Dinsdag 17/05/2022

Belgische driekleur met succes verdedigd

Het Cactusfestival kon bij de aanvang van zijn achtentwintigste editie al meteen twee uitverkochte dagen voorleggen en zo kwam het dat de twintigjarige Sanne Putseys, beter bekend als Selah Sue (HHH), vrijdag al voor een dichtbevolkt Minnewaterpark mocht aantreden. Ze trotseerde het publiek, slechts gewapend met haar stem en akoestische gitaar en met een repertoire dat even schatplichtig was aan reggae en rhythm & blues als aan folk. Gevoelige luisterliedjes, type ‘Mommy’, werden afgewisseld met groovy songs zoals ‘Fyah Fyah’ en de radiohit ‘Black Part Love’. Selah Sue heeft soul, zoveel is zeker, maar als zangeres zoekt ze nog te vaak haar toevlucht tot maniërisme en ook haar neiging om, als Leefdaalse, het patois van Jamaicaanse artiesten te imiteren, doet ronduit potsierlijk aan. Slaagt ze er echter in binnen afzienbare tijd haar eigen stem te vinden, dan kun je er vanop aan dat ze zich, naast haar idolen Erykah Badu en Lauryn Hill, moeiteloos overeind zal weten te houden.Bij The Black Box Revelation (HHHH) zat het zaterdag, qua podiumvastheid, alvast snor. Zanger-gitarist Jan Paternoster en drummer Dries Van Dijck voelen elkaar perfect aan en vormen een hecht duo op het kruispunt tussen John Lee Hooker en The Stooges. Hun afgekloven, onder een dikke laag smeerolie zittende muziek straalt de rauwheid en energie uit die alle goeie rock-’n-roll kenmerkt. In die mate zelfs dat Dilbeek’s finest zich al mochten verheugen over een lovende kritiek in de New York Times en een van hun nummers gepromoveerd zagen tot het lijflied van het Amerikaanse honkbalteam The Pittsburgh Pirates. Op Cactus speelde The Black Box Revelation onstuimig de bladeren van de bomen. Goed, een deel van hun songmateriaal klinkt nog een beetje eenvormig, maar met lokale hits als ‘High on a Wire’, ‘Never Alone, Always Together’, ‘I Think I Like You’ en ‘Set Your Head on Fire’ bewezen ze alleszins vuurwerk in de vingers te hebben. Als beloning mochten ze van het publiek bissen met ‘Fighting With the Truth’.Joost Zweegers kreeg zaterdag de eer afsluiter Paul Weller vooraf te gaan en speelde met Novastar (HHHH) het perfecte popconcert: melodieus, catchy, evenwichtig en met een hoog emotionaliteitsgehalte. Enkele maanden geleden in de AB klonk zijn groep nog een beetje aarzelend en deed de zanger, in zijn overmatige enthousiasme, zijn liedjes niet altijd eer aan. Het verschil in Brugge was echter overdonderend: met een set die songs uit het recente Almost Bangor combineerde met klassiekers als ‘Wrong’, ‘The Best is Yet to Come’ en het ook in Zuid-Europa erg populaire ‘Never Back Down’, deed de zanger, die achtereenvolgens de gitaar, piano en bas beroerde, het publiek moeiteloos uit zijn hand eten. Zweegers was bijzonder goed bij stem, gaf toe aan zijn Beatlesfixatie in ‘Wings on Me’ en wist zijn gehoor zelfs koude rillingen te bezorgen met sobere, intrieste nummers als ‘Miles’ en ‘Making Waves’. Grote klasse dus, die tijdens de fraaie toegift ‘Cara Mia’ extra werd bevestigd. (DS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234