Vrijdag 23/10/2020
Beeld Vijf

De brief van Jules

Beste Axel Daeseleire, ik moet bekennen dat ik je bijna vergeten was

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Schermgezichten die niet, of enkel nog in herhalingen, te bezichtigen zijn, moeten vrezen dat hun gloriejaren achter de rug liggen, en dat ze zonder nieuw werk langzaam maar zeker dreigen te verworden tot een brokje tv-geschiedenis zonder toekomst. In de meeste gevallen kan mij dat weinig schelen. Verandering van spijs doet immers eten en er zijn er toch een hoop die ik liever kwijt ben dan rijk. Maar heel af en toe zit er eentje tussen wiens afwezigheid zorgen baart. Alsof een vriend van jaren plots zonder verwittigen weg blijft en het vertikt om een teken van leven te geven.

Jij bent zo iemand, Axel. Vroeger alomtegenwoordig in films en reeksen, maar al even van het voorplan verdwenen. In ongenade gevallen blijkbaar, bij al die tv-makers die destijds je deur platliepen telkens wanneer ze verlegen zaten om een grof gebekte mannetjesputter met vettig haar, karakterkop en sluimerend buikje. Ooit wereldberoemd in Vlaanderen als de 'ongestreken' übermacho met hoog rock-'n-rollgehalte en een laagje kwajongensvernis.

Beschaamd moet ik bekennen dat zelfs ík je bijna vergeten was. Tot ik je toevallig zag rondlopen als de door allerlei rampspoed geteisterde speurder Thomas Verhaeghe tijdens de herhaling van Wolven. Een ondermaats fictiegedrocht dat eerst drie maanden 'op het schap' bleef liggen, voordat de openbare omroep het op de kijker durfde los te laten. Nu mag het opnieuw het scherm teisteren, in plaats van naast Albert II, Kiekens en andere 'meesterwerkjes' met de mantel der vergetelheid te worden bedekt.

Hoewel ik die kelk ten tweeden male aan mij voorbij liet gaan, was ik blij je terug te zien. Al was het maar omdat je me met heimwee deed terugdenken aan de aangename(re) tv-momenten die je mijn geheugen wist binnen te smokkelen. Net toen ik je met enige droefenis van mijn A-lijstje had geschrapt en je bij de has beens had geklasseerd, dook je verrassend weer op. Dit keer niet als acteur, maar in de gedaante van een met verborgen camera's behangen 'argeloze toerist' die zich in Boedapest, Bangkok, Parijs en Marrakech met gespeelde verontwaardiging en net iets te veel Antwerps misbaar gewillig liet rollen door crimineel gespuis. Geamuseerd keek ik toe hoe je met een torenhoge 'afzuiprekening', waardeloze schilderijen, nep-Viagra of dito iPhone werd opgezadeld. Ik zag je onvervaard in de clinch gaan met schimmige gokkers en malafide tapijtverkopers, en was er getuige van hoe je je in Bangkok voor een prijsje een "geweldig in het kruis knellend" maatpak liet aanmeten.

Je zult het met me eens zijn dat Axel opgelicht geen programma voor de eeuwigheid is. Eerder een simpele personalityshow waarmee je nadrukkelijk, luid en in primetime naar een vervolg op je carrière mocht solliciteren. Het viel me vooral op hoe dicht 'de mens' Axel aanleunt bij de acteur, die als geen ander gestalte kan geven aan een sympathieke boef of tegendraads manspersoon. Je ging zelfs zo op in je rol als 'fraudebestrijder' dat het een wonder mocht heten dat er nog iemand het aandurfde om je met het risico van een toek oep a bakkes een oor aan te naaien. Veel stelde het niet voor, maar het was een prettig weerzien. Een comeback moet trouwens ergens beginnen, en bovendien betaalt zo'n pseudo- realitytussendoortje de rekeningen, in afwachting dat je weer de gevierde ster wordt van weleer. En dat moet lukken voor een 'player' die zich gedurende bijna twintig jaar net onder de absolute top onmisbaar wist te maken als kampioen van de stoere nevenrollen.

