Zondag 20/10/2019

Column

Benoot is het type voor wie ik haast mijn hand in het vuur zou durven steken als het op medicijngebruik aankomt

Hans Vandeweghe. Beeld Bob Van Mol

Twintig jaar geleden won Frank Vandenbroucke Parijs-Nice. Dat was in het jaar 1998 en we weten ongeveer allemaal wat er in 1998 aan de hand was. De kans dat Frank Vandenbroucke toen vol zat met epo en de tegenstand die hij van Parijs tot Nice zoek reed (nog) niet, is even groot als dat hij een fenomenaal talent was. Wellicht was het een beetje van alles.

Geschiedschrijving en heroïsche strijdverslagen uit die periode verdienen een hele doos asteriskjes en voetnoten en daarom is het niet te begrijpen dat er van de week alwéér een boek verschijnt over VDB. Ik begrijp dat fotograaf Stephan Vanfleteren nog wat foto’s heeft gevonden waarbij wat letters pasten, en ik gun hem en zijn uitgeverij Kannibaal van ganser harte dit ongetwijfeld mooie boek. Wie VDB een beetje heeft gekend, kan niks tegen deze arme, aimabele ziel hebben, maar overdrijven we niet een beetje met een vierde boek over een zware doping- en drugsgebruiker die een paar jaar heel hard met de fiets heeft gereden? Het is met VDB een beetje zoals met LA: op de duur blijft alleen de heroïek over en zijn de asteriskjes verdwenen.

Wielrennen moet niet te veel achterom kijken. In die sport is het vandaag en morgen veel fraaier dan het gisteren. Neem zaterdag: ook met open mond zitten kijken naar de Strade Bianche, naar Tiesj Benoot en Wout van Aert? Twee 23-jarigen – vier jaar waren ze toen VDB zijn enige klassieker won en vijftien toen hij stierf – hebben een nest toprenners waaronder het icoon Sagan het nakijken gegeven.

Hoe Van Aert in de laatste steile bocht van zijn fiets viel van de krampen, dat verzin je niet. Zijn uitstap naar de weg heeft hij bepaald niet gemist en laat alle ex-wielrenners/analisten – en ons journalisten – maar bazelen: als hij volgende winter wil crossen, dat hij dan crost verdorie. Fietsen moet in de eerste plaats plezant zijn en geen corvee.

En dan die – jawel – heroïsche prestatie van Grande Tiesj Benoot. Hij werd in 2015 als 21-jarige al eens vijfde in de Ronde van Vlaanderen en werd toen plots tot de nieuwe grote hoop van het Vlaamse koersheir gepromoveerd. Gisteren na de wedstrijd werd hem gevraagd of hij niet bang was voor een te zwaar gewicht op zijn schouders. “Neen", sprak hij, “diene cirque (dat circus, HV) heb ik in 2015 al meegemaakt.”

Heerlijke gast, Benoot. Het type dat als je hem niet wil lastigvallen – zoals deze winter bij het buffet in een hotel in Calpe – je zelf aanspreekt om goeiedag te zeggen. Het type dus dat bij slecht weer thuis gewoon zelf een extra stage inlegt aan de Costa Blanca, om daar samen met concurrenten door de bergen te razen.

Het type dat evengoed uitweidt over de vakken die hij voor zijn TEW-studies al of niet heeft opgenomen, als over klimmen naar de Alto de Aitana of de Col de Rates. En ook nog eens aandachtig luistert, of doet alsof, als de journalist het godbetert over zijn eigen heldendaden op de fiets heeft. Nu komt het: het type voor wie ik haast mijn hand in het vuur zou durven steken als het op medicijngebruik aankomt.

Andere Belgen in het hotel hadden hem zien lopen en vonden hem extreem mager, maar hij had een goeie winter gehad, zei hij bij het dessertbuffet. Dat was hem al aan te zien in de Omloop en nu helemaal in de Strade. Met die magerzucht zal het dus wel meevallen als je in twee van de koudste wedstrijden van het jaar de koers maakt of wint.

Tiesj Benoot is een vaandeldrager in de eerste generatie Vlaamse wielrenners die helemaal dopingvrij is opgegroeid en die moeten we koesteren. Benoot zelf is sowieso een fenomeen dat nooit naast zijn schoenen zal lopen en dat heeft dan weer te maken met zijn atypische ontwikkeling. Koersen was zijn lang leven, maar de topsportschool vond hem niet goed genoeg en even later viel hij ook bij tests van Energy Lab min of meer door de mand.

Wat tests niet meten, is de groeimarge en nog minder het doorzettingsvermogen. Tiesj had/heeft het allebei. Hij bleef koersen en had ook het geluk op een trainer als Frederik Broché te vallen die in hem bleef geloven. Of de twee nog steeds samenwerken, is niet duidelijk. Alvast niet officieel, maar het tegendeel zou verwonderen. Een goede motor met daarop een goede kop en daarnaast een goede trainer, dat moet goed gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234