Maandag 06/12/2021

'Bekend zijn is een compleet overschat concept'

Even leek het erop dat Sinéad O'Connors rol in de popmuziek was uitgespeeld. De Ierse zangeres, wereldberoemd in de jaren 80 en 90, kampte met depressies en bracht alleen nog platen uit die het publiek van haar vervreemdden. Maar nu is ze terug met 'How About I Be Me (and You Be You)?'. 'Ik besef nu eindelijk hoe fantastisch ik wel ben.'

Halverwege ons gesprek in de Eurostar tussen Amsterdam en Antwerpen wordt Sinéad O'Connor (45) herkend door het meisje dat ons een maaltijd serveert. De zangeres heeft een zwarte muts op en draagt een ziekenfondsbrilletje, maar zelfs dan blijft haar stem herkenbaar uit de duizenden. De hostess wil gewoon even kwijt dat ze het een eer vindt om een superster aan boord te hebben, maar Sinéad krimpt in elkaar en weet niet wat zeggen. Er valt een ongemakkelijke stilte. Het typeert het verschil tussen de vrouw en de publieke figuur die bekend staat vanwege haar grote muil. Naast het podium - ver weg van de schijnwerpers en het mediacircus - is Sinéad O'Connor in de eerste plaats een moeder. Iemand die met afschuw aan de optredens op The Night of the Proms terugdenkt omdat ze daardoor vijf weken van haar gezin werd gescheiden. De manager die haar naar eigen zeggen dwong om toch naar Antwerpen te komen ("een afschuwelijke stad") werd niet veel later ontslagen.

In december vorig jaar trouwde O'Connor met een therapeut die ze via het internet had leren kennen. Vier maand eerder had ze in een artikel voor The Irish Independent kenbaar gemaakt dat ze het beu was om zonder seks te zitten. En voor de zoveelste keer bevond de zangeres zich in het oog van een mediastorm, die vandaag nog niet helemaal is uitgewoed. "Mijn eerste idee was om een advertentie te plaatsen. Maar achteraf bedacht ik dat het me veel geld zou uitsparen door er gewoon een stuk over te schrijven. Ik had een lijst gemaakt met 24 kwaliteiten waar ik naar verlangde in een man. 't Was grappig en grof, maar in het seksueel onderdrukte Ierland deed het artikel flink wat stof opwaaien. De helft van het land vond het heel bevrijdend om erover te praten, de andere helft reageerde gecrispeerd en was van mening dat je over seks je mond moet houden. Er waren zelfs mensen die me een slechte moeder vonden omdat ik al eens seks had gehad. Daar is het idee ontstaan om de cd How About I Be Me (and You Be You)? te noemen. Wat ik écht wilde zeggen, was 'What About I Be Me and You Fuck Off'. Maar met zo'n titel is er geen enkele keten die je plaat in de rekken wil leggen."

Vind je het vandaag gemakkelijker om jezelf te zijn?

"Ja. Ik heb nu een leeftijd bereikt waarop ik een heel ander leven leid dan op mijn twintigste. Toen was ik ontzettend onzeker omdat ik mijn identiteit nog niet had gevonden. Nu ken ik mezelf veel beter, en heb ik vriendschap gesloten met de aspecten van mijn karakter waar ik vroeger moeite mee had. Ik aanvaard nu dat ik godverdomme een fantastisch mens ben. Dat had ik vroeger nooit over mijn lippen gekregen. Toen voelde ik me eenzaam voor een zaal van tienduizend mensen."

Je hebt zopas een nummer van Bob Dylan gecoverd ten voordele van Amnesty International. In welke mate heeft hij je werk beïnvloed?

"Simpel: zonder hem zou ik nooit zangeres zijn geworden. Ik was wellicht zelfs dood geweest. En dat méén ik. Hij heeft me van een leven in de criminaliteit gered. Ik heb Dylan ontdekt toen ik een jaar of elf was, en dat bleek een openbaring. Hij deed me inzien dat er een plek was waar ik al de shit die ik met me meesleepte, kon verwerken: in een song. Hij zong weliswaar over god, maar op een manier die toch erg rock-'n-roll klonk. Het waren de late jaren 70, en ik deugde echt nergens voor. Ik was niet goed op school, en van sport bracht ik ook niks terecht. Ik was wel een geweldige dievegge, al liet ik me toch nog regelmatig op heterdaad betrappen. Het is goed dat de muziek me een uitweg heeft bezorgd."

