Donderdag 01/10/2020

Bekroonde kortfilm De laatste zomer vanavond op Canvas

'Ik heb er heel bewust voor gekozen om een traditionele film te maken die niet bedoeld is voor een cinefiel publiek'

'Moeilijk om een hittegolf te filmen als het sneeuwt'

Op de pagina's van de internetfilmbijbel imdb.com staat hij vermeld als acteur (in onder andere Rosie van Patrice Toye), regisseur, schrijver en bij 'notable tv performances', en toch staat Joost Wynant pas aan het prille begin van zijn filmcarrière. Vorig jaar studeerde hij af aan de filmschool Rits en met zijn afstudeerproject De laatste zomer was hij het grootste prijsbeest op het kortfilmfestival Het Grote Ongeduld. Hij verdiende er niet alleen een wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds, maar sleepte ook de Canvasprijs in de wacht. Die onderscheiding levert hem een geldprijs van 1.500 euro op én een vertoning op Canvas. Vanavond, na Kassablanka.

Waar ben je het blijst mee, de geldprijs of de tv-vertoning voor een groot publiek?

"De vertoning op Canvas, zonder twijfel. Niet voor mij alleen, maar vooral voor de mensen die bloed, zweet en tranen hebben gelaten bij het werken aan deze film: de acteurs, de crew, de technici. De vertoning op televisie is een soort beloning voor de tijd en de moeite die die mensen in mijn film hebben geïnvesteerd, want ze hebben vreselijk afgezien.

"Zowat alles wat kon mislopen is misgelopen bij het filmen van De laatste zomer. Het scenario speelt zich af tijdens een hittegolf in de zomer, maar we konden pas beginnen filmen in putje winter. Drie weken voor de opnames begon het te sneeuwen. De acteurs lopen de hele film in een T-shirtje rond, terwijl het ijskoud was. Niet eenvoudig voor de belichting om alles er zomers en heet uit te laten zien. En om voor wat vogelgetsjirp te zorgen, want vogeltjes fluiten niet in de winter."

'In een Vlaams dorpje beleven vier jongens hun laatste onschuldige zomer', lezen we in de persmap. Waar gaat de film over?

"Over vier jongens in volle puberteit, die wat rondhangen, pintjes drinken, jointjes roken en verliefd worden wanneer er een bloedmooi meisje in hun dorp komt wonen. Maar eigenlijk gaat De laatste zomer over volwassen worden en over alles wat je dan verliest.

"De film is opgenomen in Izenbergen, een godverlaten dorpje tussen Ieper en Veurne. Wie als puber opgroeit in zo'n saaie omgeving moet wel de hele tijd met zichzelf bezig zijn. Dat zie je ook bij de vier hoofdpersonages: ze zitten als het ware te wachten tot ze mogen beginnen met het échte leven.

"Eigenlijk heb ik het scenario gewoon gebaseerd op de vrienden met wie ik zelf optrok toen ik zestien, zeventien was. Ik woonde in een dorpje in Vlaams-Brabant bij Overijse, waar absoluut niets te beleven viel. Behalve naar de cinema gaan.

Dus besloot je maar naar de grote stad te trekken en film te studeren?

"Ik wist al snel dat ik iets met film wilde doen en ben begonnen als acteur. Na mijn eerste jaar Rits heb ik in Richard III meegespeeld in de KVS en tussendoor heb ik gastrolletjes gedaan in tv-series als Heterdaad en Aspe. Ooit wil ik weer gaan acteren, maar het is niet evident om dat met regie te combineren. Een acteur heeft training nodig en ik ben het een beetje verleerd.

De VAF-jury en de Canvasjury waren erg lovend over De laatste zomer, maar er waren ook kritische geluiden te horen. 'Charmant maar clichématig' en 'ouderwets' klonk het hier en daar.

"Ik begrijp die kritiek best. Ik heb er heel bewust voor gekozen om een traditionele film te maken die niet bedoeld is voor een cinefiel publiek. Ik zou het leuk vinden als jongens van zestien zich herkennen in mijn film, of als mensen van zestig er melancholisch van worden.

"Maar het is inderdaad een beetje bizar dat ik de enige laureaat ben die twee keer in de prijzen is gevallen, terwijl The Sunflyers van Tim Mielants veel meer innoverend is. Hij had zeker ook een prijs verdiend.

Je bent één van de twee afgestudeerden die een wildcard heeft gekregen van het VAF en met een budget van 60.000 euro een nieuw project mag realiseren. Enig idee wat het zal worden?

"Het enige wat in ieder geval vaststaat, is dat het een erg low budget langspeelfilm zal worden. Ik liep al lang rond met een idee voor een kortfilm, maar het productiehuis Caviar (de alliantie van Roses Are Blue en Pix Film, EMa) heeft me overtuigd dat een langspeelfilm veel meer kansen biedt.

"Frank Van Passel is mijn coach en helpt me bij het schrijven van een scenario. Hij had me op de radio horen vertellen dat ik heel graag met hem wilde werken omdat ik een grote fan ben van zijn werk en de volgende dag belde hij me gewoon op. Terwijl ik in de brousse in Niger een documentaire stond te filmen. Een erg bevreemdende ervaring. (lacht)"

Els Maes

De laatste zomer

22.55 Canvas

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234