Donderdag 02/12/2021

GetuigenisHewad Shadab

Belg (30) en zijn gezin konden Kaboel ontvluchten: ‘Het was een nachtmerrie’

Hewad Shadab: ‘We besloten geen bagage mee te nemen zodat de taliban niet dachten dat we naar het buitenland wilden. Mijn paspoort stak ik in de handtas van mijn vrouw. En belangrijk: we deden traditionele kledij aan.’ Beeld Photo News
Hewad Shadab: ‘We besloten geen bagage mee te nemen zodat de taliban niet dachten dat we naar het buitenland wilden. Mijn paspoort stak ik in de handtas van mijn vrouw. En belangrijk: we deden traditionele kledij aan.’Beeld Photo News

Landgenoot Hewad Shadab (30), zijn vrouw en drie kleine kinderen trokken woensdagochtend de straat op in Kaboel, op zoek naar een uitweg uit het land. Het werd een levensgevaarlijke tocht van twee kilometer tot de internationale luchthaven van Kaboel. Door de mensenmassa, langs doodgeschoten lichamen, gewonden en gewapende talibanstrijders. Drie uur lang probeerden ze aan vijf verschillende poorten de luchthaven binnen te geraken. Ze gaven het bijna op, tot één opmerkzame Italiaanse militair het paspoort van Hewad zag. ‘Het was een nachtmerrie.’

“We zijn juist eten aan het maken, heb je honger?”, vraagt Hewad met een vriendelijke glimlach, terwijl hij de deur voor ons opent. In de keuken is zijn vrouw Walwala (30) groenten aan het snijden, zijn twee dochters en zoontje – 2, 7 en 4 jaar – lopen met speelgoeddinosaurussen door de woonkamer. Het lijkt een alledaags beeld, maar Hewad zijn gezicht vertelt een ander verhaal. Hij heeft donkere wallen onder zijn ogen, heeft moeite om zijn gedachten op een rijtje te zetten en moet soms de tranen bedwingen als hij vertelt over de afgelopen 48 uur. Donderdagochtend om 5 uur kwam hij aan in België. Na een gevaarlijke tocht door het bezette Kaboel, tot aan de luchthaven waar zijn gezin gered werd door de blik van één militair. “We hadden enorm veel geluk. Het was een nachtmerrie.”

1 juli

“Sinds 1 juli zaten we in Afghanistan”, zegt Hewad. “We waren op familiebezoek bij zowel onze ouders en schoonouders. Mijn ouders wonen in Jalalabad, een zeer gevaarlijke stad. De taliban zijn daar nooit weggeweest en zijn daar nu enkel nog meer aanwezig dan vroeger. We zaten daar toen we merkten dat de situatie uit de hand liep. De weg naar Kaboel was plots versperd. En we besloten om richting mijn schoonouders te trekken.” De ouders van Walwala wonen op twee kilometer van internationale luchthaven van Kaboel. Een veiligere en ideale plek om het land te ontvluchten. Maar dat bleek moeilijker dan gedacht.

‘Mijn ouders wonen in Jalalabad, een zeer gevaarlijke stad. De taliban zijn daar nooit weggeweest en zijn daar nu enkel nog meer aanwezig dan vroeger.’ Beeld Photo News
‘Mijn ouders wonen in Jalalabad, een zeer gevaarlijke stad. De taliban zijn daar nooit weggeweest en zijn daar nu enkel nog meer aanwezig dan vroeger.’Beeld Photo News

