Zaterdag 05/12/2020

Best Kept Secret: de geheimen van dag twee ontsluierd

Miles Kane.Beeld GETTY

Dansen in stuifzand, wegdromen bij culthelden, geloven in een succesvolle strijd tegen drugs en buigen voor een dandy in luipaardprint: de tweede dag van Best Kept Secret was meeslepend genoeg om te gewagen van een succes.

"Voelen jullie je sexy, Holland?", wil Miles Kane weten. De Britse saletjonker lijkt alleszins erg verguld met zijn éigen seksappeal. In een parmantig luipaardhemdje, dat helemaal niet misstaat in dit safaridecor, pakt de Britse dandy het publiek met een strikje in. Hij blaakt van zelfvertrouwen, en stoeit flirterig met het geluid van zijn grote helden. In zijn set slingert hij tussen glamrock van de seventies, de modscene van de vroege sixties en de roots van Britse pop. Zowel de Beatles als T.Rex of The Jam krijg je geserveerd in vlammende rocksongs, en in 'Give Up' passeert zelfs een flard Rolling Stones.

Kane bespeelt zijn fans daarbij als een viool: hij verdeelt zijn tijd met spelletjes waarbij twee publiekshelften tegen elkaar worden opgezet, en zowat élke song dwingt de massa wel tot een collectief la-la-làà of woo-ho-ho. De grote kracht van zijn show? Ongebreideld enthousiasme, maar ook de strakke vaart die de show aanhoudt.

Miles Kane.Beeld GETTY

Babyshambles speelt nadien een amusant, maar eindeloos slordiger concert dan Miles Kane. De dodelijkste drugs lijken inmiddels afgezworen bij de Libertines-zanger, maar in de Beekse Bergen waggelt Pete Doherty nog steeds rond als een dronken sommelier, één arm voortdurend achter de rug. De aanvoerder van Babyshambles kiest voor een parcours waarbij 'Delivery' en 'Fuck Forever' een overtuigend begin-en eindpunt vormen.

Maar tussendoor verslapt zijn aandacht al eens, sputtert een rotslechte Ramones-cover ('Blitzkrieg Bop') over het terrein en strompelt de groep door 'Killamanjiro'. Met 'Fireman' - niet eens de beste song uit hun laatste plaat - wordt de sfeer weer wat wat spannender, en beslissen de eerste rijen voor het podium om gigantische stofwolken uit het zandstrand te stampen. Maar in vergelijking met zijn laatste passage in de AB doet deze show te weinig stof opwaaien. Eigenlijk klinkt dit concert zoals de frontman oogt: papperig, vaal en beige.

Babyshambles.Beeld GETTY

Breed gamma
Nee, dan liever The War on Drugs. Die mogen - kwestie van Doherty op zijn qui-vive te houden - na Babyshambles op. Handig bespelen ze het middenveld tussen americana, psychedelica en krautrock, waarbij frontman Adam Granduciel de touwtjes strak in handen houdt. Haast onmerkbaar geeft hij voortdurend signalen aan de rest van de zeskoppige band, die gedwee meegaat in de lang uitgesponnen songs: 'Under the Pressure' klokt zelfs af op bijna tien minuten. Hun stijl doet beurtelings denken aan Bruce Springsteen, Bob Dylan, Tom Petty of - no kidding - Cock Robin. Net dat brede gamma aan stijlen, genres en sferen maakt The War on Drugs ontastbaar. Wat een bevlogen trip. Of om het met de extatische kreten van Granduciel te zeggen: "Woeeeeh!"

The War on Drugs.Beeld GETTY

Ook alle lof aan Best Kept Secret: dit jaar heeft de organisatie andermaal het lef om een weinig voor de hand liggende cultband hoog op de affiche te plaatsen. Net als bij een gehoorverbrijzelend Swans vorig jaar kan Slowdive slechts op een beperkte aanhang rekenen in een halflege tent. Maar de aanwezigen dromen wél helemaal weg bij de grootse wall of sound die deze shoegazers neerzetten. Slowdive hield het in de jaren '90 slechts vijf jaar en drie langspelers vol. Maar twee decennia na de split beleeft de groep een bijzonder geslaagde reünie.

'Souvlaki Space Station' en de Syd Barrett-cover 'Golden Hair' zijn gewisse hoogtepunten in de set, maar na elke song stijgt wel een stormachtig applaus op uit de tent. Geen idee wat het meest charmeert aan Slowdive: het gouden glitterjurkje van zangeres Rachel Goswell, of de gedachte dat hun zinderende shoegaze na twintig jaar oud geen moment passé klinkt.

Slowdive.Beeld GETTY

De groeipijnen voorbij
Eenzelfde lot lijkt CHVRCHES niet beschoren. Het Schotse trio is vandaag de groeipijnen voorbij, maar blijkt op een paar aanstekelijke hits ('Gun', 'We Sink', 'The Mother That We Share') toch vooral een vervelende retrogroep te zijn. Wilde je hen voorheen nog het voordeel van de twijfel geven, merk je nu dat de klinische synthop van het drietal voornamelijk overeind blijft door de charmes van het ontwapenende kindvrouwtje Lauren Mayberry en de hypnotiserende, lichtgevende abstracte figuren tegen de backdrop. Op de stem van Mayberry na, die schel uit de mix komt, klinken de radiovriendelijke deuntjes ook net iets te gladjes en identiek aan de plaat om lang te boeien.

Benieuwd hoe dag drie zal verlopen? Dat treft: wij ook. Morgen leest u het verslag van zondag.

CHVRCHES.Beeld GETTY
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234