Woensdag 20/10/2021

Belgen op de Spelen: het eindrapport

Geloof me, ik ben een bijzonder gelukkige coach. Ik durf haast te zeggen: een fiere coach. Ook zonder medailles

Paul Van Den Bosch acht de komende maanden cruciaal voor de volgende medailleoogst

@5 INFO Opinie:Paul Van Den Bosch is coach van onder meer Mario Aerts en Sven Nys.

@4 DROP 2 OPINIE:De Olympische Spelen van Peking zijn sinds zondag voorbij. Over enkele dagen zijn ze slechts een voetnoot in de wereldgeschiedenis. Het waren, nog maar eens, de beste Spelen ooit. Maar niet voor België, waar de schrale medailleoogst een rijke voedingsbodem vormt voor de verwachte bijltjesdag, voor scherp geschut, voor rekeningen en afrekeningen. De atleten worden beoordeeld, het sportbeleid - al dan niet terecht, maar in elk geval haast per definitie - veroordeeld. Er worden vergelijkingen gemaakt met landen die groter en kleiner zijn, die meer en minder inwoners hebben, die een groter en kleiner bruto nationaal product hebben, die meer en minder atleten naar de Spelen stuurden, die binnen en buiten de Europese Unie liggen. Er wordt gegoocheld met quoteringen op tien, met grootste onderscheidingen en met accessits, met voldoendes en onvoldoendes. Al dan niet overgoten met een sausje van leedvermaak.

Ik sta erbij en ik lees, kijk en luister. Om tot het besluit te komen dat ik het niet helemaal begrijp. En toch ben ik ervaringsdeskundige, maakte ik het, bevoorrecht als ik ben, allemaal mee in Peking. Als toeschouwer en als coach, helemaal vanop de eerste rij. Ik zag onder anderen Phelps door het water klieven, Usain Bolt naar zijn wereldrecords dartelen, Bekele verschroeiend uithalen op de 10.000 meter, Pamela Jelimo ongenaakbaar naar de winst in de 800 meter snellen. Ik zag wat voor een immens hoog niveau er nodig was om goud te halen, ik besef wat het betekent om met zilver of brons naar huis te komen. Ik had zelf ook twee atleten die in actie kwamen: Mario Aerts en Sven Nys. Ze deden het met een respectievelijke achtste en negende plaats goed tussen de allerbesten van hun discipline. Meer zelfs, ze deden het uitstekend. Ik weet wat voor een lange en harde trainingsweg zij hebben bewandeld - what's in a name - om tot deze resultaten te komen. Ik weet hoe hard ze hebben moeten knokken om amper een handvol concurrenten voor zich te moeten laten in de grootste, de zwaarste en mooiste sportcompetitie ter wereld. Geloof me, ik ben een bijzonder gelukkige coach. Ik durf haast te zeggen: een fiere coach. Ook zonder medailles.

Ik ben daarom even zo vrij om ervan uit te gaan dat het bij een evaluatie van de prestaties op de Spelen om heel wat meer gaat dan om het aantal behaalde medailles. Zo verdient een plaats in de top tien veel respect, zelfs al lag de lat voor sommige geselecteerden een stuk hoger. Onze atleten tekenden, behalve het goud van Tia Hellebaut en het zilver van de 4x100-vrouwen, nog voor negentien andere toptienplaatsen. Atleten die hun persoonlijk record verbeterd hebben, zo denk ik toch, hebben hun olympisch contract vervuld. Op één deelnemer na deden alle zwemmers dat. Ik meen dat atleten die zichzelf op D-day overtroffen hebben, op hun plaats waren in Peking. Ik denk daarbij aan de dertiende plaats van Axel Zeebroek in de triatlon.

Blijkbaar zijn er mensen die van het een en ander maar weinig benul hebben. In een krant zag ik zo de Belgische atleten gequoteerd worden in vergelijking met de internationale top. Mario Aerts en Sven Nys krijgen voor hun olympische prestaties allebei een zes op tien. Zes op tien? Dat is zo ongeveer het gemiddelde dat ik op de middelbare school haalde, en eigenlijk was ik een 'voddenleerling'.

Uiteraard mogen, of beter moeten, we de lat in de toekomst hoger durven te leggen. Uiteraard mogen we niet blind zijn voor een aantal manifeste gebreken, zoals de topsportversnippering die een echt coherent topsportbeleid onmogelijk maakt. Uiteraard moeten we beseffen dat er geen tijd meer verloren mag gaan willen we over vier jaar in Londen, wat het aantal medailles betreft, beter uit de verf komen. Er zal een actieplan op tafel moeten komen dat ten laatste op 1 januari 2009 van start moet gaan.

Ik heb zo mijn idee over de krachtlijnen van dit actieplan:

- de centralisatie van de bevoegde beleidsinstanties

- de centralisatie van de eigen topsportexpertise, aangevuld met de nodige expertise uit het buitenland. Een Belgian Institute of Sports, naar analogie met het Australian Institute of Sports, mag geen utopie zijn of blijven.

- de uitbouw van een maximale structurele ondersteuning van atleten en coaches

- de uitbouw van een logische en gradueel opklimmende financiële ondersteuning van atleten en coaches in functie van talent, potentieel en geleverde prestaties

- en de uitbouw van een talentdetectiesysteem

Hiervoor zal veel geld nodig zijn, en misschien nog meer politieke wil. Het worden cruciale maanden voor onze toekomstige medailleoogst.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234