Dinsdag 09/08/2022

Benelux-kampioenschap

In het Benelux-kampioenschap Vooruitstrevend, Tolerant & Liberaal (VTL) kreeg Nederland met de benoeming van Elio Di Rupo tot premier van België een flinke tik te incasseren. Een eerstegeneratie-immigrant die het tot de hoogste post in het land schopt, zo ver zijn wij nog niet. En dan is de man ook nog homoseksueel, wat goed is voor dubbele punten. Er gaan bij ons geruchten dat onze MP Mark Rutte ook van de herenliefde is, maar zolang hij daar niet voor uitkomt, telt het niet.

De IJslandse premier Johanna Siguroardottir is openlijk lesbisch. De Italiaanse ex-premier Emilio Colombo (1970-1972) is homoseksueel, alleen kwam hij daarmee pas in 2003, op 83-jarige leeftijd, naar buiten. In Denemarken was de homoseksuele minister Per-Kristian Foss in 2002 een paar dagen waarnemend premier. Dat was het zo'n beetje, wat de leiders van de politieke Gay Parade betreft. Voor de rest zijn we voor de seksuele geaardheid van premiers aangewezen op roddel en achterklap. Zo zou naar verluidt de Engelse PM Edward Heath (1970-1974) homoseksueel zijn geweest. Heath kwam nooit uit de kast - hoe het afliep toen hij destijds zijn Italiaanse ambtsgenoot ontmoette, is onbekend.

Di Rupo is de eerste premier die openlijk gay is en openlijk van Italiaanse komaf. Het zegt iets over het land en de samenleving waar dat mogelijk is. Het heeft even geduurd voor er een premier was, maar nu geeft België een boodschap af aan de wereld.

Is het denkbaar dat wij in Nederland binnen korte tijd, bijvoorbeeld na de eerstvolgende verkiezingen, terugslaan en ook een premier van buitenlandse komaf aanstellen, bij voorkeur een zwarte lesbienne, om zodoende de leiding in het tussenklassement van het VTL-kampioenschap meteen weer afgetekend over te nemen?

Tot nog toe hebben we het niet verder geschopt dan een halve Duitser als premier. Maar dat was dan weer wel Johan Rudolph Thorbecke, de liberaal die in het midden van de negentiende eeuw met zijn nieuwe grondwet het Nederlandse politieke model ingrijpend veranderde en moderniseerde.

We hebben natuurlijk ook talloze Duitsers zien langskomen in ons koningshuis, onder wie exemplaren met allerhande ongebruikelijke seksuele voorkeuren, maar dat is van een andere orde en zegt niets over tolerantie en ruimdenkendheid. De koning of de gemaal van de majesteit heb je niet voor het kiezen, de premier - indirect - wel. Bovendien liepen de koningen en prins-gemalen niet voorop in de homo-emancipatie.

Welnu, in onze Tweede Kamer zitten elf allochtonen en in de Eerste nul. Onder die elf zit zeker niet de volgende premier van ons land - of ik sla binnen een minuut een kilo Turks fruit achterover met twee van die dikke buikdanseressen op schoot.

Bij de verkiezingen van 2006 en 2010 stond Nebahat Albayrak tweede op de lijst van de PvdA, respectievelijk achter Wouter Bos en Job Cohen. Je zou denken: die kan het worden, als ze doorstoot naar de positie van lijsttrekker en haar partij de grootste wordt.

Maar in het huidige politieke klimaat zal Albayrak nooit de nummer één van haar partij worden. Ze was in 2006 bijvoorbeeld nog maar net aangetreden als staatssecretaris in het kabinet-Balkenende, of ze had al een motie van wantrouwen van de PVV aan de broek, vanwege haar dubbele nationaliteit. Als de ouders van Di Rupo destijds naar Nederland waren verhuisd in plaats van naar België, had hem deze week zonder meer hetzelfde lot gewacht. Iemand met twee paspoorten kon ook wel eens een dubbele agenda hebben, is bij ons momenteel even de heersende gedachte.

We hebben ook nog Ronald Plasterk, kleinzoon van een Berlijnse chirurg, die best leider van de PvdA zou willen worden en dus premierkansen zou hebben. Maar dat is alweer een generatie te ver om je echt op je ruimdenkendheid en tolerantie voor te staan. Bovendien is de kleinzoon van een Berlijnse chirurg nog geen kleinzoon van een islamitische schaapherder uit het Rifgebergte - die zou het vermoedelijk zelfs in België nog altijd moeilijk hebben om een grote politieke carrière van de grond te krijgen.

Onlangs kwam het grootste politieke talent van de christendemocraten, minister van Financiën Jan Kees de Jager, uit de kast. Hij had een lieve vriend. Niemand die er een punt van maakte: dat was wel weer hoopgevend. Maar Jan Kees is dan weer een Zeeuw in hart en nieren en geen Italiaan uit de Abruzzen.

Voorlopig staan we dus achter. Maar het barst onder de Nieuwe Nederlanders van het politieke talent en er zijn er ook genoeg homo: we komen terug, nog is Nederland niet verloren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234