“We probeerden nog tickets te boeken om het land te ontvluchten maar alles was volzet. Zondag werd het duidelijk waarom.” Toen Hewad ’s morgens in Kaboel door het raam keek, leek er geen vuiltje aan de lucht. Maar dat veranderde snel, op het nieuws kwamen de eerste berichten van de oprukkende taliban. Zondag om 9.57 uur stuurt Hewad de eerste mail naar de ambassade in Islamabad. “De situatie wordt hier rond de luchthaven erger, we zijn heel ongerust”, schrijft hij. Een uur later ziet hij de eerste talibanstrijders de stad binnenstromen. Hewad fluistert: “Ik wil niet dat mijn vrouw dit hoort, ze is nog in shock... Later kregen we ook te horen dat de taliban op datzelfde uur bij de Afghaanse Defensie binnenvielen, mijn schoonvader werkt daar. We hebben hem niet meer gezien of gehoord sindsdien.” Als de avond valt in Kaboel, is de stad volledig ingenomen.

Op een paar dagen tijd

“Ik had nooit durven denken dat Afghanistan opnieuw door de taliban ingenomen zou worden. En dat in een paar dagen tijd.” Ik begon naar alles en iedereen te bellen, om toch maar weg te raken.” Maar Hewad en zijn familie zagen snel in dat het gevaar bleef toenemen. Woensdag om 7 uur ’s morgens besloten ze de levensgevaarlijke tocht naar de luchthaven te maken. “We besloten geen bagage mee te nemen zodat de taliban niet dachten dat we naar het buitenland wilden. Mijn paspoort stak ik in de handtas van mijn vrouw. En belangrijk: we deden traditionele kledij aan. Mochten we onze westerse kledij dragen, dan werden we neergeschoten. Die twee kilometer naar de luchthaven waren vreselijk, we zagen lijken, gewonden en gewapende talibanstrijders.”

‘Hoe ik me voel? Ik ben blij en opgelucht, maar mijn hart doet pijn voor mijn familie en mijn land.’ Beeld Photo News
‘Hoe ik me voel? Ik ben blij en opgelucht, maar mijn hart doet pijn voor mijn familie en mijn land.’Beeld Photo News

“Vooral rond de luchthaven was het pure paniek. Er werd continu geschoten in de lucht. Aan de poorten stond een massa van 50.000 panikerende mensen die continu op elkaar aan het induwen waren. Ik ben toen even mijn zoontje Yousef (4) verloren in de menigte. Toen ik hem enkele minuten later terugvond, was hij aan het bloeden aan zijn neus, hij was zwaar gevallen.” Drie uur lang en op vijf verschillende plekken probeerde het gezin van Hewad de luchthaven binnen te raken, tot een opmerkzame Italiaanse militair aan de achterpoort van de luchthaven het Belgische paspoort van hem in de gaten kreeg. “Hij deed een teken, we mochten door. Toen we om 10 uur ’s morgens het vliegveld op mochten stappen, die eerste momenten waren puur geluk. Eindelijk waren we veilig.”

Nederlands vliegtuig

Vier uur later stond voor Hewad en zijn gezin een Nederlands vliegtuig klaar. Om 14.30 uur – Afghaanse tijd – steeg het vliegtuig op, met als bestemming de Georgische hoofdstad Tbilisi. “Toen het vliegtuig bewoog en de lucht in ging...(probeert zijn tranen te bedwingen) Mijn vrouw en ik huilden van geluk. Waar we naartoe gingen, dat maakte ons totaal niet uit. We waren weg. Eens we aankwamen in Georgië hebben we onze ‘normale’ kledij weer aangedaan, daar stapten we op een ander vlucht naar Schiphol. En nu zitten we hier, terug thuis. (glimlacht) Hoe ik me voel? Ik ben blij en opgelucht, maar mijn hart doet pijn voor mijn familie en mijn land. Mijn 13-jarige schoonbroer mocht niet meekomen met ons, hij moest in Nederland blijven. Ik maak me ook enorm veel zorgen over mijn familie die er achterbleef, mijn moeder in Jalalabad en de kinderen van mijn schoonzus. De telefoonnetwerken liggen vaak plat, dus hen aan de telefoon krijgen is enorm moeilijk. Ik kan enkel hopen dat iedereen veilig is.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234