Zaterdag 24/10/2020

De brief van Jules

Beste Andrea, voor mij zal je altijd de opper-omroepster blijven

Andrea Croonenberghs.Beeld BELGA

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart). Deze week is dat tv-gezicht Andrea Croonenberghs.

Geachte mevrouw Croonenberghs, Beste Andrea,

"Die blijft er toch goed uitzien voor haar leeftijd", zei mijn oude moeder enkele weken geleden nog toen je haar voor de zoveelste keer warm probeerde te maken voor het Eén-menu. Hoewel meestal bijzonder kritisch voor schermgezichten, loofde ze je als "een vrouw met klasse, karakter en verstand". Ik gaf haar volmondig gelijk en keek, zoals steeds, met plezier naar het strak in het lijf zittende meisje van 50 dat met onderkoelde charme geroutineerd de televisionele dagschotel aanprees alsof het een culinair hoogstandje betrof.

Duimen nonchalant in de broeksband, kapsel vakkundig in de war en om de lippen dat streepje bijna onmerkbare ironie waarmee de dagelijkse dosis rampspoed in 'Thuis' werd aangekondigd.

Er leek toen nog geen vuiltje aan de lucht en wist ik veel dat dit vertrouwde beeld dra enkel nog in archiefprogramma's zou opduiken. Ik had wel ergens opgevangen dat je niet van plan was nog jaren in het omroephok te slijten, maar dat het afscheid zo snel, brutaal en definitief zou zijn, had ik nooit verwacht.

De jobstijding dat de staatszender beslist had haar speakerinnen voor bewezen diensten te bedanken, schokte me diep. Hoe kon het dat een of andere verlichte mediadespoot bij machte was om zonder inspraak van de kijker met één simpele pennentrek een einde te maken aan een tijdperk? Het moet allemaal jonger, moderner, flitsender, goedkoper, onpersoonlijker...

En dat maakt me boos, Andrea. Deze brief is dan ook niet alleen aan jou gericht, maar ook aan al die andere vriendelijke gidsen die elk met hun eigen stijl en persoonlijkheid mijn tv-avonden mee hielpen kleuren. Een bonte stoet van gezelschapsdames achter glas. Ik zag ze komen en gaan. Elk afscheid deed een beetje pijn en er was steeds groot respect voor dat charmante keurkorps met de dwingende opdracht wervend te zijn zonder in banale verkooppraatjes te vervallen.

Jules Hanot.Beeld Karoly Effenberger

Geen flamboyante babes maar deftige - kijken mag, aankomen niet - welbespraakte dames als bevallige bruggenbouwers tussen de programma's. Geduldig gepolijst tot loyale dienaressen voor hun zender, en door hard werken uitgegroeid tot huisvriendinnen die altijd binnen mogen zonder bellen.

Op nostalgische momenten denk ik weleens terug aan de televisionele gastvrouwen uit de oertijd die bij nachte door de hoofden van ontluikend mansvolk bleven spoken.

Ik meen mij te herinneren dat mijn hart toen vooral klopte voor de mysterieuze schoonheid van Sonja Cantré, de fratsen en het decolleté van gewezen schuimwijnkoningin Rita Boelaert en het sexy gelispel van Lut Leysen. Enkel in het gezelschap van de zwaar bebrilde 'meesteres' Rachel 'Musti' Frederix werd ik bevangen door een onbestemde angst en stelde ik me, sorry Rachel, geamuseerd voor hoe ze thuis gehuld in zwarte latex met een zweepje haar halve trouwboek en toenmalig directeur Jan Ceuleers achterna zat.

Het waren de koninginnen van het scherm. Nu zonder mededogen van hun troon gestoten. Nota bene door de enige omroep die nog de warmte van echte mensen boven de koude zakelijkheid van pancartes verkoos en nu opportunistisch meehuilt met de wolven. Beseffen ze aan de Reyerslaan eigenlijk wel dat ze 'in naam van de vooruitgang' een van hun laatste troeven uit handen geven en zo helemaal tot eenheidsworst dreigen te verworden?

Natuurlijk wordt zo'n beleidsbeslissing nooit teruggedraaid en besef ik ook wel dat de dagen van de omroeperij onherroepelijk zijn geteld. Maar blij ben ik daar niet mee, en daarom verkies ik het om, al is het maar even, in de woestijn te prediken in plaats van gewoon te slikken en te zwijgen. Jij staat al jaren hoog op mijn favorietenlijstje, Andrea. Wat minder passioneel en afstandelijker dan de anderen. Geen tettertrien, maar een professionele ambassadrice met charisma die aan haar lijf zo weinig mogelijk polonaise wilde.

Destijds als aankomende actrice weggeplukt uit het theater om aandoenlijk te debuteren met "Hallo jongens en meisjes, we vliegen er zo dadelijk in met 'De woudlopers'". Je leek toen, mede door een merkwaardige kuif, een beetje op een papegaai en ik moet bekennen dat het me wat tijd en moeite heeft gekost om te wennen aan de nieuwe leading lady die er nooit een geheim van maakte dat ze omroephok en autocue vooral als een springplank zag voor een artistieke carrière. Dat is je prima gelukt, al zal je voor mij toch altijd de opper-omroepster blijven. Meer dan een kwarteeuw tijdloze klasse als de immer gereserveerde godmother van de allerlaatste lichting.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit mocht ik uit jouw handen - de foto staat trouwens nog steeds op mijn bureau - de 'Persprijs van het Gemeentekrediet' ontvangen en ik zal je eeuwig dankbaar blijven dat je toen een zwetende en stamelende laureaat voor een gênante afgang behoedde.

Op 'Flikkendag' zag ik je hoe je als Britt Michiels in triomf werd rondgereden en met frisse tegenzin geforceerd naar de opdringerige massa wuifde. Ik weet nog dat ik lang geleden stikjaloers was op Ben Crabbé die je zo opvallend en intensief het hof maakte tot je uiteindelijk zwichtte voor zijn onduidelijke charmes. Op een bedrijfsfeest was ik er getuige van hoe je vol overgave maar niet altijd even toonvast met je covergroepje La Piovra koppig aan een zangcarrière timmerde en later enigszins verongelijkt als vierde strandde in Steracteur sterartiest.

Je merkt het, Andrea, we gaan lang terug. Vol bewondering volgde ik hoe je met vallen en opstaan je brede waaier aan talenten probeerde te ontplooien en uitgroeide tot een multifunctionele tv-persoonlijkheid met een indrukwekkend palmares. Meesterlijk geparodieerd en dus 'officieel' als BV erkend door Clara Cleymans in Tegen de sterren op. Wereldberoemd geworden in Vlaanderen dankzij kijkcijferkanonnen als Windkracht 10 en Flikken en ooit het voorwerp van nationale spot dankzij die belachelijke rosse pruik in het tenenkrommende Emma.

Mooie herinneringen die ik zal blijven koesteren, Andrea. Al blijf ik het doodjammer vinden dat je binnenkort in de anonimiteit moet verdwijnen. Ongetwijfeld zal ook nu de tijd de meeste wonden helen. Het is tenslotte 'maar' televisie en misschien kom ik je ergens te lande nog wel eens tegen in een of ander blijspel of schaf ik me een van de door jou ontworpen bijzettafeltjes aan. Omdat ik begrepen heb dat je geen taarten lust, zal je het bij wijze van afscheid moeten doen met deze oprechte dankjewel en de boodschap dat ik je hard zal missen. Vaarwel Andrea. Tot nog eens.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234