Dinsdag 19/11/2019

EK voetbal

België - Italië, dat is starten met zwaarste examen

Tijdens de enige training in het stadion waar de Belgen morgen Italië bekampen, gaat het er ontspannen aan toe. Beeld belga

Nooit eerder heeft België zo uitgekeken naar een grote sportieve triomf. De sportwoestijn wil voor één keer geen underdog zijn en Italië móét vanavond voor de bijl. Wilmots, Hazard, De Bruyne: jullie land smacht.

Er was gisteren opbeurend nieuws in Lyon: de Italianen hebben geen zin in het prachtige Stade des Lumières. De Belgen wel, die hebben er getraind. Niet zo de Italianen. Die arriveerden pas laat in de namiddag in Lyon, reden onmiddellijk naar het stadion, en omdat de UEFA hen daartoe verplichtte, wandelden ze om halfacht eventjes over de piekfijne grasmat. Daarna praatten de captain en de coach met de pers, en toen waren ze weg. Bang voor spionage. Zegt men.

België heeft meer angst van Italië dan omgekeerd en misschien terecht: sinds 1972 hebben de Rode Duivels niet meer gewonnen van Italië in wedstrijden met inzet. De laatste keer dat ze op een toernooi oog in oog stonden, dateert van de desastreuze Euro 2000. België verloor thuis kansloos met 0-2. Opmerkelijk, maar de twee bondscoaches van vanavond stonden in die wedstrijd op het veld.

"Bedankt om me daaraan te herinneren", lachte Marc Wilmots gisteren op de laatste persconferentie. Het was een ontspannen bondscoach, die geregeld grapte, vaker alvast dan in Le Haillan, waar hij het met hoofdzakelijk Belgische pers moet doen. Hij strooide met gemeenplaatsen, probeerde niets weg te geven van de eigen plannen en loofde de tegenstander. "Het slechtste Italië ooit? Dat kan de ploeg extra motiveren. En heb je gezien hoe alle landen er hier tegenaan gaan? Ik had liever later in het toernooi tegen de Azzuri gespeeld, om te kunnen groeien. Nu moeten we er meteen staan."

Nooit tegen top 20

Van de Rode Duivels wordt verwacht dat ze heel ver geraken, misschien zelfs Europees kampioen worden. Waarop is die premisse gebaseerd? En waarop baseert de bondscoach zich om zijn parcours als zeer goed te bestempelen?

Gedeeltelijk op die zes maanden dat België eerst stond op de FIFA-ranking. Vandaag is dat de tweede plaats, want Argentinië is ons voorbij. De FIFA-ranking is wat hij is, met al zijn tekortkomingen, maar je staat er beter hoog dan laag. Sinds 25 mei 2012, het begin van de Wilmots-era, hebben de Rode Duivels 46 interlands gespeeld, 25 met inzet, 21 vriendschappelijk. 31 keer werd gewonnen, 8 keer gelijkgespeeld en 7 keer verloren. Van de wedstrijden met inzet werden er drie op de vier gewonnen; een winning-percentage van 75 is in voetbal uitmuntend.

Het waren niet allemaal Andorra's, maar toplanden hebben we ook niet gezien. Geen enkele van de 25 tegenstanders in de wedstrijden met inzet staat in de top 20 van de FIFA-ranking. Oké, om correct te blijven, staat Bosnië en Herzegovina precies twintigste en daartegen werd één keer gelijkgespeeld en één keer gewonnen. Wales staat 25ste en dat leverde in vier jaar en twee kwalificatiecampagnes twee gelijke spelen, één keer verlies en één keer winst op.

Aanvallen of afwachten

De World Cup, die was toch goed? Ja, maar de tegenstanders van toen staan nu respectievelijk 29ste, 31ste, 32ste en 50ste. De kwartfinale werd verloren van de huidige nummer één Argentinië, maar nipt. De vriendschappelijke wedstrijden dan maar? Normaal gezien tellen die niet, maar dat zijn de enige mooie overwinningen tegen grote voetballanden onder Wilmots. Tegen Colombia werd kansloos thuis verloren, maar Italië werd met 3-1 afgetroefd, en in Frankrijk werd op 7 juni van vorig jaar met 3-4 gewonnen. Even stond het 0-3 en vijf minuten later 1-4 na een demonstratie van Eden Hazard.

Vooral die wedstrijd zonder belang aan het eind van een lang seizoen is verantwoordelijk voor het bijna-Oranje voluntarisme - la générosité, aldus Wilmots - waarmee de Rode Duivels en hun supporters naar Frankrijk zijn gereisd. Daarnaast is er onmiskenbaar het aanwezige potentieel. Haast alle Belgische internationals spelen in het buitenland bij topploegen, en wie er nog niet speelt, zal er ooit terechtkomen, alle kritiek op Jordan Lukaku en Thomas Meunier ten spijt.

Training van de Italianen. Beeld EPA

De druk op Wilmots is groot om met deze buitengewoon getalenteerde selectie voluit voor de aanval te gaan en niet te vervallen in het oud-Belgische afwachtende recept. Verwacht wordt dat hij vanavond toch met een versterkt middenveld met Radja Nainggolan, Axel Witsel en Marouane Fellaini begint. Dat is ook te begrijpen, in het besef dat de verdediging door blessures helemaal is herschikt. Of het wat oplevert, valt nog te bezien. Of Hazard en De Bruyne elkaar niet voor de voeten lopen, ook. En vindt Lukaku voorin zijn weg?

De achttienduizend Belgen, precies een derde van het Stade de Lumières, zullen er niet om malen of het met champagnevoetbal is, als er maar wordt gewonnen. Winst zou de laatste reserves bij de bevolking kunnen wegnemen. Verlies zou nog meer twijfel zaaien dan er al is. Gelukkig is dit geen do or die-wedstrijd, want zelfs verlies heeft niets te betekenen. Hazard: "Dat klopt, maar je start wel liever met een overwinning."

Nog dit. Dit naar verluidt barslechte Italië, het slechtste ooit, staat twaalfde op de FIFA-ranking en is in die vier jaar Wilmots, na Argentinië op de World Cup, de hoogst geklasseerde tegenstander.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234