Vrijdag 15/11/2019

'Beoordeel me op mijn muziek, niet op mijn kleerkast'

Het nadeel van een succesvolle debuut-cd is dat er vroeg of laat een opvolger moet komen. Het blijkt een druk waar wel meer groepen onder bezwijken. Ook bij Krezip zijn de opnamen van het nieuwe Days Like This niet van een leien dakje verlopen. 'Ik kreeg geen letter op papier', vertelt zangeres Jacqueline Govaert (20), die ondanks haar prille leeftijd zowat alles heeft bereikt waar je als rockgroep aanspraak op kunt maken: een nummereenhit met 'I Would Stay', veelvoudig platina, en succesvolle optredens tijdens Rock Werchter en Pinkpop. En toch. 'Alles wat ik maakte, klonk afschuwelijk, en ik werd misselijk van mijn eigen stem.'

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Jacqueline Govaert heeft in anderhalf jaar tijd een behoorlijke metamorfose ondergaan. Tijdens ons vorige gesprek, in Tilburg, was ze nog een kind dat het plotse succes behoorlijk verwarrend vond, en niet meteen wist wat ze met al die aandacht aan moest. Inmiddels is ze een zelfbewuste jonge vrouw, die binnenkort het ouderlijke nest verlaat en ernaar uitkijkt om haar eigen fouten te maken. Op Days Like This staan er zo al een paar, want lang niet alles op de nieuwe cd haalt het niveau van ballads als 'For Sure' en 'Promise'. Is dat een schande? Niet echt, want ook popgroepen waar de gemiddelde leeftijd een stuk hoger ligt merken dat een tweede plaat altijd de moeilijkste is. De keuze tussen meer van hetzelfde maken of een andere richting inslaan zonder dat de eigenheid van de band erdoor verdwijnt, zorgt wel vaker voor een halfslachtig eindresultaat. Het platenkopend publiek breekt er zich alvast het hoofd niet over.

Hoe hoog is Days Like This binnengekomen in de hitparade?

"In Nederland op 4, in Vlaanderen stonden we meteen op 22."

En? Viel dat niet een beetje tegen? Van jullie eerste cd zijn er in Nederland alleen al een kwart miljoen verkocht. Die plaat heeft bovendien tien weken op 1 gestaan.

"De platenfirma heeft ook staan roepen dan we met de nieuwe meteen op 1 binnen zouden komen, maar zelf tilde ik daar niet zo zwaar aan. Je moet ook weten dat we Nothing Less destijds heel bewust in het hartje van de zomer hebben uitgebracht. Dat is een moment waarop er haast geen nieuwe cd's verschijnen, dan gaat het altijd wat makkelijker. Oktober en november daarentegen zijn de drukste maanden van het jaar. In Nederland stonden we onder de Greatest Hits van Elvis Presley en de Best Of van de Rolling Stones. De echte rockgoden, kortom. Wat dat betreft, voelde ik me daar meteen thuis. (lacht)

"Ach, eerlijk is eerlijk: ik had stiekem ook wel gehoopt dat we meteen de hitlijsten zouden aanvoeren, maar dat is nu zo mogelijk nog moeilijker dan anders. Deze week zijn op de koop toe de nieuwe cd's van Robbie Williams en Anouk uitgekomen. Allemaal namen waar het grote publiek op zit te wachten. De concurrentie is dus loodzwaar, en volgende week verschijnt er iets nieuws van Jennifer Lopez. De kans om lang in de topvijf te blijven hangen, is dus bijzonder klein."

Ik merk dat je erg je best doet om je teleurstelling te rationaliseren.

"We zijn gewoon verwend omdat Krezip zo'n vliegende start heeft genomen, maar we beseften toen ook wel dat er iets unieks aan de gang was, dat we dat nooit meer mee zouden maken. In zekere zin vind ik het best wel jammer dat we onze grootste kicks al achter de rug hebben. De nieuwe cd was goud in voorverkoop, dus je kunt moeilijk zeggen dat we een flop hebben gemaakt, maar ergens in mijn achterhoofd zitten toch die tweehonderdvijftigduizend exemplaren van de vorige. (zucht) We moeten nu vooral ons best doen, en dan zien we wel hoever we daarmee raken."

Het verhaal gaat dat Michael Jackson na de monsterverkoop van Thriller een briefje aan zijn spiegel had hangen met daarop de woorden: better than forty million. Hij streefde ernaar om een plaat te maken die het nog beter zou doen dan de best verkochte elpee aller tijden.

"Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat we ons plafond al bereikt hebben. Want tot nu toe stellen we eigenlijk alleen in Nederland en België iets voor. Er zijn nog zoveel andere landen. Bovendien zit de uitdaging voor mij toch vooral in de muziek. Zolang Krezip op dat gebied blijft groeien, spelen de gouden platen of de hits een rol van ondergeschikt belang."

Heb je eigenlijk al wat van het succes kunnen genieten?