Je hebt Dylan sindsdien een paar keer ontmoet. Ben je nog steeds geïntimideerd als je in zijn nabijheid vertoeft?

(denkt na) "Geïntimideerd is het woord niet. Ik voer nooit lange gesprekken met hem, en zelf zegt hij ook al niet veel. Maar het valt me wel op dat hij een kind is gebleven, wat ik enorm bewonder. 't Is iemand met een goed hart. Een deugniet. Hij staat altijd cool en onverstoorbaar op zijn hoesfoto's, al denk ik dat dat veel met zijn schuchterheid te maken heeft. Veel mannen zijn zo: zet ze voor een camera en ze verstijven meteen."

Zelf heb je dat ook wel een beetje. Op het podium kom je sterk en zelfverzekerd over, terwijl je in de omgang tamelijk rustig en verlegen bent.

"Mja. Zodra ik in de buurt van een podium kom, vind er een metamorfose plaats. 't Is iets waar ik zelf geen vat op heb. Het feit dat er dan ook een publiek aanwezig is, zal daar wel een rol in spelen. Als ik een song schrijf of opneem, zit ik meestal in een zeer intieme ruimte. Dan is het gewoon ik en de microfoon. Voor de rest is er niemand in de studio. Eigenlijk is dat de enige plek waar je als artiest écht helemaal alleen bent. Achteraf komt het er dan op aan die intimiteit tijdens concerten opnieuw te creëren. Dat valt niet mee als er een hoop fotografen voor je neus staat. Niettemin is het noodzakelijk om de nummers live te zingen. Doorgaans doe ik dat met mijn ogen dicht, zodat ik weer in mijn eigen wereld zit. Ik word niet graag bekeken. Ook niet op een podium. Daar word ik ongemakkelijk van. Maar tegelijkertijd treed ik heel graag op. Ik zing ook veel beter als ik voor een publiek sta."

Het stoort je niet dat het merendeel van het publiek een kaartje heeft gekocht om je de greatest hits te horen zingen?

"Ik ben me ervan bewust dat al die mensen gekomen zijn om me mijn job te zien doen. Dat klinkt heel koud, besef ik. Maar ik zing en ik maak muziek. En als ik dat echt goed wil doen, is het noodzakelijk dat ik me niet te zeer concentreer op al die gezichten voor het podium. Ik moet me terugtrekken in mijn eigen wereld. Zo weinig mogelijk aan andere dingen denken, zodat ik via de songs het gevoel kan oproepen waar de mensen voor gekomen zijn. Daar komt best veel concentratie bij kijken."

In het nummer 'VIP' spuw je je gal over artiesten die naar feestjes gaan en met de paus op de foto willen. De goede verstaander weet meteen dat je Bono en Bob Geldof in het vizier hebt.

"Het is mijn manier om hen te dwingen hun mond open te doen over het kindermisbruik van de kerk in Ierland. Het lijkt wel of ze over niks anders meer kunnen praten dan over de honger in Afrika. Terwijl er in hun eigen land ook serieuze problemen zijn. Kijk: artiesten hebben de macht om in crisismomenten uit te rukken. Als een soort spirituele brandweer. Zéker in Ierland, waar het religieuze systeem helemaal in elkaar is gestuikt. Ik vind het een beetje laf dat ze zich daar niet over roeren. Tits and asses: heel belangrijk, allemaal. Maar af en toe mag je van dat soort supersterren toch verwachten dat ze zich ook bezighouden met dingen die er écht toe doen."

Betwist je dat Bono en Geldof nuttig werk verrichten in Afrika?

