Donderdag 28/05/2020

Bert Libeert

Ik ken Mickael al sinds de kleuterklas. Voor mij is hij een broer, van een andere moeder. Als ik ergens mee zit, zal hij degene zijn die ik bel. En omgekeerd is dat ook zo. We kunnen op elkaar rekenen, en dat is een veilig gevoel. Ik drum sinds mijn twaalfde.

"Mijn buurjongen was drummer, en als hij in het weekend repeteerde, hing ik uit het venster om mee te luisteren. Dat was altijd het hoogtepunt van mijn week. Voor mijn plechtige communie heb ik van mijn ouders zelf een drumstel gekregen. Dat gaf lawaai in huis, maar daar werd geen probleem van gemaakt.

"Eerst ben ik bij de fanfare gegaan, maar het was snel duidelijk dat ik daar alleen niet genoeg aan zou hebben. Eigenlijk ben ik autodidact. Het drumstelis een instrument dat bij me past, in die zin dat ik niet op de voorgrond wil staan. Wat Mickael vooraan op het podium doet - zo extravert zijn - zou ik niet kunnen. Ik verstop me liever achter mijn trommels.

"Ik weet nog perfect hoe we samen muziek begonnen te maken. Ik zat in het derde middelbaar, we stonden op de speelplaats, en hij zei letterlijk: 'Als ik nu een gitaar koop en erop leer spelen, kunnen we samen een groepje beginnen. Dan zijn we cool.' De week nadien hadden we onze eerste repetitie. In het begin speelden we liedjes van Green Day en Black Sabbath. Maar al vlug begonnen we met andere instrumenten te experimenteren. Bij Goose speelt iedereen alles. Er is geen afgetekend rollenpatroon. Of we ook écht cooler waren? (lacht) Mja. Muzikanten en skaters zijn altijd cooler, omdat ze niet voor de evidente weg kiezen. Maar wees gerust: voor de rest blijven we dezelfde pipo's.

"Na verloop van tijd kregen we in de gaten dat twee toch wat te weinig was om een echte groep te hebben. Alleen leefde bij geen van beiden het inzicht dat we een bassist nodig hadden. Dus vroegen we Dave erbij. Een gitarist, om nog meer lawaai mee te kunnen maken. Het klikte meteen. We speelden vooral blues en seventies-rock. Ik zat met Dave ook nog bij de scouts in Kortrijk. Daar waren AC/DC, Led Zeppelin en The Velvet Underground erg hip. Er ging een nieuwe wereld voor me open.

"Achteraf bekeken is het heel belangrijk dat we vanuit de blues zijn vertrokken, met veel gitaarsolo's en zo. Als je enige refentiepunt The Offspring is, beperk je jezelf al van in het begin. We hebben in de loop der jaren flink wat bassisten gehad, maar pas toen Tom erbij kwam, paste de puzzel in elkaar, en toen Dave zijn eerste synthesizer kocht, voelde dat ook als een doorbraak aan. Alleen was het nog te vroeg om toen al professioneel te gaan. In Gent ben ik daarom nog aan een opleiding geluidstechniek begonnen. Zes maanden, op een klein privéschooltje. Dat was belangrijk, omdat ik zo ontdekte dat we heel veel zelf konden doen. We kochten een computer met pro-tools, en gingen aan de slag. Een aanzienlijke investering, maar veel goedkoper dan telkens een studio afhuren als we een demo wilden opnemen.

"Nadat we in 2002 de Rock Rally gewonnen hadden, kwam alles in een stroomversnelling terecht. Mickael was er vooraf al zeker van dat we zouden winnen. Zelf rekende ik daar niet op, maar we geloofden wel heel erg in onszelf. Dat heeft zeker geholpen. Het prijzengeld hebben we in apparatuur geïnvesteerd. Plots konden we ook veel optreden. Nie- mand van ons kon er nog een fulltimejob naast nemen. Daar waren nadelen aan verbonden - we hadden ongeveer 300 euro per maand, dus was er geen geld om leuke dingen te doen - maar zo kwam er wel veel tijd vrij om aan de muziek te werken. We wilden vooruit als team. Dave kluste bij in een kledingzaak, Mickael was barman, en ik verdiende wat centen als roadie bij Flip Kowlier en Gabriel Rios. Om rond te komen, terwijl we met de groep verder zochten naar een eigen identiteit.

"Roadie zijn was heel inspirerend, want ik kon bijna vóélen hoe het was om op een podium te staan. En ik wist: onze tijd komt wel. Uit die periode heb ik onthouden dat je niets voor niets krijgt.

