Woensdag 12/08/2020

Muziek

Belgische groep The Colorist pakt, samen met Emilíana Torrini, Londen in

The Colorist groet het publiek na afloop van de wervelende show in de Islington Assembly.Beeld Thomas Sweertvaegher

Op het ritme van een jungle drum en een handvol eigenhandig ontworpen instrumenten maakte de Belgische groep The Colorist een superieure beurt in Londen. En omdat de IJslandse nimf Emilíana Torrini meekwam, kon De Morgen echt geen reden meer bedenken om niét mee te gaan.

“Ik sterf van de angst,” vertrouwt Emilíana Torrini ons toe in haar kleedkamer. De hoogzwangere zangeres mag dan een megastatus bezitten sinds ze een hit scoorde met ‘Jungle Drum’, de eindmuziek inzong voor de Lord of the Rings-film The Two Towers en Kylie Minogue aan haar wereldhit ‘Slow’ hielp, podiumvrees is haar nog steeds bekend. “En het helpt ook niet dat ik gisteravond ineens besefte dat ik straks heel wat mensen ken in de zaal: spelen voor familie en vrienden is zenuwslopend. Het zou me niet eens verbazen als ik het straks gewoon los in mijn broek doe.” Ze flapt het er met een schaterlach uit, maar ze blijkt écht doodnerveus voor het concert in Islington Assembly. Een majestueuze zaal die Londen chic verbindt aan de grandeur van de Roma en de Vooruit.

Lauwerkransen

De groep die zich vanavond rond haar verzamelt, is er overigens niet minder zenuwachtig op. Zij spelen straks het gewichtigste concert van de buitenlandse tour. Niet alleen zullen Lianna La Havas en producer Dan Carey (voor zijn indrukwekkende palmares verwijzen we u graag naar Wikipedia) hun opwachting maken in het publiek, maar ook een grote delegatie van de Britse platenfirma Rough Trade zakt af om hun nieuwe paradepaardje in de bek te kijken. Last but not least: ook The Guardian en The Times geven present om te zien of de lauwerkransen van muziekbladen als MOJO (“Spetterend, bizar, van een andere wereld”) en Uncut (“Emilíana vindt haar orkestrale gelijke”) geen hersenspinsels zijn.

De groep in kwestie heet The Colorist. Een Belgisch klankenkabinet rond de slagwerktandem Aarich Jespers (ook bekend van Zita Swoon) en Kobe Proesmans (ook bekend van Gabriel Rios), met geluidsman Jo Francken als sound wizard. De naam van dit project verwijst naar strip- en filmcoloristen. Binnen bestaande contouren vullen die de ruimte in met kleur, terwijl ze stilistisch ook andere nuances aanbrengen. ’s Avonds zien we effectief hoe dit muzikale gezelschap zowat hetzelfde doet met de songs uit Torrini’s oeuvre. Je zou hun aanpak gemakshalve met een remix kunnen vergelijken, ware het niet dat Proesmans en Jespers compleet nieuwe muziek componeren.

Ze ontmantelen de songs en experimenteren op vrij radicale wijze. Ze zoeken naar nieuwe registers, beslissen over nieuwe klankkleuren, en gaan aan de slag met zelf ontworpen houten instrumenten en traditionele instrumenten als viool en piano. Maar ook die laatste worden op minder orthodoxe wijze ingezet. Het kostte de befaamde platenbaas Geoff Travis amper één beluistering om hen een platencontract onder de neus te schuiven. 

’s Middags zijn Proesmans en Jespers gaan lunchen met de firma. Dat etentje blijkt alvast geen kwalijke invloed te hebben op de soundcheck: de groep klinkt hecht, het geluid is haarfijn en een nieuwe song die ze uitproberen – een versie van Kylies ‘Slow’ – klinkt niets minder dan spectaculair. Het lijkt wel alsof ze die popsong helemaal uit zijn comfortzone halen, zonder heiligschennis te plegen. Torrini is er evenwel niet gerust op: ze krijgt het nummer niet meteen in de vingers. Hoe het concert verloopt, zal uitmaken of de Londenaars haar Kylie naar de kroon zien steken.

Emilíana Torrini werd wereldbekend met haar hit 'Jungle Drum'. Beeld Thomas Sweertvaegher

“Toch heb ik niet zoveel te zeggen, hoor”, wuift ze weg. “Ik heb de groep leren kennen op een moment dat ik de controle helemaal uit handen wilde geven. Ik wilde me bewust op sleeptouw laten nemen door verschillende artiesten, en experimenteren. Soms kwam ik uit bij complete freaks (lacht), maar met The Colorist heb ik een stukje van mezelf leren kennen dat me volledig vreemd was. Gewéldig zijn die Belgen!”

De Belgen zelf raken met het verstrijken van de uren steeds meer geagiteerd, zien we. In het restaurant aan de overkant plukt Jespers rusteloos aan zijn slaatje, terwijl Wim De Busser – half pianovirtuoos, half harlekijn – in zijn eigen universum verdwaald lijkt. Hun hart slaat effectief op hol als de jungledrum in Torrini’s grote hit: “roenketoenk-toeketoenk” horen we aan de andere kant van de backstage opstijgen. Of nee: het blijkt iets anders. Vlak voor het orkest opgaat, zijn we getuige van een wonderlijke, lichtjes excentrieke routine: het ene moment ogen de leden even fragiel als intens geconcentreerd, daarna ontsteken ze plots in een clowneske choreografie, waarbij ze wild dansen door de ruimte op het ritme van stoelpoten die tegen de grond tikken.

Try-out voor Zwolle

Kobe probeert vooraf ook nog het concert voor een afgeladen zaal – meer dan 900 man – te relativeren, om de zenuwen te bedwingen: “Je moet het zo bekijken: dit is eigenlijk de try-out voor ons concert in Zwolle. Het betekent niet zoveel. Wat kennen die hier in Londen trouwens van muziek? Da's een eiland hè, gasten.”

De peptalk blijkt te werken. We zien de groep op het podium voortdurend van muzikale schutkleur verschieten, en Torrini pakt het publiek moeiteloos in met haar in weemoed gedrenkte stem en geestige bindteksten als “Ik tilde mijn relatie met deze groep echt naar een hoger niveau: we hadden voortdurend seks en er kwam zelfs een baby van!”

De fans gaan dan weer uit de bol wanneer Wim in ‘Animal Games’ begint te dansen, en wanneer ‘Slow’ ingezet wordt, gaat het dak ook van de majestueuze zaal.

“Belgische groep gooit hoge ogen in het buitenland.” Hoe vaak heeft u díé kop niet ergens gelezen? Niet zelden wordt dan een act bedoeld, die in een schimmig muziekcafé speelt, zich optrekt aan een vage belofte van een internationale booker, en hoorde hoe de barman de groep een glorieuze toekomst voorspelde.

Bij The Colorist lijkt dat helemaal anders te liggen. Zó ziet buitenlands succes er dus uit.

Een bizar ritueel voltrekt zich in de backstage. Beeld Thomas Sweertvaegher
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234