"Natuurlijk niet. Maar dat ze zo met Johannes Paulus II hebben gedweept stoort me mateloos. Aan de ene kant verzetten ze hemel en aarde om aids in Afrika uit te roeien, anderzijds bewonderen ze een paus die het gebruik van condooms daar verboden heeft. Hoe kan je zo iemand blijven verdedigen? Ik heb mijn buik vol van artiesten die alleen maar met hun geloof naar buiten treden als ze daar materiële welvaart aan overhouden. En voor je het zelf zegt: ik besef goed dat ik op dat vlak ook niet vrijuit ga. Alleen: voor mij heeft de kerk van vandaag niets met Christus te maken. Enfin, ik moest het even kwijt. 't Is niet eens dat ik iets tegen Bono persoonlijk heb, want al bij al is het een fijne vent. Maar dat kindermisbruik ligt me na aan het hart en ik was ontgoocheld dat hij niet het lef had om de kerk publiekelijk te veroordelen. Vandaag zijn er nauwelijks nog artiesten die hun nek uitsteken. Ze willen in de eerste plaats veel geld verdienen, muziek is bijzaak. Zelfs op MTV heb je nog nauwelijks muziekprogramma's."

Waar is het fout gelopen, denk je?

"Volgens mij ligt de oorzaak bij MTV Cribs. Herinner je je dat programma nog? Je zag er bekende rappers die hun huis openstelden voor de camera, en pronkten met de rijkdom die ze hadden vergaard. Voordien was rap een machtig medium. Heel democratische muziek ook, want je hoefde geen virtuoos meer te zijn om uiting te geven aan je frustraties en een cd op te nemen. Zo'n band als 2 Live Crew, dat is pure poëzie. Maar dat soort groepen kwam nooit op radio of tv. In plaats daarvan ramde MTV je flauwe afkooksels als Vanilla Ice en MC Hammer door de strot. Zoals The Cranberries ook een verwaterde versie van mij zijn. De sound was ongeveer hetzelfde, maar de inhoud was ongevaarlijk geworden. Mijn toenmalig lief had net een video voor Boy George gedraaid waarin je zwarte mensen zag dansen. Die moesten er uit voor MTV, anders wilden ze de clip niet draaien. Als je je altijd al hebt afgevraagd waarom Michael Jackson zijn huid heeft laten verbleken: daar is je antwoord."

Je hebt als tiener zelf deelgenomen aan talentenjachten. Wat was je motivatie?

"Ik wilde vrij zijn en geld verdienen. Dylan had me laten zien dat dat kon. De talentenjachten van toen waren kleinschaliger, maar het opzet verschilde niet zoveel van wat je nu op The Voice ziet. Ik vraag me af of ik vandaag als zeventienjarige ook op tv zou willen komen. Op die leeftijd weet je wellicht niet beter. Die hang naar bekendheid en roem is iets duivels. Ik vind het een compleet overschat concept. Als je naar de juryleden van The Voice kijkt, weet je al genoeg. Die belichamen wat er van je zal worden als je niet heel hard de tv-studio uitloopt. De meeste van die kandidaten zouden beter in therapie gaan, in plaats van zich voor het hele land te kijk te laten zetten. Tegelijk zou ik graag deelnemen aan zo'n programma. In vermomming. Om te kijken hoever ik zou geraken. Ik durf wedden dat ik niet eens door de blind auditions geraak. Te excentriek, wellicht."

Iets anders. Er staan voor het eerst een paar zorgeloze liefdesliedjes op de cd.

"'t Kwam vanzelf dit keer. Ik wist niet eens dat ik het in me had, maar wat blijkt? Als je het zo voelt, komt het er ook zo uit. 't Is veel moeilijker om over iets te schrijven dat je denkt, dan over een gevoel."

Op de nieuwe cd staan een paar van de meest lichtvoetige nummers die je ooit hebt opgenomen, maar nog geen jaar geleden postte je nog een handvol tweets waarin je zelfmoord overwoog.

"De songs zijn geschreven tussen 2007 en 2009. Nadien heb ik een zware zenuwinzinking gehad. Wat had ik moeten doen? Die songs weggooien? Zo werkt het niet. Ik ben eronderdoor gegaan, en op een gegeven moment zag ik het niet meer zitten. Daar ben ik overheen, nu. Maar ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten, omdat ik niet vind dat zelfmoord een thema is waar je over spreekt alsof het een vorm van entertainment is."

