Zondag 01/11/2020

Belgische film geeft zich bloot

CANNES

Geslaagde promotiestunt? Zeker weten. Gratuite provocatie? Absoluut niet.

De verfilming van De Helaasheid der Dingen door regisseur Felix Van Groeningen bevat een sequentie waarin, onder meer door de verzamelde broers Strobbe, een wielerwedstrijd in adamskostuum wordt gereden. Zo werd het door Dimitri Verhulst trouwens ook beschreven in zijn roman, als een regelmatig terugkerend ritueel in het fictieve Vlaamse dorp Reetveerdegem. In de Franse ondertiteling is dat Trou-Duc les Oyes geworden en afgaand op het gelach in de zaal, zaterdagnamiddag tijdens de wereldpremière van De Helaasheid in de Quinzaine des Réalisateurs, is de woordspeling in de vertaling overeind gebleven.Ook voor de filmaffiche werd gebruikgemaakt van een beeld uit die blote wielerkoers. Dat regisseur Felix van Groeningen, producent Dirk Impens, monteur Nico Leunen en enkele acteurs uit de cast, zoals Koen De Graeve, Wouter Hendrickx, Valentijn Dhaenens en Kenneth Vanbaeden na de eerste vertoning (die trouwens op een uitbundig applaus onthaald werd) en de daaropvolgende persconferentie uit de kleren gingen en in hun blootje over (een deel van) de gelukkig zeer zonnige Croisette heen en weer fietsen, was in deze context dus niet zo onbegrijpelijk. Bedoeling was om van aan het hoofdkwartier van de Quinzaine, gelegen tussen het Grand Hotel en de Carlton, naar het Palais des Festivals en terug te rijden. Maar in de buurt van het Festivalpaleis “zagen we toch wel héél veel flikken staan en dus hebben we iets eerder omgedraaid”, lachte Van Groeningen na afloop.

Komisch en karikaturaal

Zo’n opmerkelijke en mediagenieke stunt hoeft echter niet alle aandacht af te leiden van waar het hier werkelijk om draait. Is De Helaasheid der Dingen een goede film en een geslaagde romanadaptatie geworden? Absoluut. Debutant Kenneth Vanbaeden blijkt een echte vondst als de jonge Gunther Strobbe, die via de voice-over en de vertolking van Valentijn Dhaenens als de volwassen schrijver, met de juiste blik terugkijkt op een toch wel erg turbulente, door de alcoholdampen van vader en nonkels overheerste jeugd. Neen, de familie Strobbe is niet de meest ideale omgeving om op te groeien, maar door de ogen van de jonge Gunther zag het er alles bij elkaar toch niet zo vreselijk uit. Op die leeftijd natuurlijk. Het is vooral de schrijver Gunther die meer last lijkt te hebben met de overgang naar volwassenheid en de bijbehorende verantwoordelijkheden.Van zijn kant wordt de kijker geconfronteerd met een niet zo stichtende, maar wel erg komische en exuberante, zeg maar: karikaturale tranche de vie‚ uit het marginale Vlaamse dorpsleven. Voor toeristische city- of andere marketing is De Helaasheid duidelijk niet gemaakt. “De film heeft mij vaak doen lachen. En ook dorst doen krijgen”, was één van de reacties tijdens de persconferentie, waar men De Helaasheid ook erg truculent‚ vond en (voor Frankrijk althans) “de ontdekking van een nieuwe filmauteur”. Er werden cinefiele associaties gemaakt met bij voorbeeld Brutti sporchi e cattivi, de Italiaanse klassieker van Ettore Scola, en met het werk van de Britse cineast Mike Leigh. Toen Van Groeningen “Mike qui?”‚ zei, leek niet iedereen te snappen dat het om een grapje ging. “C’est vraiment sérieux ici”, constateerde hij verbaasd.Ernst was zeker op de afspraak bij Lost Persons Area, de debuutfilm van scenariste-regisseuse Caroline Strubbe. Het verhaal, grotendeels gesitueerd in een soort industrieel niemandsland, tussen hoge elektriciteitsmasten waaraan de mannelijke hoofdpersonages (vertolkt door Sam Louwyck en de Hongaarse acteur Zoltan Miklos Hajdu) werkzaam zijn, laat zich niet makkelijk samenvatten. Lost Persons Area moet het niet echt hebben van een strakke narratieve lijn, maar veeleer van reflecties over eenzaamheid en gevoelens van onrust en verlangen, geobserveerd door een zoekende, beweeglijke camera. De film is een intimistische en mysterieuze kroniek van relaties in het algemeen en familieverhoudingen in het bijzonder. Het jonge dochtertje Tessa (rol van Kimke Desart) wordt nogal aan haar lot overgelaten, maar weet haar dagen wel te vullen met allerlei omzwervingen en een vreemdsoortige verzameldrift. Van haar kant lijkt moeder Bettina (rol van Lisbeth Gruwez) te dromen van een ander leven. Normaler of juist avontuurlijker. Het publiek keek aandachtig toe en gaf de film een discreet applaus, dat helemaal paste bij de reflectieve aard van deze erg persoonlijke, kwetsbare debuutfilm.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234