Wij gaan ver terug, jij en ik. Sinds het prille begin ben ik een trouwe fan van de gesjeesde rechtenstudent die meer in de kroeg zat dan in de les en pas laat het artistieke licht zag. Na een paar jaar aan de Studio Herman Teirlinck resoluut in het diepe gesprongen. Klein begonnen als Johnny in het bizarre Nonkel Jef, het zoveelste lief van Peggy in Thuis of de lallende 'Den Tits' in Ad Fundum. Ik zag hoe je in Dief in de huid kroop van inbreker Frans 'de kleerkast' Van Reeth, om vervolgens razendsnel door te groeien tot een alomtegenwoordige tv-persoonlijkheid die een welhaast Merckxiaans palmares bij elkaar speelde.

Jarenlang de licht ontvlambare motard Ben Vanneste die in Flikken zijn hiërarchische overste mocht 'binnendoen'. De rebelse zoon in Kinderen van Dewindt, de baas van Joke Devynck in Vermist, de ontwapenend eerlijke underdog Franky Leemans in Team Spirit of de parasiterende gigolo in Connie & Clyde. Vast gezicht in populaire fictie-eenheidsworst en wellicht daardoor geliefd -"'Den Aks' is tenminste nog een echte vent" - bij de dames en gerespecteerd door de heren. Het hoeft tenslotte niet allemaal grote kunst te zijn en wie - op een dag krijg je de rol van je leven - zoals jij geschiedenis heeft geschreven als de crapuleuze garagist Jan Verplancke in het onsterfelijke Matroesjka's, mag zich met recht en reden een verdienstelijk acteur noemen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Zo'n tien jaar geleden hoorde ik je op Zuiderzinnen wat onwennig reciteren uit je dichtbundel Nachtdier. Geen karamellenverzen of verbaal spierballengerol, maar gitzwarte gedichten doordrongen van een overdosis weltschmerz. De ruige macho werd even de bevlogen en kwetsbare poëet die zonder schroom zijn dark side durfde te etaleren. Toen ontdekte ik de 'echte' Axel. Misschien niet de allerbeste acteur, maar met zekerheid een toffe gast. Een artiest met vele onontgonnen talenten die zich - 'What you see is what you get' - durft te tonen zoals hij is en over zijn eigen leven zo weinig mogelijk compromissen wil sluiten. Veel meer dan een onetrickpony. Vakman met een mening. Een levensgenieter pur sang die niet zal rusten voor hij alles geproefd heeft wat dit aardse bestaan te bieden heeft. Al jaren succesvol als sfeermaker, dj en organisator van exclusieve feestjes. Gelegenheidszanger, wijnkenner, duiker, hobbykok, kunstverzamelaar en - "Ik kan niet schilderen maar wil toch schilderijen maken" - koppig in de weer met kwast en verf.

Ik herinner me nog hoe je als sandwichman voor ING meegesleurd werd door woeste samoerai te paard, terwijl je een onlinerekening probeerde te openen en moet nog steeds lachen als ik terugdenk aan die aflevering van Celebrity Shock waarin je na een hallucinant ayahuasca-ritueel solidair met Anne De Baetzelier de boel onderkotste. Ergens las ik dat je momenteel druk, druk, druk bent in Nederland, maar ik hoop je toch weer snel als sant in eigen land te zien floreren.

Op mij mag je hoe dan ook blijven rekenen. Je hebt meer dan genoeg bewezen en bent onderhand van zo veel markten thuis dat je moeiteloos nog een reeks nieuwe carrières kunt uitbouwen. Ik wens je nog veel spraakmakende tv-rollen toe en als ik je echt in topvorm bezig wil zien, haal ik nog eens de Matroesjka's-dvd uit het rek. Blijf vooral zo veel mogelijk je goesting doen en laat me zeker weten als je in de buurt bent met je nieuwe theatervoorstelling 237 vragen over seks. Benieuwd naar de antwoorden kom ik zeker kijken, en misschien kunnen we achteraf bij enkele fijne streekbieren samen ons licht laten schijnen over de wondere wereld der media. Ik kijk er nu al naar uit.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Beeld RV
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234