'I Had a Baby' is wellicht het meest autobiografische nummer. Daarin heb je het over de vader van een van je zonen, de Ierse folkmuzikant Donal Lunny. Hij heeft het kind nooit erkend omdat hij getrouwd was met een andere vrouw. Je veroordeelt hem niet. Je neemt alleen jezelf kwalijk dat het zo gelopen is.

"Maar ik bén ook de grote schuldige. Ik had gewoon nooit wat met hem mogen beginnen. 't Was een ongeluk met grote gevolgen. Ik ben heel trots op dat nummer, ook al omdat er over dat thema bij mijn weten heel weinig songs geschreven zijn. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik mijn zoon tekortdeed omdat hij geen contact met zijn vader had. Maar sinds kort is er een doorbraak: ze zien elkaar nu een paar uur per week. En niemand kwetst mijn kind. Ik zeg niet dat het contact altijd even rimpelloos verloopt, maar ik ben blij dat ze goed met elkaar kunnen opschieten."

Je bent 25 jaar zangeres. Wat zie je zelf als je grootste verwezenlijking?

"Eerlijk? Dat ik op tv een foto van de paus heb verscheurd en hem de échte vijand heb genoemd. Voor mij was dat een artistiek statement, en ik sta er nog steeds achter. Ik weet dat veel mensen me daarom zijn gaan haten, maar ik ga ervan uit dat die me sowieso al niet moesten. Maar het beste bewijs dat ik niet alleen stond in mijn stelling over de paus, is dat ik sindsdien ben blijven optreden. En ik heb nooit voor een lege zaal gestaan. Kennelijk zijn er toch nog meer dan genoeg mensen die aan mijn kant staan. En de anderen kopen sowieso geen kaartje, dus die kom ik nooit tegen."

Een paar jaar geleden zag ik een sticker op je auto met de slogan 'Embarrassing my children: a fulltime occupation'. Wanneer heb je je kinderen voor het laatst écht in verlegenheid gebracht?

"Dat is een goeie vraag. (denkt na) Vorige week had mijn dochter vriendinnen op bezoek, en om 3 uur 's nachts kwam ik haar vragen of de muziek wat stiller kon. Terwijl ik daar in pyjama half slaapdronken in haar kamer stond, vroeg ze me plots waarom Roger Waters van Pink Floyd zo'n bloedhekel aan me heeft. Blijkbaar heeft hij op zijn website geschreven dat hij me een enorme koe vindt. Ik heb haar in het bijzijn van al haar vriendinnen terechtgewezen over die vraag. Dat vond ze wel wat gênant, vrees ik."

Nu wil ik wel weten waarom je het aan de stok hebt met Roger Waters.

"Toen de muur net was gevallen heb ik in Berlijn meegewerkt aan een liveopvoering van The Wall, en daar heeft hij zowel mij als het publiek bedrogen. De dag voor het concert was er een generale repetitie om het licht en de camera's af te stellen, want hij had voor veel geld een deal gemaakt waardoor de hele show rechtstreeks zou worden uitgezonden. Alleen: zonder dat de andere artiesten op de hoogte waren, had hij die repetitie opgenomen. En tijdens het eigenlijke optreden kreeg het publiek een tape te horen. Ik heb het zelf ook maar gemerkt toen ik het podium opstapte en zag dat mijn microfoon niet eens was aangesloten. Ik stond met mijn rug tegen de muur en kon niet anders dan playbacken. Playbacken is een van de ergste dingen die je als artiest kan doen. Dat is liegen tegen je publiek. Ik voelde me een bedrieger, ook al omdat het peperdure tickets waren en mensen zeven uur hadden staan aanschuiven. Dus ben ik backstage achter hem aangegaan en heb hem een flinke mep verkocht. Roger Waters is een lul die geen respect heeft voor zijn fans en alleen in geld is geïnteresseerd. Als zo iemand me een trut noemt, ben ik geneigd om dat een compliment te vinden."

