Vrijdag 25/09/2020

'België is een topland'

Vijftien jaar geleden verhuisde de Vlaamse Leila Fisher (45) helemaal alleen naar Kaapstad. Nu keert ze samen met haar man Sanjai (47) en haar zonen Jack (13) en Oscar (4) terug naar het Pajottenland. 'Potverdikke, it's good to be in Belgium.'

Een vrijdagavond in november. Leila, Sanjai, Jack en Oscar verlaten in een gehuurde Ford de luchthaven van Zaventem en rijden via de E40 naar hun nieuwe huis in Sint-Ulriks-Kapelle. Onderweg probeert Jack tientallen keren om zijn adres in het Nederlands uit te spreken. Als hij straks in zijn nieuwe hometown de weg kwijtraakt, en aan de politie moet vertellen waar hij woont, wil hij dat op een verstaanbare manier kunnen doen. "Anders moet ik misschien mee naar het kantoor."

Na de E40 volgt een steenweg, na de steenweg een straat, na de straat een onverharde landweg. Het gezin Fisher-Mistry heeft zijn idyllische bestemming in het Vlaamse Pajottenland bereikt. De vrienden die Leila vijftien jaar geleden uitwuifden, wachten haar met open armen op en delen kwistig knuffels uit. Jack inspecteert haastig alle kamers van zijn nieuwe huis en zegt om de haverklap 'Waw'. Al heeft hij het wel koud: 's nachts zal hij zijn bed tot naast de radiator schuiven.

De volgende dag wordt Leila als eerste wakker. Ze gaat stilletjes naar de woonkamer, kijkt door het raam en geniet van een uitzicht dat ze al lang niet meer gewend is. "Herfstbladeren! Dikbilkoeien! Nevel en mist! I'm back!", denkt ze.

Na het ontbijt doet ze met haar mannen een rondje retailwinkels in de Brusselse periferie. Bij Ikea kopen ze matrassen, bij Delhaize pizza's en speculoospasta, en bij Dreamland een basketbal voor Jack en een Legobox voor Oscar. Het is vandaag Oscars verjaardag. Al is dat relatief. "Een verjaardag duurt bij ons een week", zegt Sanjai. "Anders ligt er te veel druk op die ene dag en wordt het een stresserende bedoening."

Tralies voor de ramen

Terug thuis spelen Jack en Oscar met hun Belgische vrienden. Ze gooien rookbommetjes in de tuin en leven zich uit op de trampoline. Jack voelt al na één dag de heilzame invloed van het Pajottenland. "Kaapstad is niet zo veilig", legt hij uit. "Oscar en ik moesten er op bepaalde uren binnen blijven. Hier wéten mijn ouders dat we veilig zijn. Dat er hier geen tralies voor onze ramen hangen, is ook leuk."

Leila Fisher groeit op in Vlaanderen, in een gezin met een Nederlandse moeder en een Britse vader. Nog voor ze dertig wordt, maakt ze carrière in de reclamewereld. Ze werkt voor een Brussels filmproductiehuis, en heeft alles waarvan ze altijd al droomde: een art-decoappartement, een blinkende Alfa Romeo, een onverantwoord salaris. "Toch dacht ik: oei, is het dát maar?", zegt Leila.

Op zoek naar een avontuurlijker leven, laat ze alles achter zich en verhuist ze naar Kaapstad. Daar richt ze haar eigen productiehuis op.

In 2005 maakt Leila kennis met Jack: een driejarige jongen uit Philippi, één van de townships rondom Kaapstad. Jack woont in het krot van zijn grootouders: zijn 16-jarige moeder is opnieuw zwanger en kan niet voor hem zorgen; zijn 18-jarige vader probeert in Kaapstad geld te verdienen.

Leila ontdekt haar moederhart, en voelt voor Jack liefde van het onvoorwaardelijke soort. Met de instemming van Jacks familie, start ze een adoptieprocedure op. Twee jaar later, na een juridische uitputtingsslag die haar alle artikelen van de Zuid-Afrikaanse grondwet zal leren kennen, mag ze zichzelf de mama van Jack noemen.

