Maandag 09/12/2019

Bekende stem Peter Cremers krijgt een gezicht

Hoewel zijn naam u misschien niets zegt, zal zijn mooie stem u allicht vertrouwd in de oren klinken. Peter Cremers leest op Canvas immers heel wat documentaires in. Vanaf vandaag krijgt die bekende stem ook een gezicht, want Cremers wordt de nieuwe presentator van het exploratiemagazine Zwerfroute. Voortaan brengt hij elke voetballoze dinsdag exotiek in de huiskamer.

In een 'vorig leven' was Peter Cremers nog enkele jaren journalist bij de toenmalige BRT, maar in 1980 hield hij het journaal en Vlaanderen voor bekeken en trok hij zich met zijn vrouw terug in een schortgroot dorpje in Zuid-Frankrijk. "Omdat er in het leven ook nog andere dingen zijn dan werken." Acht jaar leefde hij er van de zon, van de mistral en van wat vertaalwerk voor het weekblad Humo. Eenmaal terug in Vlaanderen wou hij zeker niet terug naar het stresserend bestaan op de nieuwsdienst. "Ik had waarschijnlijk te veel geproefd van de toch enigszins andere tijdsbeleving in Zuid-Frankrijk", zegt Cremers.

Als ik uw beroepsactiviteiten overloop: documentaires inlezen, De Late Shift maken, Zwerfroute presenteren..., dan leeft u duidelijk niet meer als God in Frankrijk?

Peter Cremers: "Qua tijd stelt Zwerfroute niet zo verschrikkelijk veel voor. Het sociaal-economisch infomagazine De Late Shift daarentegen is zeer arbeidsintensief, en daar ben ik inderdaad flink mee bezig. Maar in tegenstelling met het journaal zit je toch niet met die dagelijkse deadline. Ik vond dat vreselijk. Ik herinner mij nog scènes waarvan ik echt blij ben dat ik ze nu niet meer meemaak. Nu zitten mijn dagen ook wel goed vol, maar ik ben verlost van dat dagelijkse gevecht tegen de tijd."

Kunt u evenveel voldoening vinden in het inlezen van documentaires?

"Er zijn drie vaste programma's waaraan ik mijn stem leen: Histories, Zwerfroute en De Late Shift. Daar komen af en toe wel nog losse reeksen bij zoals bijvoorbeeld De Andere Sekse van Desmond Morris. Ik doe dat bijzonder graag. Heel toevallig vind ik dat het interessante dingen zijn die ik te lezen krijg. Ik vind het leuk om de boodschap van zo'n documentaire nog iets duidelijker te maken of iets meer kracht bij te zetten door mijn stem zo te intoneren of hier en daar klemtonen te leggen, waardoor de kijker nog beter snapt waarover het gaat of mee betrokken raakt bij het onderwerp."

Een inleiding van anderhalve minuut geeft de presentatrice van dienst wel meer bekendheid dan de man die veertig of vijftig minuten zijn commentaarstem leent. Geef toe, het is toch maar een anonieme bezigheid?

"Die bekendheid kan mij gestolen worden. Ik vind het juist zo geruststellend dat ik niet de hele tijd in de kijker loop. Het wordt afwachten wat de presentatie van Zwerfroute met zich zal brengen, maar ik zoek zeker niet meer roem. Dat ligt niet in mijn aard. Trouwens, ik heb de indruk dat het inlezen van documentaires ook naar waarde geschat wordt. En ik vind zelf ook wel dat ik deze job nogal goed doe. Wees gerust, ik krijg voldoende erkenning."

Mooie stemmen zijn anders wel zeldzaam.

"Er zijn mooie stemmen genoeg, alleen is het niet enkel om de mooie stem te doen. Het heeft ook te maken met dictie, met interpretatie van teksten en met de betrokkenheid. Je moet helemaal in de tekst zitten. Op het moment dat je het leest, moet je je volledig geven. Als je het op automatische piloot doet, dan zal de kijker dat ongetwijfeld horen. Een tekst kun je niet goed brengen als je niet over een flink gevoel van inleving beschikt."

Weigert u soms opdrachten?

"Voor Canvas heb ik nog nooit een opdracht geweigerd. Het zijn immers altijd goeie dingen die mij aangeboden worden. Wat ik wel resoluut weiger, is het inlezen van reclameteksten. Niet alleen omdat ik er zelf een hekel aan heb, maar ook omdat ik vind dat het deontologisch niet kan. Als je je eenmaal hebt gevestigd als commentaarstem van documentaires, kun je volgens mij daarnaast niet ook nog eens spotjes gaan inlezen. Ook al ben je zogezegd anoniem, toch herkennen mensen je stem: 'Oh God, die van de documentaires van Canvas leest nu reclame in voor tandpasta'. Neen, dat kan niet."

Documentaire is één van de belangrijkste pijlers van Canvas. Toch is er ook kritiek op het gevoerde beleid dat te veel op het 'snelle werk' en op aankoop zou gericht zijn. Hoe ziet u dat?

