Maandag 21/06/2021

Film

Beloftevolle regiecarrière van Angelina Jolie Pitt komt tot stilstand met drama 'By the Sea'

Brad Pitt als de schrijver Roland. In tegenstelling tot zijn vrouw speelt hij wél een goede rol, al weet hij de film nimmer te redden. Beeld PHOTO_NEWS
Brad Pitt als de schrijver Roland. In tegenstelling tot zijn vrouw speelt hij wél een goede rol, al weet hij de film nimmer te redden.Beeld PHOTO_NEWS

Een vanity project. Dat is nog een van de vriendelijkere omschrijvingen van een van de slechtste films die dit jaar in de zalen komt: By the Sea van Angelina Jolie Pitt. Nochtans heeft zij haar kwaliteiten als regisseur al bewezen.

De carrière van Angelina Jolie Pitt (zo staat ze op de generiek) als regisseuse komt met een pijnlijke knal tot stilstand met By the Sea, het typevoorbeeld van wat in Hollywood een vanity project heet. Zeggen dat daarmee een glansrijke regisseurscarrière terug naar af gaat, is overdreven, want achter de camera had Jolie nog veel te bewijzen. Al hielden haar vorige twee films wel een belofte in.

Jolies debuut In the land of Blood and Honey was een uitloper van haar werk als Goodwill Ambassador voor de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN. Die functie bracht haar naar de landen die ontstaan waren na het uiteenvallen van Joegoslavië. Daar vond ze de inspiratie voor een verhaal over de relatie tussen een Servische politieman en een gevangen Bosniak-vrouw.

Jolie blijkt vooral geïnteresseerd in de onmenselijke wreedheden van de Joegoslavische burgeroorlog die ze bij de vleet en onverbloemd toont. Hoewel het geen kwade film is, lijkt het dat Jolie het belangrijker vond om de barbaarsheid van de oorlog aan te klagen dan om een stevig artistiek statement te maken. Dat valt tevens af te leiden uit de anonieme stijl, die inwisselbaar is met vele hedendaagse Europese films met een documentair-realistische inslag.

Lees ook

De review van 'By the Sea': Voor wie aan mooie plaatjes voldoende heeft *(*)

Totaal anders is de opvolger, de commercieel succesvolle biopic Unbroken over de Amerikaanse atleet en oorlogsheld Louie Zamperini. De film onthulde dat Jolie wel degelijk kaas gegeten heeft van mise-en-scène. Hoewel het deels om een actiefilm gaat, houdt ze zich ver van de troebele stijl die in Hollywood zo kenschetsend is geworden voor het genre.

Het enige wat op Unbroken aan te merken valt, is de lengte. Zelfs Joel en Ethan Coen, die het script herschreven, lieten te veel ballast aan boord. Gooi 20 à 30 repetitieve minuten uit de film en je krijgt spannende cinema van de eerste tot de laatste minuut.

Kortom, er was reden genoeg om te geloven dat Angelina Jolie een écht goede film in zich had. Eilaas! By the Sea is er alvast niet het bewijs van. Jolie Pitt laat zich opnieuw door Europa inspireren, ditmaal door dat stuk van de artcinema van de jaren 60 en 70 waarin verveling het toonaangevende thema was. Toegegeven, dat heeft toen behalve meesterwerken ook misbaksels opgeleverd. Het ironische is dat Jolie Pitt dezelfde fatale denkfout maakt als de regisseurs van die oude mislukkingen: dat een film over verveling vervelend mag zijn.

By the Sea is het doodgeboren bastaardkind van Marguerite Duras, die als regisseuse het ennui wél boeiend wist te verbeelden, en Michelangelo Antonioni. Visueel komt vooral diens Professione: reporter voor de geest, zonder dat By the Sea ooit maar in de buurt komt van de elegische schoonheid van deze parel. L'ennui c'est parfois joli? Zéker, maar niet à la façon Jolie.

Pitt buiten schot

En Brad Pitt, die de film per slot van rekening samen met zijn eega geproduceerd heeft? Omdat Jolie als scenariste en regisseuse alle wind vangt, blijft hij goeddeels buiten schot, ook al omdat hij in tegenstelling tot haar wél goed staat te acteren.

Hoe Jolie Pitt na dit debacle haar regisseurscarrière weer op de rails krijgt, is een raadsel. Gelukkig is ze ook nog actrice en haar vorige vertolking - in 2014 in Maleficent, haar eerste rol, animatiefilms uitgezonderd, in vier jaar tijd - stond garant voor de grootste kaskraker uit haar carrière.

Zelfoverschatting, een oud zeer

Hoewel een vanity project ook wel het werk kan zijn van een goede, zelfs grote regisseur in de greep van absolute zelfoverschatting - denk maar aan Knight of Cups van Terrence Malick - is het begrip meestal gelinkt aan een acteur of actrice. Een star die denkt dat hij of zij met alles wegraakt.

Een recent voorbeeld is After Earth waarvoor Will Smith het scenario bedacht en waarin hij samen met zijn zoon Jaden de hoofdrol vertolkte. Smith was zo snugger om M. Night Shyamalan als regisseur in te huren. Ooit het nieuwe godenkind van Hollywood, maar in 2013 was diens ster zo geïmplodeerd dat Smith ervan op aan kon dat hijzelf en niet de regisseur de baas was op de set.

Al is hét prototype van een vanity project wellicht Battlefield Earth, de door John Travolta aangejaagde adaptatie van de sciencefictionroman van Scientology-oprichter L. Ron Hubbard. Het moest in 2000 het begin vormen van de Star Wars-saga van de 21ste eeuw! (Dat Lucas toen zélf net aan een nieuwe trilogie begonnen was, is volgens sommigen ook ijdelheid der ijdelheden, maar goed.)

Ook muzikanten denken soms dat hun succes te transponeren is naar de cinema, zie Under the Cherry Moon van Prince, Moonwalker met Michael Jackson of Swept Away met Madonna (en van haar ex Guy Ritchie).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234