Zaterdag 05/12/2020

België doet weer volop flaminganten ontstaan

Onze Franstalige landgenoten krijgen er maar geen hoogte van. Wat bezielt de Vlamingen? Willen ze echt dat België barst? Om Vlaanderen dan ‘onafhankelijk’ te verklaren? Of is het ‘the economy, stupid!’, zoals een Franstalig economist in Le Soir beweerde? De Vlamingen willen hun succesrijk economisch model opdringen aan de andere Belgische entiteiten. Begrijpelijk, liet deze economist verstaan.

Als de opiniemakers in het duister tasten, treedt meestal een politoloog aan die beweert te kunnen meten wat de Vlamingen echt denken en willen. Uit die metingen blijkt dan dat de staatsstructuur het minste is van de Vlaamse zorgen. Hooguit 10 procent van de Vlamingen wil België weg! Dat gekwantificeer slaat nergens op. Onze gedachten laten zich niet zomaar meten. In de menselijke hersens, een tropisch oerwoud eigenlijk, rivaliseren voortdurend uiteenlopende opvattingen en bekommernissen. Emoties en opinies zijn volgens neurowetenschappers zelfs fysiek verweven. De meeste mensen zijn tegelijk conservatief en progressief, links en rechts, het hangt af van het thema en het moment. George Lakoff wijst op die neurologische complexiteit in The Political Mind, maar de politologen blijven de burgers tot ja en nee reduceren.

Een Vlaamse Belg kan wel degelijk op twee gedachten hinken: Vlaams én Belgisch met wisselende gradaties. Men kan flamingant zijn, omdat men Vlaanderen als mentaal ideaal meedraagt. Historicus Henk De Smaele noemt dat een ‘affect’. Ook België kan een affect zijn. Dat zit er dan in gebrand. Het affect kan manifest zijn of sluimeren. Tot de Rode Duivels nog eens winnen.

Zonder echt ‘stamflamingant’ te zijn, kan men flamingant worden uit onvrede en ergernis, omdat het Belgische aanbod ontgoochelt. Men hoeft dan niet te ‘geloven’ in Vlaanderen om dit alternatief toch een kans te geven. Flamingant omdat men baalt. Noem het bastaflamingantisme, of voor wie overwegend linksgezind is, trotzdemflamingantisme.

De hypothese wordt dan dat de deficiënte werking van de Belgische staat vandaag dé voedingsbodem is van het Vlaams-nationalisme. Voorbeelden? In de nota van de koninklijke verduidelijker wordt ook Justitie gesplitst. Bart De Wever neemt daarmee alleen een voorstel op dat de toenmalige sp.a-minister Renaat Landuyt in 2007 in een boekje deed. En wetsvoorstellen ter zake die de voormalige CD&V-senator Hugo Vandenberghe - toch ook geen avonturier - indiende.

Zouden vele Vlamingen zo’n splitsing wensen, als de Belgische justitie geen catastrofe was? Is de doorlooptijd van justitie ergens in Europa langer dan in België? Worden ergens in Europa de straffen van minder dan drie jaar niet uitgevoerd, of hoogstens met de enkelband? Zijn witteboordcriminelen ergens in Europa beter af? Alle Vlaamse partijen zijn ervan overtuigd dat het zo niet verder kan. Maar PS, cdH en MR houden al sinds 1998, toen minister Dutroux de politie hervormde, elke hervorming van Justitie tegen. Met de actieve steun van hun politici blijven de Franstalige magistraten elke werklastmeting afwijzen.

Migratie idem dito. De stedelijke OCMW’s en de rechtbanken kreunen onder het lichtzinnige beleid van de Franstaligen, al sinds ze Guy Verhofstadt er in 2000 toe konden bewegen het Belgische paspoort te devalueren tot ‘ein Läppchen papier’. Migratie gaat natuurlijk over hopeloze mensen en Michael De Cock en Stephan Vanfleteren leveren in Aller/Retour (Meulenhoff/Manteau) weer beklijvende getuigenissen van vluchtelingen en gelukszoekers. Maar het gaat de Belgen nu eenmaal nog altijd zo goed dat er wel 1 miljard mensen op aarde Belg willen worden. Willen zelfs de meest genereuze Belgen dat? “Men kan niet iedereen in het salon toelaten, want dan stort het kot in”, zei ooit een gerespecteerd Vlaams socialist. Enkele duizenden Belgen staan intussen deze winter weer voor de gewetensvraag of ze vluchtelingen laten bevriezen in de portalen van hun knus verwarmde woningen. Liefdadigheid neemt dan de plaats in van een functionerende staat die toch geacht wordt zijn burgers te beschermen tegen de nu eenmaal onuitputtelijke ondermaanse ellende. Of hebben we te maken met de cynische import van kiezers?

Als België zijn poorten niet kan bewaken en niet netjes kan zorgen voor de nieuwkomers die het wel verwelkomt, dan maar een hopelijk minder machteloos Vlaanderen. Toch altijd oppassen, want weerlozen mogen vooral niet in de handen vallen van fanatici. A propos, in de nota van de verduidelijker staat nauwelijks iets over asiel en migratie.

