Maandag 08/03/2021

Besparingen op mensen. Telkens opnieuw klinkt hetzelfde valse lied

null Beeld kos
Beeld kos

De lezer zij gewaarschuwd: hier schrijft een linkse reactionair. Zo eentje die het kortzichtig en dom vindt dat in vijfenveertig stationnetjes de loketten dicht gaan. En onefficiënt is het ook al. En duur, meent schrijver Geert van Istendael.

Managers herhalen gedachteloos hun refrein van één woord: Besparingen! Besparingen! Besparingen!

Mensen die andere mensen van dienst zijn, en bijgevolg ook de loketten die ze openhouden, zijn volgens die managers onbetaalbaar. O ja? Hoe betaalden we dan, pakweg vijftig jaar geleden, al die alomtegenwoordige beambten in al die alomtegenwoordige kleine stations, van Ordingen tot Basècles-Carrières? We waren toen toch veel armer dan nu, dat kan opa zich nog heel goed herinneren.

En wat is je winst als je je personeel dan tóch elders aan het werk zet? Want dat is de bedoeling.

Je moet in ieder geval automaten voor treinkaartjes installeren, daar ontsnap je niet aan. Die zijn gratis, zeker?

Bovendien willen de managers buren en gemeenteambtenaren inzetten en hen extra, d'r nog eens bovenop betalen om af en toe eens te gaan kijken in de verlaten lokettenzaal of daar bij nacht en ontij geen verlaten schoolkind of verdwaalde bejaarde stilletjes in een hoekje zit te huilen.

Zo komen we bij onefficiënt.

Eigen navel
Dat een loketbeambte ogen heeft die kijken en oren die van alles horen, dat die mensen af en toe misschien opletten, een kind kan dat inzien. Een manager niet. Managers zijn stokdoof voor elk geluid van buitenaf en staren voor de rest alleen naar hun eigen navel. Geruisloze sociale controle op potentiële vandalen? Nooit van gehoord. En ik weet niet hoe het met u is, lezer, maar ik richt liever het woord tot een beambte dan dat ik moet staan vloeken tegen een machine die het alweer vertikt een kaartje uit te spuwen.

Want die dingen lijken speciaal ontworpen te zijn om de argeloze reiziger tot razernij te drijven. Op de koop toe zijn ze vreselijk eigenzinnig. Een kaartje ontrukken aan een bak in de Brusselse metro is helemaal iets anders dan een kaartje ontrukken aan een bak van De Lijn. Dat vergt een moeizame studie van twee totaal verschillende algoritmes. En zelfs áls je met list en geweld een reisdocument hebt weten te ontfutselen aan een van die foltertuigen, dan nog ben je je leven niet zeker. In een Duitse trein werd ik eens afgeblaft door een geüniformeerde omdat ik een volgens hem waardeloos kaartje liet zien. Ik had het nochtans na een worsteling van een half uur weten te bemachtigen door de vereiste som geld te voederen aan een gleuf. Gelukkig reed de trein net een station binnen. Ik glipte weg voor de kerel me in de boeien kon slaan.

Elektronisch bankieren
Het gaat trouwens niet alleen over het spoor, al is dat wel een heel zwaar geval. Een paar dagen geleden heeft Fortis laten weten dat honderdvijftig van zijn kantoren dichtgaan. Binnenkort bankiert toch iedereen elektronisch, zo is de drogreden. Deze keer zijn het geen hopeloos achterhaalde types als ik, maar heuse informatietechneuten die waarschuwen tegen dergelijke leugenachtige veralgemeningen. De werkelijke reden waarom alweer zoveel loketten weg moeten is een heel andere. U mag drie keer raden: besparingen.

Besparingen op mensen. Telkens opnieuw hoor ik hetzelfde lied. Loketbeambte in een dorpsstationnetje? Wegbesparen. Bankbediende? Wegbesparen. Kassière in de supermarkt? Wegbesparen. En ik die zo graag een praatje sla met zo'n onderbetaalde mevrouw. Laatst hoorde ik er een die, terwijl ik stond aan te schuiven, Frans, Engels, Turks sprak. En met mij ging het in het Nederlands. De manager die een vrouw als deze weg wil besparen, is nog niet waardig haar schoenen te poetsen.

Klas zonder leraar
Laatst hoorde ik iemand opperen dat je ook leraren makkelijk weg kunt besparen. Geef alle lessen op video of hoe die spullen vandaag ook heten. Hoe zou een klas eruitzien na een week zonder leraar? Hoeveel schrammen en bulten zullen de leerlingen hebben? Echter, zelfs daar zijn oplossingen voor. Je kunt de leerlingen wegbesparen en machines les laten geven aan andere machines. En eenmaal als de leerlingen weg zijn, bespaar je in één beweging ook maar de ouders weg.

Wie heeft dit stuk geschreven?

Een mens, met al zijn overtuigingen en twijfels en fouten en woede. En ik hoop dat u, lezer, weigert plaats te maken voor een leesmachine.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234