Dinsdag 15/10/2019

Belle

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever (N-VA) en schrijver. Zijn wisselcolumn met Kristof Calvo (Groen) verschijnt op vrijdag.

Er wordt een musical van Beauty and the Beast opgevoerd. Het is u wellicht ontgaan. Dat zou alleszins bij mij het geval zijn geweest, mocht ik niet samenwonen met iemand die extatische sferen bereikt wanneer mensen zonder duidelijk aanwijsbare reden in spontane gezangen uitbarsten.

Aldus begaf ik mij op een druilerige avond naar Gent. Als man is de keuzevrijheid in dergelijke zaken veeleer beperkt. Ook al is het een onverwerkt jeugdtrauma. Beauty and the Beast was namelijk de eerste film die ik in de bioscoop heb gezien, samen met mijn oudere zus en haar vriendinnen.

Eigenlijk mocht ik toen niet mee. Maar sluw als ik was, jammerde ik bij mijn moeder tot die mijn zus dwong om mij op sleeptouw te nemen. Victorie kraaiend zette ik mij op de rij achter de bende bakvissen om vervolgens een anderhalf uur durende marteling te moeten ondergaan.

De enige uitweg die ik vond, was popcorn verstoppen in paardenstaarten, om daarna de levieten gelezen te worden door mijn zus. Weer zou ik meegezogen worden in die waanzin. Al heb ik intussen andere overlevingsstrategieën om dergelijke hellestonden mentaal onaangeroerd te trotseren.

U kent het verhaal wel. Mooie maar arrogante prins wordt omgetoverd in een afzichtelijk creatuur, en kan de betovering enkel verbreken als een meisje verliefd op hem wordt. Dat meisje is Belle, een beeldschone boekenwurm die door de verpakking heen de ware mens ziet.

Ik ga het maar meteen zeggen: die Belle is een pretentieuze trut en een ordinaire golddigger, die haar oppervlakkigheid verhult in mooie praatjes over innerlijke schoonheid. Haar aanbidder in het dorp, de nogal boertige Gaston, wijst ze telkens af omwille van zijn desinteresse in boeken.

Dat ze die amechtige aanzoeken negeert, is uiteraard haar goed recht. Maar als ze uiteindelijk in het kasteel van het Beest verzeild geraakt, moet ze evenmin van dat mormel iets weten. Tot zijn grote frustratie, want de tijd dringt voor de betovering onomkeerbaar wordt.

Belles amoureuze voorkeuren slaan echter verbazingwekkend gauw om wanneer ze erachter komt dat het kasteel beschikt over een enorme bibliotheek. Na die ontdekking kan het allemaal niet snel genoeg gaan, en moet het geheel - tot mijn afgrijzen - beklonken worden met een lied.

U denkt: 'Mooi, ze delen de liefde voor literatuur en het geestesleven'. Maar dat is niet zo, het Beest is analfabeet en heeft die boeken nog nooit vastgenomen. Intellectueel gemijmer of een gedeelde letterkundige passie vormen dus niet meteen de basis van de ontluikende liefde.

Een pijnlijke conclusie in het Disney-universum dringt zich op. Niet de intrinsieke kwaliteiten van het Beest trekken Belle aan, wel het materiële bestaan van de bibliotheek. Het gaat Belle enkel om het bevredigen van haar eigen - weliswaar onstoffelijke - pleziertjes. Het Beest komt haar daar enkel in tegemoet.

Belle is het soort vrouw waar Kanye West ons voor waarschuwt. Gaston is een aangeklede aap die ze geen blik waardig gunt, het Beest is een afzichtelijke bruut met een riant kasteel. En die vindt ze plots onweerstaanbaar? Tja, als je maar lang genoeg naar een bankrekening staart, vind je altijd wel wat innerlijke schoonheid, zeker?

"Was het niet prachtig?", vroeg mijn eega na afloop, hengelend naar bevestiging. "Het was moreel verwerpelijk", argumenteerde ik. "Met jou valt niet samen te leven", en ze besloot met exact dezelfde woorden waarmee mijn zus mij 25 jaar geleden terechtwees: meisjes plagen is liefde vragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234