En we kunnen het nog hebben over de billijkheid en de betaalbaarheid van de pensioenen, de toekomst van kernenergie, de NMBS-structuren, de manke fraude- en corruptiebestrijding en natuurlijk de staatsschuld. Allemaal redenen waarom Vlaamse Belgen uit ergernis of radeloosheid nu de stamflaminganten van de N-VA volgen. Ook al worden sommige Belgische mankementen soms uitvergroot, een democratische staat moet zijn bestaansrecht voortdurend bewijzen, zeker als een nationalistische beweging volhoudt dat er een alternatief is. Zeker als de bestaande gewesten manifest beter besturen dan het federale niveau.

Arm Vlaanderen rijk

In het licht van de Belgische deficiënties verbleken straks de klassieke Vlaamse motieven om het Latijnse België te slopen. De erfgenamen van de frontsoldaten zijn met de vele staatshervormingen al flink bediend. Er is een Vlaamse regering met bevoegdheden die straks nog worden uitgebreid. En in de nota van de verduidelijker wordt ook B-H-V gesplitst, zodat geen grenzen meer worden betwist. De Vlaamse Franstaligen die verder over het universeel mensenrecht willen beschikken om jamais Nederlands te leren, krijgen in de Brusselse rand hun zin. En elders in Vlaanderen kunnen de Franstaligen zoals andere gasten verder rekenen op de legendarische Vlaamse meegaandheid. Ook in Vollezele onderhandelen we wel in het Frans. Sans problème. Als perifere Fransen zijn vele Vlamingen zelfs een beetje francofiel, tenminste als dit niet met faciliteiten of met de Belgische driekleur wordt afgedwongen.

De Vlamingen kunnen zich deze coulante houding tegenover anderstaligen eindelijk veroorloven. Het gaat Vlaanderen economisch voor de wind. Dat schraagt de Vlaamse zelfverzekerdheid. Het kan altijd beter, maar Vlaanderen is ruim 20 procent uitgelopen op de rest van België, ondanks een gulle federale solidariteit. Vlaanderen komt van ver, we vergeten dat wel eens. De jongste 35 jaar grepen twee structurele veranderingen plaats die van de Vlamingen de dominante partij maakten in het Belgische krachtenveld. Vooreerst is de Belgische ‘haute finance’ in elkaar gezakt. In 1988 verdween de Generale Maatschappij en 20 jaar later Fortis. Tot in de jaren 1990 was de Belgo-Belgische zakenwereld uiterst belangrijk in de nationale politiek. Veel werd beslist in discrete Franstalige salons. VU-topman Hugo Schiltz was in die kringen ingewijd. Daar blijft zeker na de bankencrisis weinig van over.

‘Arm Vlaanderen’ werd intussen rijk. ‘Wordt rijk’ was in de late jaren 1920 de raad die de toenmalige hoofdredacteur van De Standaard aan de eerste generaties Vlaamse universitairen gaf. De zuiveren in de Vlaamse Beweging verketterden dit ‘arrivisme’, maar “geld brengt de moralisten tot bedaren”, schreef de romancier Marnix Gijsen, zelf de verpersoonlijking van het arrivisme. Kennelijk vormden idealisme en arrivisme toch een goed recept voor welvaart. Over een kleine 80 jaar overvleugelden Voka en Unizo het VBO. En zolang een Voka-topman uit onvrede zijn kinderen naar Brazilië wil uitvlaggen, blijft de zelfgenoegzaamheid onder controle.

De rollen zijn dus nu omgekeerd. Vlaanderen domineert België niet alleen demografisch, maar ook economisch en financieel. Politiek bijt Vlaanderen zelfbewust van zich af. Als Elio Di Rupo in een bijna fatale uitschuiver over zijn plan B beweert ‘que la Belgique nous appartient’, antwoordt een Vlaams journalist ad rem: “Neem dan de Belgische staatsschuld ook maar mee!” En winnaars trekken meelopers aan die flamingant worden uit opportunisme. Kazakflaminganten. De N-VA krijgt de lidkaarten wellicht niet aangesleept.

Maar het daagt misschien eindelijk bij de Franstaligen. Brussel neemt met zijn begrotingstekort nog even het risico van een financiële ratingverlaging, maar België kan zich zo’n lichtzinnigheid niet veroorloven. Als België financieel ‘verbrusselt’, heeft het land geen toekomst. De rente op de staatsschuld stijgt dan en de Vlamingen zullen dat niet willen betalen. Met de bastaflaminganten moeten de Franstaligen eindelijk onder ogen zien dat België als staat dringend weer moet doen wat burgers van een staat verwachten. De Franstaligen zullen ook moeten begrijpen dat België de enorme kost van de budgettaire sanering en de vergrijzing niet andermaal eenzijdig uit Vlaanderen kan wegslepen. Daar moet iedereen van 18 tot 70 en ieder bestuursniveau voor worden geresponsabiliseerd. Anders zakt voor de Vlamingen de prijs van een scheiding onder de kost van een voortzetting. Het flamingantisme wordt dan alsnog een breed gedragen afscheidingsbeweging. Hier rust België (1830-2030).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234