How About I Be Me (and You Be You)? is verschenen bij One Little Indian. Op 12 april begint Sinéad O'Connor haar Europese tournee in het Koninklijk Circus in Brussel.

Halverwege ons gesprek in de Eurostar tussen Amsterdam en Antwerpen wordt Sinéad O'Connor (45) herkend door het meisje dat ons een maaltijd serveert. De zangeres heeft een zwarte muts op en draagt een ziekenfondsbrilletje, maar zelfs dan blijft haar stem herkenbaar uit de duizenden. De hostess wil gewoon even kwijt dat ze het een eer vindt om een superster aan boord te hebben, maar Sinéad krimpt in elkaar en weet niet wat zeggen. Er valt een ongemakkelijke stilte. Het typeert het verschil tussen de vrouw en de publieke figuur die bekend staat vanwege haar grote muil. Naast het podium - ver weg van de schijnwerpers en het mediacircus - is Sinéad O'Connor in de eerste plaats een moeder. Iemand die met afschuw aan de optredens op The Night of the Proms terugdenkt omdat ze daardoor vijf weken van haar gezin werd gescheiden. De manager die haar naar eigen zeggen dwong om toch naar Antwerpen te komen ("een afschuwelijke stad") werd niet veel later ontslagen.

In december vorig jaar trouwde O'Connor met een therapeut die ze via het internet had leren kennen. Vier maand eerder had ze in een artikel voor The Irish Independent kenbaar gemaakt dat ze het beu was om zonder seks te zitten. En voor de zoveelste keer bevond de zangeres zich in het oog van een mediastorm, die vandaag nog niet helemaal is uitgewoed. "Mijn eerste idee was om een advertentie te plaatsen. Maar achteraf bedacht ik dat het me veel geld zou uitsparen door er gewoon een stuk over te schrijven. Ik had een lijst gemaakt met 24 kwaliteiten waar ik naar verlangde in een man. 't Was grappig en grof, maar in het seksueel onderdrukte Ierland deed het artikel flink wat stof opwaaien. De helft van het land vond het heel bevrijdend om erover te praten, de andere helft reageerde gecrispeerd en was van mening dat je over seks je mond moet houden. Er waren zelfs mensen die me een slechte moeder vonden omdat ik al eens seks had gehad. Daar is het idee ontstaan om de cd How About I Be Me (and You Be You)? te noemen. Wat ik écht wilde zeggen, was 'What About I Be Me and You Fuck Off'. Maar met zo'n titel is er geen enkele keten die je plaat in de rekken wil leggen."

Vind je het vandaag gemakkelijker om jezelf te zijn?

"Ja. Ik heb nu een leeftijd bereikt waarop ik een heel ander leven leid dan op mijn twintigste. Toen was ik ontzettend onzeker omdat ik mijn identiteit nog niet had gevonden. Nu ken ik mezelf veel beter, en heb ik vriendschap gesloten met de aspecten van mijn karakter waar ik vroeger moeite mee had. Ik aanvaard nu dat ik godverdomme een fantastisch mens ben. Dat had ik vroeger nooit over mijn lippen gekregen. Toen voelde ik me eenzaam voor een zaal van tienduizend mensen."

Je hebt zopas een nummer van Bob Dylan gecoverd ten voordele van Amnesty International. In welke mate heeft hij je werk beïnvloed?

"Simpel: zonder hem zou ik nooit zangeres zijn geworden. Ik was wellicht zelfs dood geweest. En dat méén ik. Hij heeft me van een leven in de criminaliteit gered. Ik heb Dylan ontdekt toen ik een jaar of elf was, en dat bleek een openbaring. Hij deed me inzien dat er een plek was waar ik al de shit die ik met me meesleepte, kon verwerken: in een song. Hij zong weliswaar over god, maar op een manier die toch erg rock-'n-roll klonk. Het waren de late jaren 70, en ik deugde echt nergens voor. Ik was niet goed op school, en van sport bracht ik ook niks terecht. Ik was wel een geweldige dievegge, al liet ik me toch nog regelmatig op heterdaad betrappen. Het is goed dat de muziek me een uitweg heeft bezorgd."