"We hadden van meet af aan maar één streefdoel: anders zijn dan de anderen. Alleen: we wisten niet hoe we dat moesten doen. We wilden geen rock maken, maar ook geen dance. Het moest iets worden wat we zelf nog nooit hadden gehoord. En met veel vallen en opstaan is dat ook gelukt. Door te experimenteren. Door gitaarriffs op een synthesizer te spelen, ook. Pas toen we Bring It On klaar hadden, voelde het alsof we ons doel bereikt hadden.

"Maar de zoektocht naar iets nieuws is nog altijd even belangrijk. We willen Goose bij iedere plaat vernieuwen, zonder wat ons aan de vorige beviel helemaal weg te gooien. De laatste jaren kregen we vaak te horen dat we live veel beter waren dan in de studio. Als het publiek tijdens de optreden iets voelt wat ze níét ervaren wanneer ze een plaat van ons opleggen, dan scheelt er iets aan de plaat. Daarom hebben we dit keer alles live opgenomen. Ik ben nog steeds trots op de eerlijkheid van Bring It On. En op het verfijnde van Synrise. Maar de energie van de optredens zat er niet in. Je had niet het gevoel dat je vier mensen samen muziek hoorde maken. Dat is nu wel gelukt.

"Toen we na onze eerste plaat meteen in het buitenland konden debuteren, voelde dat fantastisch aan. De ene dag zaten we nog in Den Trap, het café onder onze studio, te dromen over wat we allemaal wilden doen, en de volgenee toerden we door Australië en Japan. Euforie. Maar het blijft wennen als het publiek meezingt wanneer we in Italië spelen. Omdat we vier vrienden zijn die elkaar al lang kennen. We zijn samen blut geweest, samen dronken geworden... Noem maar op. Dat houdt ons nuchter. Niet op feestjes, maar wel in het leven. We gaan graag uit, maar we bedriegen ons lief niet en blijven van de harddrugs af. Oké, we worden wel eens uit een backstage gegooid, maar het gaat nooit over crapuleuze dingen.

"De eerste keer is alles sowieso tof. Je zit in Italië, hebt net mozzarella gegeten, en die smaakt beter dan wat je gewend bent uit de Delhaize. Toen voelde toeren haast als betaalde vakantie. Nu is het wel serieuzer geworden. Als we nu naar Italië gaan, is het met een doel.

"Ik ben sowieso degene bij Goose die het minst graag toert. Want eigenlijk werk je maar een uur per dag: op het podium. Voor de rest is het vooral wachten. Instappen. Uitstappen. Wéér een broodje uit een tankstation. Op den duur begin ik me een beetje nutteloos te voelen. Daarom heb ik een laptop gekocht die vol muziekprogramma's staat. David Guetta heeft een app waarmee je snel-snel melodietjes kunt opnemen. Veel van de ideeën op de nieuwe cd zijn op die manier ontstaan. Da's mijn tijdverdrijf on the road. De jongens kijken naar series en films. Dat doe ik niet zo graag. En al zeker niet op een bus. Kijk: toeren is de max, maar niet iedereen zou het kunnen. Zelf mis ik ook wel wat regelmaat als we lang van huis zijn. Ik heb twee jaar geleden samen met mijn vriendin een huis gekocht, en hoe ouder ik word, hoe meer stabiliteit ik wil. Ik ben inmiddels 32. Vroeger keken we nergens naar: 's avonds werken, overdag werken... altijd werken, eigenlijk. En veel labiele uren. Thuis probeer ik me toch wat te verzorgen. Veel fruit eten en zo. Mickael heeft nu ook een kindje. Dus we proberen toch wel wat gedisciplineerder te werken. En als de regelmaat van het gewone leven ons de keel uithangt, vertrekken we op tournee. Op tournee mag je bij wijze van spreken zo dom zijn als je maar wilt. Daar wordt haast alles voor je geregeld. Die afwisseling hebben we allemaal nodig.

"Goose betekent veel voor mij. Het is een kindje met vier pleegvaders. Tegelijk is de groep niet het enige in mijn leven. Ik vind het even belangrijk dat mijn gras goed is gemaaid. Ik werk graag in de tuin. Het is belangrijk om naast de groep nog een andere passie te hebben. Al is dat relatief. Ik neem me wel eens voor om een week niet aan muziek te denken. Dat lukt dan twee dagen, en dan begin ik toch weer aan een nieuw nummer te prutsen. Ik heb het geluk dat mijn vriendin in het verhaal is meegegroeid en snapt dat muziek maken geen nine to five-job is. Die heeft ze zelf trouwens evenmin. Ze is architecte. Dat bewonderen we aan elkaar, denk ik. We hebben alletwee een passie die ons helemaal opslorpt. Mijn hobby naast de muziek is eigenlijk ook muziek."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234