Woensdag 23/10/2019

Belgische rock vindt weg naar cinema

The Bony King of Nowhere voor Les géants, Intergalactic Lovers voor Code 37, Amatorski voor Badpakje 46 en Dez Mona voor een Estse film met Jeanne Moreau. Het kruim van de jonge Belgische rockgeneratie lijkt bekeerd tot het componeren van filmsoundtracks. 'Muziek en film zijn nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden', zegt Bram Vanparys van The Bony King.

"Een aaneenschakeling van charmante vignetten", klonk het reeds over Les géants, met bovendien "een van de allermooiste eindshots uit de geschiedenis van de Belgische cinema". De nieuwe film van Bouli Lanners springt niet alleen in het oog, maar ook in het oor. Onmiskenbare troef van de cinematografische parel immers: de soundtrack van The Bony King of Nowhere. "Bouli heeft mij gewoon carte blanche gegeven", zegt Bram Vanparys. "Ik heb gewoon gedaan wat ik elke dag doe, maar dan beïnvloed door de filmbeelden." En door de sfeer op de set, waar Vanparys een tijd vertoefde. Tot zijn grote voldoening. "Muziek en film zijn nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden", zegt hij. "En zeker als jonge mens wil je die ervaring eens meegemaakt hebben."

Nog niet in de zalen, wel al ingeblikt: Une Estonienne à Paris, de nieuwe film van de Estse regisseur Ilmar Raag (The Klass). Met grande dame Jeanne Moreau in de hoofdrol. Maar vooral: met muziek van Dez Mona uit de boxen. "Via een festivalorganisator uit Rennes zijn ze bij ons terechtgekomen", vertelt zanger Gregory Frateur. "Ze waren op zoek naar muziek die tegelijk melancholisch en hoopvol klinkt. Een leuke verrassing voor ons, want we hoopten al lang op zo'n uitdaging. Normaal proberen wij beelden te scheppen met onze muziek, nu konden we ons gevoelsmatig laten leiden door de beelden. Fantastisch om te doen, zeker als achteraf dan blijkt dat we de film, een typische dialoogfilm, toch een beetje een andere dimensie hebben kunnen geven."

Niet los van elkaar

Verschijnt op 24 oktober in de zalen: Code 37. Verzorgden de soundtrack bij deze filmadaptatie van de veelbesproken televisiereeks ronde de Gentse politiesectie zeden: Intergalactic Lovers. Jong talent van eigen bodem, via de kwieke singles 'Delay' en 'Shewolf' nog maar pas op de radar. Maar dus wel al gevraagd voor bombast in de bioscoop. "Zo piepjong en al een volledige soundtrack mogen componeren, dat is echt verwonderlijk", reageert Jan Delvaux, zelfs als hij neerzit een wandelende muziekencyclopedie. "Vergeet ook Geike Arnaerts niet, die met Dorléac de muziek heeft gemaakt voor Adem."

En Stijn Meuris voor Hasta la vista. En Flip Kowlier voor Het Varken van Madonna. Maar ook Amatorski ontspringt de dans niet. Integendeel. Mede dankzij hun fonkelende, haast bedwelmende soundtrack gooide Badpakje 46, de kortfilm van de pas afgestudeerde regisseur Wannes Destoop, dergelijke hoge ogen. Ter herinnering: Badpakje 46 kaapte dit jaar de Prijs van de Jury weg in de officiële kortfilmcompetitie op het Filmfestival van Cannes.

"Het melancholische en naïeve van hun muziek sloot perfect aan bij wat ik wou vertellen met mijn film", zegt Wannes Destoop. Niet zonder resultaat. De klanken van Amatorski draperen zich als een frisse vacht rond Destoops beelden. "Je kunt als maker heel makkelijk een dikke, kleffe saus over je film leggen", zegt Destoop. "Maar het sprak mij net aan om de filmmuziek subtiel te laten bijdragen. Je kunt muziek en film dan ook niet los zien van elkaar, ze verheffen elkaar naar een hoger niveau."

DeVotchKa bij Little Miss Sunshine, Radioheadbrein Jonnie Greenwood bij There Will Be Blood en Norwegian Wood, Air bij Lost in Translation en uiteraard Eddie Vedder bij Into the Wild. Muziek en film die elkaar naar een hoger niveau tillen: de recente buitenlandse voorbeelden zijn schier eindeloos. En van uitmuntend niveau. Stuk voor stuk composities ook die los van de beelden overeind blijven.

Na het kruim van de internationale indierock lijkt nu ook de inlandse toplaag helemaal tot de filmwereld bekeerd. "Een van de verklaringen is natuurlijk dat we nu met een heel jonge generatie regisseurs zitten", zegt Delvaux. "Die zijn opgegroeid met popmuziek en denken veel meer in beeld. Er wordt ook meer scènegericht gewerkt dan vroeger. Deze regisseurs schatten het belang van een muziekscore heel hoog in, en werken met lokale artiesten is bovendien ook erg bevorderlijk voor de promotie."

Twee richtingen

Een kruisbestuiving werkt bovendien per definitie in twee richtingen. "Deze rockgeneratie heeft ook veel verzorgde videoclips gedraaid", zegt Delvaux. "Of zelfs een hele film, zoals Tom Barman. En bovendien bieden zich tegenwoordig veel meer spin-offmogelijkheden aan, met liedjes uit de film die als single worden uitgebracht."

Niettemin wil Delvaux een en ander in historisch perspectief plaatsen. "Sinds Marc Diddens Brussels by Night, de mijlpaal waarvoor Raymond de hele soundtrack schreef, is dit een terugkerend fenomeen", zegt hij. "Per tijdsvak zijn er heel veel grote namen mee bezig geweest. De mooiste versie van 'Ik wil deze nacht in de straten verdwalen' van Wannes Van de Velde bijvoorbeeld is de filmversie voor Home Sweet Home (van Benoît Lamy, uit 1973, LDW). De carrière van Sarah Bettens is zelfs gestart met een soundtrack, bij de kortfilm Vrouwen willen trouwen van Patrice Toye. In de jaren 90 had je ook nog bijvoorbeeld Manneken Pis en Noordkaap. En vergeet meer recent zeker Ex-drummer niet. Kowliers 'De grootste lul van 't Stad' is waarschijnlijk bekender dan de film zelf."

The Bony King Of Nowhere speelt de soundtrack van Les géants nog één keer live, nu zaterdag in de Antwerpse Roma.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234