Je hebt Dylan sindsdien een paar keer ontmoet. Ben je nog steeds geïntimideerd als je in zijn nabijheid vertoeft?

(denkt na) "Geïntimideerd is het woord niet. Ik voer nooit lange gesprekken met hem, en zelf zegt hij ook al niet veel. Maar het valt me wel op dat hij een kind is gebleven, wat ik enorm bewonder. 't Is iemand met een goed hart. Een deugniet. Hij staat altijd cool en onverstoorbaar op zijn hoesfoto's, al denk ik dat dat veel met zijn schuchterheid te maken heeft. Veel mannen zijn zo: zet ze voor een camera en ze verstijven meteen."

Zelf heb je dat ook wel een beetje. Op het podium kom je sterk en zelfverzekerd over, terwijl je in de omgang tamelijk rustig en verlegen bent.

"Mja. Zodra ik in de buurt van een podium kom, vind er een metamorfose plaats. 't Is iets waar ik zelf geen vat op heb. Het feit dat er dan ook een publiek aanwezig is, zal daar wel een rol in spelen. Als ik een song schrijf of opneem, zit ik meestal in een zeer intieme ruimte. Dan is het gewoon ik en de microfoon. Voor de rest is er niemand in de studio. Eigenlijk is dat de enige plek waar je als artiest écht helemaal alleen bent. Achteraf komt het er dan op aan die intimiteit tijdens concerten opnieuw te creëren. Dat valt niet mee als er een hoop fotografen voor je neus staat. Niettemin is het noodzakelijk om de nummers live te zingen. Doorgaans doe ik dat met mijn ogen dicht, zodat ik weer in mijn eigen wereld zit. Ik word niet graag bekeken. Ook niet op een podium. Daar word ik ongemakkelijk van. Maar tegelijkertijd treed ik heel graag op. Ik zing ook veel beter als ik voor een publiek sta."

Het stoort je niet dat het merendeel van het publiek een kaartje heeft gekocht om je de greatest hits te horen zingen?

"Ik ben me ervan bewust dat al die mensen gekomen zijn om me mijn job te zien doen. Dat klinkt heel koud, besef ik. Maar ik zing en ik maak muziek. En als ik dat echt goed wil doen, is het noodzakelijk dat ik me niet te zeer concentreer op al die gezichten voor het podium. Ik moet me terugtrekken in mijn eigen wereld. Zo weinig mogelijk aan andere dingen denken, zodat ik via de songs het gevoel kan oproepen waar de mensen voor gekomen zijn. Daar komt best veel concentratie bij kijken."

In het nummer 'VIP' spuw je je gal over artiesten die naar feestjes gaan en met de paus op de foto willen. De goede verstaander weet meteen dat je Bono en Bob Geldof in het vizier hebt.

"Het is mijn manier om hen te dwingen hun mond open te doen over het kindermisbruik van de kerk in Ierland. Het lijkt wel of ze over niks anders meer kunnen praten dan over de honger in Afrika. Terwijl er in hun eigen land ook serieuze problemen zijn. Kijk: artiesten hebben de macht om in crisismomenten uit te rukken. Als een soort spirituele brandweer. Zéker in Ierland, waar het religieuze systeem helemaal in elkaar is gestuikt. Ik vind het een beetje laf dat ze zich daar niet over roeren. Tits and asses: heel belangrijk, allemaal. Maar af en toe mag je van dat soort supersterren toch verwachten dat ze zich ook bezighouden met dingen die er écht toe doen."

Betwist je dat Bono en Geldof nuttig werk verrichten in Afrika?

