Vrijdag 25/06/2021

'België is een komma in de wereld'

Was u ooit eerder in Grahamstown?

"Ik was nooit eerder in Grahamstown, nooit eerder in Zuid-Afrika, en eigenlijk was het mijn eerste keer in Afrika. Ik herinner me de terugvlucht waarbij we urenlang over de brousse vlogen. Maar Zuid-Afrika is heel Europees, ook door de taal. Ik ben het Vlaams-Nederlands Huis deBuren heel erg dankbaar voor deze kans. Het was uniek. Het was ook een hele sociaal bewogen reis. Door dit Citybook heb ik de kans gegrepen ook voor volwassenen te schrijven."

Wat was uw eerste indruk? En wat was uw slotindruk?

"Mijn eerste indruk was dat het niet zoveel anders was dan een Zuid-Europese stad. Het was winter en ik was gewaarschuwd voor de kou, maar die kou viel best mee. We reden van de luchthaven naar Grahamstown in een minibusje met enkele muzikanten die daar op het festival zouden spelen. Dus vrij herkenbaar allemaal. Zoals festivals bij ons. Maar toen we het stadje binnenreden, kreeg ik een soort déjà vu. De stoffige wegen, de Victoriaanse bouwstijl, de ezels op straat, de bedelaars, de bars, dit leek wel de Far West.

"De oude huizen vielen me op door hun prachtige houten deuren en vloeren. De tijd leek stilgestaan. 's Ochtend ging ik lopen, daarna in de stad wandelen en daarna werken tot rond vijf uur. Dan ging ik weer de stad in. Er was op dat ogenblik een theaterfestival. Opvallend hoe de meeste stukken over segregatie gingen.

"Ik heb een stoet met reuzen gevolgd. Wat dit teweegbracht in de townships was onvergetelijk. Alsof het om levende giganten ging. De mensen stonden op vuilnisbelten, er waren ouderlingen, baby's, geiten... iedereen achter de stoet aan. Toen ik wegging was het stadje van mij geworden. Ik had er uren rondgestapt. Kerken en huizen binnengelopen. Ik was in de townships geweest, had de oude bibliotheek opgezocht, was gaan tekenen bij theatervoorstellingen, had heel veel mensen gesproken... het was thuis maar elders."

Als u vrienden zou moeten rondleiden in Grahamstown, wat zou u hen dan zeker tonen?

"Zonder aan ramptoerisme te willen doen, zou ik zeker naar de townships gaan - dit doet je beseffen hoe wij, Belgen, slechts een komma zijn op de hele wereld - en naar de kapsalons. En ik zou hen absoluut de Camera Obscura laten zien, in het Observatory. Er zijn er slechts twee in de hele wereld, een ervan staat in Grahamstown. Het is een oud systeem om de hele stad te kunnen observeren. De markt is ook geweldig, vooral 's nachts als de ezels er rondsnuffelen. Droevig en grappig. Er is ook een vroegere Gentlemen's Club (een club alleen toegankelijk voor mannen) waar de schilderijen te hoog hangen en de tafeltjes om te eten ongezellig naast elkaar staan."

Wat zou u hen zeker niet tonen?

"Alles is de moeite. Het hangt van je blik af. Je nieuwsgierigheid. Ik ben gegaan met een hele open blik."

Bent u een reiziger of verlaat u zelden uw thuisstad?

"Tot ik kinderen kreeg, reisde ik veel. Nu ga ik nog weinig weg. Ik ben heel graag in mijn atelier, in mijn hoofd, er gebeurt al zo veel daarbinnen. En gewoon met mijn hond gaan wandelen is al inspirerend. De behoefte is dus niet zo groot maar deze reis heeft me opnieuw doen beseffen dat je sommige dingen niet kunt verzinnen. Dat de realiteit verrassender is dan de fictie."

Wat zijn uw favoriete bestemmingen?

"Plaatsen zonder toeristen en waar ik niet opval."

Welke boeken neemt u mee op

uw volgende reis?

"Opnieuw Boon, iets van Colette."

Ligt het genre van het korte verhaal u nauw aan het hart of blijft het bij gelegenheidswerk?

"Ik schrijf meestal korte verhalen. Dit had echter veel langer kunnen worden, ik heb mezelf moeten afremmen. Ik had een plan opgevat om ook te tekenen en van daaruit te schrijven. Dat plan is gedwarsboomd door de realiteit. En maar goed ook want die was spannender dan mijn plan. Ik was er toen het wereldkampioenschap voetbal plaatsvond. Ook dat was geweldig. Hoe 's avonds de mensen in de cafés samen naar de tv zaten te kijken. Hoe ze zongen, heel tribaal, hoe de zon plots onderging en het heel koud werd."

Waar bent u nu, op professioneel vlak, mee bezig?

"Ik heb net drie boeken afgewerkt. Jong gekweld, een abc-boek omtrent alle kwellingen van kinderen en pubers. Het takkenkind, een wrang sprookje over een vrouw die een kind wil en een man die er meteen eentje gaat zoeken. Het is een boek met eigen tekst en beelden. Voor het andere boek, Wie klopt daar?, maakte ik prenten bij een verhaal van Bart Moeyaert. Het is geïnspireerd op het Sinterklaasverhaal. Daarenboven schrijf en teken ik een Gouden boekje. Voor het MAS maak ik een derde verdieping prenten voor de vitrines naast de roltrappen."

In hoeverre is het verhaal dat u schreef gebaseerd op feiten?

"Het verhaal in Grahamstown is waargebeurde fictie. Alles is gebeurd, ik heb het alleen in een fictionele context gezet."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234