Donderdag 05/08/2021

België, een harde leerschool voor Australiërs

Morgen rond de klok van 19.30 u. zijn de eindwinnaars van de 58ste Gentse Zesdaagse gekend. Twee dagen voor de grote finale keek gisteravond de ongelukkige Matthew Gilmore met pijn in het hart naar zijn collega's. Met hem keken ook vader en moeder Gilmore mee. Zij supporterden voor De Wilde-Kappes, hun favoriete team. Na twintig jaar is de vroegere Australische zesdaagsevedette Graeme Gilmore weer in Gent. 'We hadden onze reis naar het verre België wel anders voorgesteld', zegt hij. 'De zware val van Matthew heeft onze plannen gewijzigd.'

GENT.

EIGEN BERICHTGEVING

Zijn blonde haren zijn grijs geworden en hij is flink wat kilootjes aangekomen. Maar zijn brede lach en zijn droge humor is hij nog altijd niet kwijtgespeeld. En hij doet nog steeds zijn uiterste best om zich verstaanbaar te maken in het Nederlands. Of zeg maar Gents met een onvervalst Angelsaksisch accent. Graeme Gilmore, twee keer winnaar in het Kuipke (met Stevens en Sercu) is back in Gent. Tien jaar lang was de Arteveldestad zijn woonplaats en uitvalsbasis voor het winterseizoen. Van hieruit reisde hij Europa rond voor zijn wielerloopbaan. Hier werden drie (onder wie Matthew) van zijn vier kinderen geboren. Hier bouwde hij een Belgische vriendenkring uit.

Begin 1978 zette hij een punt achter zijn carrière en trok met zijn Engelse vrouw Kay (de zuster van weduwe Helen Simpson) naar zijn geboorteland Tasmanië. "Ik moest een nieuwe carrière starten en dat kon alleen in Australië. Ik vond werk in een bouwbedrijf en werkte me op tot general manager van de firma. Wie vijftien jaar dienst heeft in dezelfde firma, kan in Australië drie maanden vakantie nemen. Van die gelegenheid profiteren we nu om twee maanden in België te verblijven. De derde maand nemen we in april op. Dan komen we terug voor de geboorte van ons kleinkind."

De reis naar ons land hadden de Gilmores al langer gepland. De aanleiding was de regenboogtrui die Matthew aan de zijde van Etienne De Wilde veroverde. "Bedoeling was om op bezoek te gaan in de zesdaagsen van München, Gent en Zürich", zegt hij. "Maar toen kwam dat trieste telefoontje. Aan de andere kant van de lijn hing een huilende Andrea, de vrouw van Matthew. 'Matthew is gevallen in Herning. Het is erg. Heel erg', snikte ze. Onmiddellijk zijn Kay en ik het vliegtuig ingestapt en naar Brussel gevlogen. Door de zware blessure van Matthew hebben we onze plannen moeten herzien."

Geen München, geen Zürich, maar wel Gent. Precies na twee decennia maakt Graeme Gilmore opnieuw kennis met zijn vroegere werkterrein Het Kuipke. "Er is veel veranderd. Wegen als de ring rond Gent bestonden toen nog niet. Het was even wennen, maar vrij probleemloos heb ik de huizen in Gent, Sint-Amandsberg en Evergem, waar ik gewoond heb, teruggevonden. Leuk vooral is het terugzien van mijn vroegere Belgische vrienden in en buiten het wielermilieu."

De baansport ligt de Gilmores blijkbaar heel nauw aan het hart. Graeme Gilmore fungeerde na het afsluiten van zijn carrière meerdere jaren als nationale coach van de Australische baanrenners. "Een onbezoldigde functie. In 1992 ben ik ermee gestopt", zegt hij. Graeme Gilmore had inmiddels andere bezigheden. Matthew greep naar de fiets en hij wilde zich vooral met de begeleiding van zijn zoon bezighouden. Graeme Gilmore: "Ik heb Matthew altijd gezegd: 'Als je een topper wil worden, moet je naar Europa.' Het is de belangrijkste raad die ik hem meegegeven heb. Hij heeft dat begrepen. Ik was trouwens erg trots toen Matthew me meldde dat hij Belg werd. Hier zijn de beste weg- en baanrenners. Hier word je hard. Hier leer je de stiel, niet in Australië."

Graeme Gilmore ondervond het zelf aan den lijve. "Strom Arnold en Syd Patterson maakten het mij duidelijk. Ik volgde hun raad op en daar kan ik alleen maar tevreden over zijn. In het begin heb ik zwarte sneeuw gezien. In mijn kamertje op de Bevrijdingslaan sliep ik op de grond. Geld voor meubelen of verwarming was er niet.. Wie op bezoek kwam, moest zijn stoel meebrengen. Om warmte op te doen, ging ik naar het wassalon of naar de bioscoop. Om geld op zak te hebben, moesten we koersen en winnen. Het was de enige manier van overleven. Een verschrikkelijke tijd, maar het heeft me gehard. Nu is er veel veranderd. De zesdaagsen zijn niet meer zoals vroeger. Het zinloos rondtoeren overdag voor lege tribunes is er gelukkig niet meer bij. De nummers zijn korter, maar sneller. Goed voor het publiek. Over de wielersport in Europa valt in Australië niet veel te vernemen. Maar gelukkig is er Internet. Daarop volg ik het hele gebeuren. Maar het doet deugd van een zesdaagse nog eens live te mogen beleven."

Graeme Gilmore ziet zijn zoon terugkomen aan de top. "Ongetwijfeld. De dokters garanderen dat hij geen hinder zal ondervinden bij het fietsen. Na wat hij heeft meegemaakt, zal hij nog gemotiveerder zijn. Ik ken Matthew. Hij is een harde. Zoals zijn vader (lacht). Hij moet alleen geduld oefenen."

En wie de zesdaagde wint? "Ik hoop De Wilde-Kappes. Er mag dan wel de Australiër McGrory meerijden, ik supporter voor De Wilde. Logisch toch, hij is de ploegmaat van mijn zoon."

Tony Landuyt

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234