"Die kritiek is niet terecht. De meeste 'Histories' worden zelf gemaakt. Hetzelfde geldt voor Kwesties of De wereld is klein. Het sociaal-economisch magazine De Late Shift is zelfs helemaal eigen werk. Bovendien mogen de aangekochte programma's er toch ook best wezen. De BBC-serie over Het Menselijk Lichaam is een pracht van een Engelse reeks en is het niet schitterend dat Histories de Hitler-reeksen van Guido Knopp aankoopt? Ik sta achter het documentairebeleid van Canvas. Ik zou daar ook niet veel kwaads over kunnen zeggen. En als men wil dat er nog meer eigen documentaires worden gemaakt, dan zal er ook meer geld in het laatje moeten komen."

Wat trekt u aan in de presentatie van het exploratiemagazine Zwerfroute?

"Ik kijk er zelf heel graag naar, omdat de reportages over het algemeen heel goed in beeld gebracht zijn en het programma zeer rustgevend is. Naast het mooie camerawerk zijn de onderwerpen meestal ook interessant. Zo wordt er binnenkort een reportage uitgezonden over een woestijnachtig gebied in Iran, waar dankzij een ondergronds kanaaltje graan wordt verbouwd. Dan zie je de loodgieters van de woestijn, ambachtslui die met ware doodsverachting dat kanaaltje schoon houden. Zij laten zich door een mansgat aan een touw tientallen meters diep zakken en met hun handen scheppen zij de modder, die het kanaaltje zou kunnen verstoppen, in een zak en worden dan weer opgehesen. Dat is toch fascinerend, niet?"

Het magazine wil blijkbaar vooral positieve verhalen vertellen?

"Ik heb toch al reportages gezien waarin de arbeidsomstandigheden van de geportretteerde mensen toch alles behalve gunstig te noemen zijn. Reportages waarbij je toch de vraag stelt hoe het mogelijk is dat je zo moet werken voor de kost. Mensen die op een ambachtelijke manier zout ontginnen en met zakken van vijftig kilo op hun schouders zeulen en daar nauwelijks voor worden betaald. Vaak zijn het inderdaad wel positieve verhalen. Dat mag ook wel. Als mensen in andere culturen, ook al zijn ze in onze ogen materieel armer, gelukkig zijn, waarom zou je dat niet laten zien? Ik denk niet dat ons bestaan het enige zaligmakende is. Ik zou zelfs zeggen: integendeel!"

Het programma staat hoe dan ook in schril contrast met de courante berichtgeving over de kommer en kwel in de derde wereld?

"Zwerfroute heeft niet de ambitie om een kritisch programma te zijn. Soms is het dat zijdelings wel een beetje. Het is echter in de eerste plaats de bedoeling om mooie, boeiende, zelfs een beetje bizarre plekjes op deze aardbol en de mensen die er wonen, kenbaar te maken. De reportages zijn bijna altijd verrassend. Ik neem aan dat de research voor het programma vrij intens is om een aantal heel uitzonderlijke situaties te filmen. Van mij wordt nu verwacht dat ik die reportages op een boeiende manier aan elkaar praat. Ik moet de kijker als het ware behoeden voor wegzappen. Ook al is het laat op de avond, ik probeer de kijker mee te nemen en te zeggen: 'dit vond ik nu aantrekkelijk en ik hoop voor jullie hetzelfde'. Als presentator zal ik niet alleen de essentie uit de reportage puren, maar daar ook mijn persoonlijke indruk aan toevoegen. Ik zou liever niet te objectief willen zijn.

"Het feit dat we niet langer in de studio maar op locatie gaan draaien, zal het geheel ongetwijfeld dynamischer maken. Voor de eerste afleveringen hebben we nog locaties gezocht dichtbij huis, met name op de Kalmthoutse heide, maar in april trekken we naar Spanje om de presentaties voor de volgende Zwerfroutes op te nemen."

Hoe voelt het om mee gestalte te geven aan een wat miskend programma als De Late Shift?

"Het sociaal-economisch magazine is een randgeval. Ook al omdat het zo laat wordt uitgezonden en er relatief weinig mensen naar kijken. Toch vind ik het een vrij uniek programma, omdat het de gelegenheid geeft om in een half uur tijd een onderwerp verder uit de diepen. Eigenlijk is het de opvolger van de vroegere programma's van de zogenaamde 'sociale derden'. Misschien is dat etiket nog wat blijven kleven. Ook al werken we samen met de sociale partners, we proberen er toch iets anders van te maken dan een 'servitude-programma'. Het is af en toe vrij kritisch en we doen ons best om het visueel aantrekkelijk te maken. Wat voor een sociaal-economisch infomagazine niet vanzelfsprekend is."

Leo Bonte

'Ik weiger resoluut reclameteksten in te lezen omdat het deontologisch niet kan'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234