"Het was wel kicken toen we zo snel populair werden, maar de randverschijnselen die daar het gevolg van waren, herkend worden, bijvoorbeeld, vond ik wat minder. Er zijn periodes geweest dat ik zelfs niet meer alleen de straat op durfde. Daar heb ik intussen geen last meer van, maar toen was het best wel wennen."

Bekendheid roept bij veel mensen haast per definitie een zekere weerzin op. Hoe ga je om met dat soort reacties?

"Tja. Hoge bomen vangen veel wind, hé? Hoe meer ik met mijn kop op televisie kom, hoe meer mensen alleen maar kijken om te kunnen zeggen wat een stom wijf ik wel ben. Maar politici krijgen het op dat vlak nog harder te verduren. Toen Pim Fortuyn werd vermoord zag ik op televisie hoe Paul Rosenmuller (de fractievoorzitter van GroenLinks, BS) door een heleboel mensen voor moordenaar werd uitgescholden. In vergelijking daarmee mag ik niet klagen."

Moet je jezelf soms verdedigen vanwege wie je bent?

"Ja. We krijgen tegenwoordig bijvoorbeeld veel kritiek op de kleren die we dragen. Als ik zoiets hoor, denk ik bij mezelf: rot toch op, man! Wie de cd niet leuk vindt, mag dat gerust zeggen. Maar dat ze hem dan beoordelen op de muziek, en niet op mijn kleerkast. Dat gaat ver hoor. Tegenwoordig krijg ik in elk interview ook vragen over mijn nieuwe kapsel. Alsof mijn haar plots een zaak van nationaal belang is."

Het viel je blijkbaar zwaar om na het succes van Nothing Less nieuwe nummers te maken. Wat was precies het probleem?

"Ik durfde er gewoon niet aan te beginnen. Toen ik later dan toch al mijn moed samen had geraapt, wilde het helemaal niet lukken. Ik zat wel achter mijn piano, maar er kwamen geen liedjes uit. Alles wat ik maakte, klonk afschuwelijk, en ik werd misselijk van mijn eigen stem. Uiteindelijk heb ik mezelf verplicht om op te houden met dat gezeik. Maar bij elke zin die ik opschreef, was er meteen weer het besef: er wordt wat van me verwacht."

Muziek maken is dus werk geworden.

"Nou, ik ben er de hele dag mee bezig en ik verdien er goed geld mee. Ja, dus."

Eerlijk gezegd: ik vind je heel volwassen om pas twintig te zijn.

"Zo denk ik er zelf ook over. (lacht) Ik heb wel net een paniekperiode achter de rug, waarbij ik mezelf erop betrapte dat het allemaal zo snel ging. Ik ben pas twintig en ik heb al een baan waar ik behoorlijk van kan leven. En dat zonder diploma. Maar ik wil nu eenmaal muziek maken, dus beweeg ik me in een volwassener wereld. Het is niet dat ik me ouder voel dan andere mensen van mijn leeftijd maar ik ben wel met andere dingen bezig."

Je hebt ook ervaringen achter de rug waar andere jonge twintigers zich niet meteen iets kunnen bij voorstellen.

"Inderdaad, en bijgevolg liggen mijn interesses elders. Maar dat neemt niet weg dat ik nog altijd graag met een paar vrienden naar de kroeg ga om daar gezellig wat te ouwehoeren."

Vind je het niet vreemd dat je thuis nog altijd in de pas moet lopen terwijl half Nederland bij wijze van spreken aan je voeten ligt?

"Dat in de pas lopen ligt intussen achter de rug, hoor. Ik ben op een leeftijd gekomen waarop ik mijn eigen fouten moet maken. En ze herstellen, mocht dat nodig zijn. Het klopt dat ik nog altijd bij mijn ouders woon, maar ik ben ondertussen op zoek naar een plekje voor mezelf. Al staat het vast dat ik me nooit ver uit de buurt zal vestigen. Dan kan ik mezelf tenminste nog regelmatig uitnodigen, thuis."

Het lijkt me in ieder geval een verwarrende situatie: het ene moment sta je voor een paar duizend hysterische fans, en de ochtend nadien moet je na het eten gewoon weer helpen bij de afwas.

"Ik vind dat in ieder geval een goeie manier om met beide voeten op de grond te blijven staan. En geloof me: ik heb thuis nog nooit de vraag gekregen of mevrouw de rockster zich misschien te goed voelt om de vaat te doen. De drang om uit de band te springen, is me volkomen vreemd. Ik zat nog op school toen Krezip plots een grote groep werd, en ik ben gewoon de lessen blijven volgen. Ik heb niet de neiging om naast mijn schoenen te lopen. Ja, af en toe. Voor de grap. Als een optreden echt fantastisch is geweest, roep ik achteraf wel eens door de kleedkamer dat wij echte goden zijn. Maar dan kijkt de rest van de groep me meteen zo meewarig aan dan ik nauwelijks weet waar te kruipen."

Krezip treedt vanavond op in de Ancienne Belgique te Brussel. Brainpower verzorgt het voorprogramma.

'Tegenwoordig krijg ik in elk interview vragen over mijn nieuwe kapsel. Alsof mijn haar plots een zaak van nationaal belang is'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234