Zaterdag 10/04/2021

Beschaafd

undefined

Nagenoeg niemand meer is gelukkig getrouwd of heeft een relatie die meer dan zes weken oud is en toch nog steeds door beide partners als bevredigend ervaren wordt. Ziedaar de voornaamste verklaring voor al dat racisme van tegenwoordig. Principiële vrijgezellen, op seksueel gebied ongetwijfeld minder gefrustreerd dan in de ban van de ring verkerende vaders en moeders en sowieso niet gewoon en overigens ook niet in staat om de schuld van alles wat in hun leven verkeerd loopt in de schoenen van iemand anders te schuiven, zijn veel minder geneigd, meen ik, om met extreem-rechts te sympathiseren.

Het Vlaams Blok is dan ook een gezinspartij in alle betekenissen van het foeilelijke woord. Zoals het Vlaams Blok alleen maar gebaat is bij uit de hand lopende migrantenrellen, zo haalt de partij ook - en ik denk dus zelfs vooral - haar voordeel uit het rap groeiende aantal slechte huwelijken in onze huidige maatschappij. Voor het Vlaams Blok kan er niet (jong) genoeg worden getrouwd. Daarom ook zijn zij categorische tegenstanders van de heersende abortuswet: als mensen niet willen trouwen, wel, dan móéten zij maar.

De beginzin van Anna Karenina geniet nog altijd een zekere faam. "Alle gelukkige gezinnen", schrijft Tolstoj, "lijken op elkaar, maar elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze." Toch hebben alle ongelukkige gezinsleden ter wereld, hoe onderling verschillend ook, me dunkt één ding gemeen met elkaar: ze zouden hun ongeluk willen wreken en hun gram halen op de anderen met wie zij samen onder een dak leven door die te straffen. Zolang het de relatie tussen ouders en kinderen aangaat, doet zich geen enkel probleem voor: van ouders wordt nu eenmaal verwacht - en terecht - dat zij hun kroost dag in dag uit opvoedkundig straffen, berispen en op hun plaats zetten, terwijl het - opnieuw terecht - als normaal wordt beschouwd dat aankomende pubers hun ouwelui straffen door ze het bloed van onder de allengs afgekloven nagels te pesten, met alle ruzies van dien. Daarbij komt nog dat zowel de ouders als hun onmiddellijke nageslacht het stralende vooruitzicht hebben ooit en meer bepaald over afzienbare tijd van elkanders dagelijkse gezelschap verlost te zullen zijn.

Heel anders echter ligt het tussen man en vrouw. Een ongelukkig in de echt verbonden of in een vastgeroeste relatie geklemd zittend koppel heeft de keuze uit slechts twee mogelijkheden: óf ze blijven samen stilstaan, óf ze gaan apart verder. Dat laatste mag dan allicht al het beste wezen, de repercussies van beide beslissingen zijn zeker op relatief korte termijn alleszins gelijkaardig: emotionele troebelen, innerlijk explosiegevaar als gevolg van onuitgesproken haatgevoelens en het stellige idee dat de andere, bron van zoveel miserie, hoe dan ook beter af is dan jij. Afgunst dus, en wrange nijd. Verongelijktheid. Verwijtziekte. Onverdraagzaamheid. Misogynie. Fanatiek feminisme. Afkeer van het andere geslacht, dat allang niet meer met woorden als enigmatisch of mysterieus wordt versierd, maar enkel nog onbegrijpelijk is, zeg maar onbegrijpelijk slecht en dom en onbetrouwbaar en inhalig en noem maar op, elkeen weet waarover ik het heb. Afkeer, kortom, van wat anders is. Plus dus nood aan een uitlaatklep voor al die opgekropte woede, die in het slechtste geval haar eisen reeds is beginnen te stellen toen dat kleine woordje op hoge poten, 'Ja', nog niet goed en wel koud was.

Waar ontstaat racisme, zowel tegen moslims als tegen joden als tegen Amerikanen als tegen Nederlanders en ga maar door? In het echtelijke bed. Onder de lakens, zijnde de 's zomers klamme en haast verpletterend zware en in de winter veel te dunne mantels van wat ooit op liefde heeft geleken.

Bij wijze van verklaring voor het succes van het Vlaams Blok wordt dezer dagen veelvuldig en met verdachte graagte verwezen naar losliggende stoeptegels en rondzwervend vuilnis op straat. Het zou kunnen dat dat meespeelt, maar laat ons anderzijds wel wezen: als ik net goed geneukt heb of hoe dan ook in mijn nopjes ben en ik ga vervolgens de deur uit, mag voor mijn part de straat veranderd blijken in een slijkerige loopgraaf, ik zal er mijn fluitconcert niet voor staken. Losliggende stoeptegels! Je moet er maar opkomen, eigenlijk. Een geweldige vondst. Zelf ken ik iemand die op Groen! gestemd heeft omdat de onlangs door hem in potgrond gepropte basilicumzaadjes niet wilden ontkiemen.

Nee, serieus, komaan. Weet je wat het geval is? Vroeger mocht er nog wel eens op tafel worden geslagen bij een huiselijk conflict. Geen haan die ernaar kraaide, en geen kip die ernaar kakelde. Maar dat is verleden tijd. Geen groter taboe bestaat er nu immers dan geweld binnen het gezin, waarbij onder geweld ook al een met kracht dichtgetrokken deur wordt verstaan. Waarmee kan een stem op het gewelddadige Vlaams Blok vandaag de dag worden vergeleken? Met bordeelbezoek in de puriteinse Victoriaanse maatschappij - nooit verdienden hoertjes zoveel geld als toen, nooit liepen de mensen zo heet.

Het bordeel van vandaag is het stemhokje, en het zaad dat er gestort wordt, is het zaad van de agressie, die in het kader van persoonlijke relaties geen enkele plaats meer mag hebben. We zwijgen liever dan te schelden, we dampen van ergernis in plaats van bijwijlen stoom af te laten, we slaan de blik neer en we slikken, want we zijn beschaafd. God, wat zijn wij beschaafd. Het Vlaams Blok is een beschavingsziekte.

Kom, schop je schoenen uit, mijn lief, en laat ons nog eens vechten. Elk gevecht dat minnaars voeren, draagt bij tot een betere wereld.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234