Economische situatie

Op een zomerdag in 2006 geraakt Leila in een koffiebar in Kaapstad aan de praat met Sanjai Mistry, een Durbanees met Indiase roots, en de toenmalige creatief directeur van reclamebureau TBWA. Leila vindt het rode Ferrarishirt van Sanjai "zo fout dat het onweerstaanbaar wordt". De vonken springen over.

Leila en Sanjai gaan al na een paar maanden samenwonen en besluiten om met z'n tweeën voor Jack te zorgen. Sanjai neemt ontslag bij TBWA en wordt consultant. In hun strandhuis in Bakoven werken Leila en Sanjai voortaan elke dag samen. In 2010 wordt Oscar geboren, de broer waar Jack al een hele tijd op hoopte. Het nieuw samengestelde gezin Fisher-Mistry is compleet; de copernicaanse omwenteling van Leila's leven ook.

Vier jaar later, uitgerekend op het moment dat ze zich met man en kinderen voorgoed in Zuid-Afrika zou kunnen settelen, begint het bij Leila te knagen. Wanneer ze deze zomer met Sanjai, Jack en Oscar in België is, denkt ze: ik wil helemaal niet terug naar Kaapstad. Ze geniet van de warmte van haar Belgische vriendenkring en de finesses van de westerse levensstijl.

"We gingen van de ene filmpremière naar de andere wijnproeverij. Nog meer dan in Kaapstad kun je hier elke dag leuke dingen doen. Ik wou samen met onze vrienden opnieuw dát soort leven leiden. Plus: ik wou Jack en Oscar in een veiliger deel van de wereld zien opgroeien."

Ook de economische situatie van Zuid-Afrika zet haar aan het denken. "De Zuid-Afrikaanse rand staat historisch laag; je kunt op dit moment veel beter euro's verdienen." Leila besluit dat het tijd wordt om terug te keren. Ze vraagt Sanjai of hij het ziet zitten om naar België te emigreren. Sanjai ziet alleen maar voordelen en zegt volmondig 'ja'.

Vanaf dan gaat het snel. In nauwelijks twee maanden tijd vindt Leila voor haar gezin een huis vlak bij hun vrienden, regelt ze voor zichzelf een job als CEO van het Brusselse productiehuis waar ze haar carrière begon en verwerft ze samen met Sanjai de Belgische distributierechten voor het Amerikaanse designermerk Zoku.

"Zodra ik iets wil, moet het vooruitgaan", zegt Leila. "Ik breng in kaart welke puzzelstukjes in elkaar moeten passen, en help het universum vervolgens een beetje om dat ook zo snel mogelijk te laten gebeuren."

Belastingen? Graag!

"Veel mensen vragen ons of we het Zuid-Afrikaanse klimaat niet gaan missen", zegt Sanjai. "Maar er zijn belangrijker dingen in het leven dan het weer. Vrienden, veiligheid, economische mogelijkheden, et cetera: daar heb je meer aan dan aan een zacht klimaat. Trouwens, slecht weer bestaat niet. Alleen onaangepaste kledij." (lacht)

Sanjai is overigens niet onder de indruk wanneer de communautaire problemen van België ter sprake komen. "Zuid-Afrika heeft elf officiële talen, België drie. Wie heeft er dan een taalprobleem?" Ook de hoge belastingdruk waarvoor ons land bekendstaat, schrikt Sanjai niet af. "Hier bouwen ze met je geld ziekenhuizen en scholen. Daarvoor betaal ik gráág belastingen."

Leila heeft Jack en Oscar een grappig zinnetje geleerd: 'Potverdikke, it's good te be in Belgium.' Ze spreekt de zin al lachend uit, maar ze meent er elk woord van. "België heeft een reclamebureau nodig. Om de Belgen opnieuw te doen beseffen hoe geweldig het hier is. Vandaag vroeg iemand me of ik een beetje kon wennen aan de kou. 'Ik woon in een warm land', heb ik geantwoord."

Het wordt laat. Jack kondigt aan dat hij gaat slapen en geeft me een knuffel die ik niet had zien aankomen. "Ik hoop dat we elkaar gauw nog eens zien", zegt hij. Eerder op de avond had Oscar me al een stukje van zijn plastic verjaardagstaart geserveerd en hadden Sanjai en Leila borden vol wonderlijke Indiase gerechten voor mijn neus gezet. Sint-Ulriks-Kapelle heeft er een paar aimabele wereldburgers bij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234