"Natuurlijk niet. Maar dat ze zo met Johannes Paulus II hebben gedweept stoort me mateloos. Aan de ene kant verzetten ze hemel en aarde om aids in Afrika uit te roeien, anderzijds bewonderen ze een paus die het gebruik van condooms daar verboden heeft. Hoe kan je zo iemand blijven verdedigen? Ik heb mijn buik vol van artiesten die alleen maar met hun geloof naar buiten treden als ze daar materiële welvaart aan overhouden. En voor je het zelf zegt: ik besef goed dat ik op dat vlak ook niet vrijuit ga. Alleen: voor mij heeft de kerk van vandaag niets met Christus te maken. Enfin, ik moest het even kwijt. 't Is niet eens dat ik iets tegen Bono persoonlijk heb, want al bij al is het een fijne vent. Maar dat kindermisbruik ligt me na aan het hart en ik was ontgoocheld dat hij niet het lef had om de kerk publiekelijk te veroordelen. Vandaag zijn er nauwelijks nog artiesten die hun nek uitsteken. Ze willen in de eerste plaats veel geld verdienen, muziek is bijzaak. Zelfs op MTV heb je nog nauwelijks muziekprogramma's."

Waar is het fout gelopen, denk je?

"Volgens mij ligt de oorzaak bij MTV Cribs. Herinner je je dat programma nog? Je zag er bekende rappers die hun huis openstelden voor de camera, en pronkten met de rijkdom die ze hadden vergaard. Voordien was rap een machtig medium. Heel democratische muziek ook, want je hoefde geen virtuoos meer te zijn om uiting te geven aan je frustraties en een cd op te nemen. Zo'n band als 2 Live Crew, dat is pure poëzie. Maar dat soort groepen kwam nooit op radio of tv. In plaats daarvan ramde MTV je flauwe afkooksels als Vanilla Ice en MC Hammer door de strot. Zoals The Cranberries ook een verwaterde versie van mij zijn. De sound was ongeveer hetzelfde, maar de inhoud was ongevaarlijk geworden. Mijn toenmalig lief had net een video voor Boy George gedraaid waarin je zwarte mensen zag dansen. Die moesten er uit voor MTV, anders wilden ze de clip niet draaien. Als je je altijd al hebt afgevraagd waarom Michael Jackson zijn huid heeft laten verbleken: daar is je antwoord."

Je hebt als tiener zelf deelgenomen aan talentenjachten. Wat was je motivatie?

"Ik wilde vrij zijn en geld verdienen. Dylan had me laten zien dat dat kon. De talentenjachten van toen waren kleinschaliger, maar het opzet verschilde niet zoveel van wat je nu op The Voice ziet. Ik vraag me af of ik vandaag als zeventienjarige ook op tv zou willen komen. Op die leeftijd weet je wellicht niet beter. Die hang naar bekendheid en roem is iets duivels. Ik vind het een compleet overschat concept. Als je naar de juryleden van The Voice kijkt, weet je al genoeg. Die belichamen wat er van je zal worden als je niet heel hard de tv-studio uitloopt. De meeste van die kandidaten zouden beter in therapie gaan, in plaats van zich voor het hele land te kijk te laten zetten. Tegelijk zou ik graag deelnemen aan zo'n programma. In vermomming. Om te kijken hoever ik zou geraken. Ik durf wedden dat ik niet eens door de blind auditions geraak. Te excentriek, wellicht."

Iets anders. Er staan voor het eerst een paar zorgeloze liefdesliedjes op de cd.

"'t Kwam vanzelf dit keer. Ik wist niet eens dat ik het in me had, maar wat blijkt? Als je het zo voelt, komt het er ook zo uit. 't Is veel moeilijker om over iets te schrijven dat je denkt, dan over een gevoel."

Op de nieuwe cd staan een paar van de meest lichtvoetige nummers die je ooit hebt opgenomen, maar nog geen jaar geleden postte je nog een handvol tweets waarin je zelfmoord overwoog.

"De songs zijn geschreven tussen 2007 en 2009. Nadien heb ik een zware zenuwinzinking gehad. Wat had ik moeten doen? Die songs weggooien? Zo werkt het niet. Ik ben eronderdoor gegaan, en op een gegeven moment zag ik het niet meer zitten. Daar ben ik overheen, nu. Maar ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten, omdat ik niet vind dat zelfmoord een thema is waar je over spreekt alsof het een vorm van entertainment is."

