt' te krijgen. De feedback waardoor je weer perfect weet waarom je het allemaal doet.

Onbezoedeld zieltje
Tien jaar lang heb ik als televisiegezicht en radiostem het beste van mezelf gegeven. Daarvoor ben ik door kijkers en luisteraars zowel intens bewierookt als genadeloos verguisd, want zo gaat dat nu eenmaal in moderne social-mediatijden. Maar ik kan de respons 'van bovenuit' in al die jaren, eerlijk waar, op de vingers van één hand tellen. Nu kan het zijn dat ik écht niks goeds of meldenswaardigs gepresteerd heb het voorbije decennium, dat kan. Al acht ik die kans, zelfs met een danig gefnuikt zelfvertrouwen, eerder klein. Het bedrijf, of bij uitbreiding de sector, mist gewoon een deftige feedbackcultuur, me dunkt. Een nieuwe HR-manager, programmadirecteur of eindredacteur stelt hoogstens vast wat de vorige al wist: we zijn niet helemaal goed bezig met ons personeel.

Maar ook effectief proberen om iets te veranderen aan de situatie? Nee, dat is nu weer nét iets te veel gevraagd. Het hoeft zelfs niet. Want heten de media niet een harde wereld te zijn? Dat het ieder voor zich is, dat schouderklopjes voor zwakkelingen zijn en dat als je daar niet tegen kan, je maar andere oorden moet opzoeken? Meteen honderd kandidaten trouwens om je plek in te nemen. Dus ja, poor me, waarom zou zo'n bedrijf nu oprecht om mij bekommerd moeten zijn. Als ik niet meer tevreden ben, om wat voor reden dan ook, dan halen ze wel een onbezoedeld zieltje binnen. Verse productjes zijn sowieso lekkerder en de houdbaarheidsdatum van een 'gezicht' is al helemaal beperkt.

Gelukkig (of eerder helaas) ben ik niet alleen. Ik kan hier talloze voorbeelden van collega's neerpennen. Ik pik er slechts één treffende anekdote uit. Zo hoorde ik onlangs de eindredacteur van een populair televisieprogramma zuchten: "We zijn amper een paar weken bezig en het is al boel op de vloer. Iedereen wil hier schouderklopjes, maar ja." En je zag hem denken: als je daarmee moet beginnen... Excuseer? Je kan even goeie programma's maken, evenveel deadlines halen, wat zeg ik, je kan zelfs betere resultaten halen, door als werkgever te luisteren naar je werknemers en ze af en toe constructief kritisch te benaderen. Hoe simpel kan het zijn?

Tevreden werknemers, mensen die zich goed in hun vel voelen, wier arbeid geapprecieerd of op zijn minst geëvalueerd wordt, presteren beter. Of ze nu met hun kop of tv komen of aan de kassa zitten, om maar iets te zeggen. Want - ook al heb ik in principe enkel recht van spreken over mijn eigen werkdomein - de pijnlijke ervaringen van vrienden en kennissen, plus de weinig opbeurende verhalen die recent de pers haalden, sterken mij in de overtuiging dat dezelfde verzuchtingen ook in andere sectoren steeds luider te horen zijn. Wie heeft er tegenwoordig nog een vriendenkring waarin niemand een burn-out gehad heeft?

Volledig gratis
Het zit 'm dus in vele gevallen wel degelijk in een hardnekkige bedrijfsfilosofie die leidinggevenden om wat voor reden dan ook met iets te veel ijver in stand houden. Een harde jobwereld waar stress en twijfel heersen is de norm geworden. Survival of the fittest zeg maar. We werken ons kapot en we krijgen er haast niks voor terug. Behalve geld dan en die gunst berooft ons meteen van elke andere compensatie. De meeste bazen zijn minder bezig met hun werknemers dan dat de werknemers bezig zijn met hun job. Medewerkers zijn niet meer dan één van de vele nummertjes in een door cijfers gedomineerde omgeving.

Enkel de nodige beroepsernst en in sommige extreme gevallen zelfs liefde voor de job houden ons recht. Terwijl we gewoon snakken naar een blijk van erkenning, eerlijke feedback of, nu we toch aan het dromen zijn: een mooi compliment. Want beste baas, iemand een pluim geven maakt u heus geen softie of Bond zonder Naam-adept. Het kost amper tijd, nog minder inspanning en het is bovenal volledig gratis. Dus wees gerust, uw geliefde cijfertjes zullen blijven kloppen.

Ik stel, in afwachting van beterschap, mijn hoop alvast op het getal 31.

 
Een nieuwe HR-manager, programmadirecteur of eindredacteur stelt hoogstens vast wat de vorige al wist: we zijn niet helemaal goed bezig met ons personeel. Maar ook effectief proberen om iets te veranderen aan de situatie?
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234