Dinsdag 19/01/2021

Berichten uit de hartstreek

Wellicht bestaan er duizend valabele argumenten om te verklaren waarom Buffalo Tom na tien jaar nog steeds niet tot de populairste groepen ter wereld behoort, maar geen enkele weegt op tegen de vaststelling dat Bill Janovitz en Chris Colbourn zowat de meest onderschatte songschrijvers van hun generatie moeten zijn. Dat bleek maandagavond eens te meer in Gent, waar de groep voor een - toegegeven - vrijwel uitverkochte Vooruit anderhalf uur lang de ene parel na de andere rondstrooide.

Aan de hand van platen als Let Me Come Over en Big Red Letter Day zou Buffalo Tom in staat moeten zijn om het veel grotere Vorst Nationaal te vullen, maar wellicht heeft het gebrek aan dergelijke erkenning vooral te maken met het feit dat de nummers van dit trio uit Massachusetts pas na een tijdje hun ware aard prijsgeven. Ook Smitten, de zopas verschenen zesde cd, staat op het eerste gehoor bol van de aardige, goéie songs, maar pas na een draaibeurt of tien betrap je hen erop dat ze ongemerkt toch een plaats in je leven hebben afgedwongen. Dan zoemt de melodie van 'White Paint Morning' door je hoofd wanneer 's ochtends de wekker afloopt, flitst het refrein van 'Postcard' voorbij op weg naar de brievenbus en vormt het intrieste 'Walking Wounded' de perfecte soundtrack wanneer je daar louter onbetaalde rekeningen en dubieuze reclamefolders aantreft. Na een week van intensieve kennismaking is Smitten geen goede plaat meer. Na een week is Smitten voor driekwart briljant.

Ook het optreden ontplooide zich via een soortgelijk patroon. Aanvankelijk klonk Buffalo Tom vrij drammerig, maar van zodra de eerste mineurakkoorden van 'Summer' uit Janovitz' gitaar ontsnapten, had men de juiste toon te pakken en gutste de melancholie bij beekjes van het podium. De groep, tegenwoordig permanent vergezeld door Phil Aiken op keyboards, verkeerde in grootse vorm en de gensters sloegen meer dan eens van het podium. Het gezelschap wist met de jaren een karakteristiek geluid uit te dokteren waarin zowel traditionele songstructuren als gepassioneerde gitaarrock een plaats vonden. Het nieuwe 'Scottish Windows' was het auditieve equivalent van een regenboog die na een stortvloed door de wolken breekt en het meeslepende 'Wiser' deed middels een klaterende pianoriedel even aan The Band denken.

"Dit nummer gaat over een meisje", vertelde Janovitz ter introductie van het bloedstollende 'Taillights Fade'. Natuurlijk deed het dat, want wat ánders kon de oorzaak zijn van zo'n hartverscheurende tristesse, zo'n allesomvattende weemoed? En er volgde nog meer moois. 'I'm Allowed', met daarin de regel "they stop my bleeding / but could never stop all those tears", vatte de sfeer van de avond perfect samen.

De belabberde akoestiek - een oud zeer in de Vooruit - zorgde ervoor dat veel van de nuances verloren gingen. Buffalo Tom klonk dus rommelig, chaotisch, ontstemd, af en toe een beetje vals, zelfs. Maar toch kregen al deze factoren de songs niet klein en speelde de groep een ronduit briljant concert.

Koude rillingen inbegrepen.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234