'I Had a Baby' is wellicht het meest autobiografische nummer. Daarin heb je het over de vader van een van je zonen, de Ierse folkmuzikant Donal Lunny. Hij heeft het kind nooit erkend omdat hij getrouwd was met een andere vrouw. Je veroordeelt hem niet. Je neemt alleen jezelf kwalijk dat het zo gelopen is.

"Maar ik bén ook de grote schuldige. Ik had gewoon nooit wat met hem mogen beginnen. 't Was een ongeluk met grote gevolgen. Ik ben heel trots op dat nummer, ook al omdat er over dat thema bij mijn weten heel weinig songs geschreven zijn. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik mijn zoon tekortdeed omdat hij geen contact met zijn vader had. Maar sinds kort is er een doorbraak: ze zien elkaar nu een paar uur per week. En niemand kwetst mijn kind. Ik zeg niet dat het contact altijd even rimpelloos verloopt, maar ik ben blij dat ze goed met elkaar kunnen opschieten."

Je bent 25 jaar zangeres. Wat zie je zelf als je grootste verwezenlijking?

"Eerlijk? Dat ik op tv een foto van de paus heb verscheurd en hem de échte vijand heb genoemd. Voor mij was dat een artistiek statement, en ik sta er nog steeds achter. Ik weet dat veel mensen me daarom zijn gaan haten, maar ik ga ervan uit dat die me sowieso al niet moesten. Maar het beste bewijs dat ik niet alleen stond in mijn stelling over de paus, is dat ik sindsdien ben blijven optreden. En ik heb nooit voor een lege zaal gestaan. Kennelijk zijn er toch nog meer dan genoeg mensen die aan mijn kant staan. En de anderen kopen sowieso geen kaartje, dus die kom ik nooit tegen."

Een paar jaar geleden zag ik een sticker op je auto met de slogan 'Embarrassing my children: a fulltime occupation'. Wanneer heb je je kinderen voor het laatst écht in verlegenheid gebracht?

"Dat is een goeie vraag. (denkt na) Vorige week had mijn dochter vriendinnen op bezoek, en om 3 uur 's nachts kwam ik haar vragen of de muziek wat stiller kon. Terwijl ik daar in pyjama half slaapdronken in haar kamer stond, vroeg ze me plots waarom Roger Waters van Pink Floyd zo'n bloedhekel aan me heeft. Blijkbaar heeft hij op zijn website geschreven dat hij me een enorme koe vindt. Ik heb haar in het bijzijn van al haar vriendinnen terechtgewezen over die vraag. Dat vond ze wel wat gênant, vrees ik."

Nu wil ik wel weten waarom je het aan de stok hebt met Roger Waters.

"Toen de muur net was gevallen heb ik in Berlijn meegewerkt aan een liveopvoering van The Wall, en daar heeft hij zowel mij als het publiek bedrogen. De dag voor het concert was er een generale repetitie om het licht en de camera's af te stellen, want hij had voor veel geld een deal gemaakt waardoor de hele show rechtstreeks zou worden uitgezonden. Alleen: zonder dat de andere artiesten op de hoogte waren, had hij die repetitie opgenomen. En tijdens het eigenlijke optreden kreeg het publiek een tape te horen. Ik heb het zelf ook maar gemerkt toen ik het podium opstapte en zag dat mijn microfoon niet eens was aangesloten. Ik stond met mijn rug tegen de muur en kon niet anders dan playbacken. Playbacken is een van de ergste dingen die je als artiest kan doen. Dat is liegen tegen je publiek. Ik voelde me een bedrieger, ook al omdat het peperdure tickets waren en mensen zeven uur hadden staan aanschuiven. Dus ben ik backstage achter hem aangegaan en heb hem een flinke mep verkocht. Roger Waters is een lul die geen respect heeft voor zijn fans en alleen in geld is geïnteresseerd. Als zo iemand me een trut noemt, ben ik geneigd om dat een compliment te vinden."

How About I Be Me (and You Be You)? is verschenen bij One Little Indian. Op 12 april begint Sinéad O'Connor haar Europese tournee in het Koninklijk Circus in Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234