Zaterdag 08/05/2021

België boven op Dranouter

Opmerkelijke vaststelling op het hertimmerde Dranouterfestival: de artiesten die het warmste onthaal kregen, en vaak ook de beste concerten gaven, kwamen uit eigen land.

Goed nieuws dat Dranouter weer in de lift zit", riep Bart Peeters zaterdagnacht uit in het glooiende Heuvelland. Met 62.000 toeschouwers op drie dagen samen moet Dranouter niet beschaamd zijn, maar het grote publiek bleef op de slotdag gisteren wel uit. De hoofdtent oogde ook een derde kleiner dan de voorbije edities en het terrein was zo hertekend dat er alweer een tent minder stond. Die laatste ingrepen wezen er echter vooral op dat de organisatie had ingezien dat de schaalvergroting van de laatste jaren in de weg ging staan van een eigen identiteit.

Of zoals ze het zélf nogal ongelukkig stelden: "Laat anderen maar de grootste hebben. Dranouter wil groot zijn in iets kleins, een eigen soort grijs." Dit weekend koos de organisatie dan ook weer voor een welkom gezicht, met liefde voor de eigen roots.

Die liefde toonde het festival zaterdag nog het best. Alfred Den Ouden, die de aanzet gaf tot het Dranouter Folkfestival, werd toen op het hoofdpodium uitgenodigd door Kadril, dat gastprogrammator was. Hij was overigens ook de kok van dienst voor de duizend eerste festivalgangers die hun weg voor de middag vonden naar Orchestra International du Vetex. Die kregen een portie huisgemaakte tajine, met ingrediënten uit de streek.

Kadril grasduinde samen met ex-zanger Patrick Riguelle door drie decennia traditie. Nog meer muziekgeschiedenis: The Ukulele Orchestra of Great Britain bracht classics uit de rock-'n-roll, jazz, soul, pop en folk. Een erg amusante Seasick Steve, die het publiek inging om een meisje toe te zingen, bewees dan weer je met een in elkaar geknutselde gitaar en haveloze drums ook de bovenste beste blues belijdt.

De afgezanten van de Balkan, zoals Goran Bregovic of Balkan Beat Box, hadden maar een "hoppah!" nodig om de tent te transformeren tot een danskeet. Het jeugdsentiment werd geleverd door The Levellers. Toch had de eigen kweek duidelijk dat ene streepje voor op Dranouter. De Belgen maakten niet alleen voor het leeuwendeel de dienst uit op de affiche, maar werden ook als de grootste helden ingesloten door het publiek. Hoe The Waterboys, Merdan Taplak en Tinariwen het er van afbrachten, leest u morgen.

BART PEETERS

Human jukebox en verloren parelvisser

Sinds zijn solodebuut aan het begin van de eeuw is Peeters een habitué op Dranouter. Al bij de eerste noot ging het publiek massaal over op euforische feestmodus. Een storm in de tent die nauwelijks ging liggen. Het zangkoor van 'Heist Aan Zee' bleef zelfs liefst een uur(!) lang nagalmen op de weide.

De festivalgangers mochten zelf de setlist samenstellen, waardoor Peeters zich zowel dienstbaar maakte als jukebox en als verloren parelvisser. 'De puzzel', een song die hij naar eigen zeggen al duizend jaar niet meer had gespeeld, vond bijvoorbeeld opnieuw zijn weg naar de set. Tijdens de Nederlandse vertaling van 'Into Folk' verwees hij dan weer naar een bevriende groep: "Mijn dochters willen hiphop, maar ik hou meer van... School is Cool". Dat gezelschap kwam tijdens de bis mee op het podium, voor een Nederlandstalige versie van 'I Gotta Feeling' van Black Eyed Peas. "Om een specialleke te doen bracht ik ook de Beatles terug samen", lachte Peeters vlak voor dat nummer, waarna Jan De Smet en Johannes van School is Cool de classic 'I Saw Her Standing There' in de eigen moerstaal brachten. Inclusief accordeonsolo waarbij een heel publiek uit zijn dak ging. Only in Dranouter!

SCHOOL IS COOL

Stomen, golven, kolken

School is Cool moést zaterdag wel een onuitwisbare indruk maken. In de eerste plaats omdat de groep er maanden voor de release hun debuut al eens de pannen van het dak had gespeeld in de kleinere Club.

Maar wat dit keer ook extra gewicht in de schaal legde, was het pas aangekondigde vertrek van violiste Nele Paelinck. Die reist de liefde achterna naar Argentinië. Op Dranouter speelde de groep dus een van haar laatste concerten in z'n bekende gedaante. Een emotioneel afscheid werd het niét, spectaculair was het des te meer. En dat lag heus niet alleen aan de kierewiete acrobaten die tijdens de laatste songs op het podium kwamen met toortsen en vuur aten, of de vlammen doofden in hun onderbroek. Net zo goed lag je buiten strijd na een agressief dansbaar 'Warpaint', of het zinderende 'In Want of Something'. Johannes Gennard lijkt bij elke nieuw concert ook meer vrede te nemen met zijn rol als frontman, terwijl de rest van de band zichtbaar niet wil onderdoen in onstuimige gekte.

School is Cool leek vastbesloten om de Kayam-tent te doen stomen, golven en kolken. En dat compromis werd moedig volgehouden tot aan de afgedwongen bis. Daarin werd 'Road to Nowhere' van Talking Heads vakkundig omgebouwd tot festieve hekkensluiter.

ABSYNTHE MINDED

Seasick Steve was er niet goed van

"Wie heeft hun plaat nog niet? Koop ze nú." Seasick Steve kwam woorden en wierook te kort toen hij Absynthe Minded de lof toezwaaide tijdens zijn set. De zegen van de oude bluesrot was volkomen terecht.

De vierde passage van Absynthe Minded op Dranouter was meteen hun beste. Met 'As It Ever Was' zette de groep onlangs een meesterlijke plaat op zijn conto. En op het podium deelden blues, swing, rock, jazz en zigeunerriedels de lakens met elkaar. Zelden zo'n opwindende smeltkroes gehoord.

Maar de grote zege dankte Absynthe Minded uiteindelijk toch vooral aan frontman Bert Ostyn zelf. Die blaakte van zelfvertrouwen. Hij kroop in de rol van rokende dandy, kluisterde je aan het podium als een volleerd publieksmenner en trok croonend door 'Crosses'. In die laatste song haalde een gypsy-viool overigens zo nerveus uit, dat je er de bloedmooie zigeunerin zo kon bij verzinnen. En dat was nog voor het bezoek aan de whiskeybar.

GUIDO BELCANTO

De schoonheid van besluiteloosheid

"Beminde fans, zouden jullie ook van me houden als ik niét beroemd was?" De schreeuw om liefde klonk zowaar gemeend bij Guido Belcanto. Maar net zo goed hield hij je natuurlijk voor het lapje. Zelden wist je zeker wanneer ernst overging in humor, bij de zanger wiens grootste droom nog stééds is om z'n gezicht op de zeildoeken van de botsauto's te zien.

Die vage grens tussen lach en luim zorgde ook voor een spannend concert. Daarin liet hij songregels als "Jij bent van het type dat er heilig in gelooft: na de dood keren wij weer" massaal meezingen in de tent. Een andere keer spande hij zowel mannen als vrouwen voor zijn kar met de vraag wie het nu het moeilijkst in dit leven heeft. Sowieso trok hij in dat verhaal zélf aan het kortste eind: "Nog minder makkelijk is het voor al wie niet goed weet waar hij wil bijhoren." Kiezen valt Belcanto sowieso lastig. Hij dweepte hnet zo graag met smartlappen als 'Platina Marina' of 'Droevig is deze wereld', als met de Presley-cover 'Can't Help Falling in Love' of de opwindende countryblues van 'Toverdrank'. In die laatste song draafde An Pierlé trouwens even op. Of hoe mooi besluiteloosheid kan klinken.

KLAAS DELRUE

Klaas met klasse

"Lichtjes stresserend, maar toch de max." Zo vatte Klaas Delrue, frontman van Yevgueni, zijn Radio 1-sessie samen. Van nervositeit merkte je nochtans geen barst tijdens zijn twee uur durende programma. Je was vooral getuige van heel wat ongeveinsd spelplezier met Neeka, Walter Verdin of Spinvis. De enige sessiegast die in de coulissen op van de zenuwen leek, was Thé Lau. Onnodig, want 'Iedereen is van de wereld' gold als een van de hoogtepunten. Daarna hoefde Yevgueni zélf alleen nog maar 'Nieuwe meisjes' en 'Manzijn' binnen te koppen voor de zege.

Grootste verrassing was Walter Verdin: al dertig jaar had die geen podiumvloer meer onder zijn voeten gevoeld. Hij herleefde z'n moment de gloire met 'Er is iets'.

Absolute blikvanger was Spinvis, die de avond voordien al in Dranouter was neergestreken voor een grandioos concert. Geen wonder dat Klaas Delrue hem aankondigde als "een van mijn grootste helden". Our thoughts exactly.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234