Donderdag 21/11/2019

Bejaard, vermaard en ongeëvenaard

De 73-jarige Paul McCartney gaf in Parijs een drie uur durende masterclass in vakmanschap, geschiedenis én ontroering. In een uitverkocht Bercy spande Macca de verwachtingen voor Pinkpop en Rock Werchter daarmee nog wat hoger.

Eind deze maand wordt McCartney voor het eerst op een festival in de Benelux verwacht. Voor Herman Schueremans was PiekenPaul "de nummer één op zijn wishlist", maar ook "een van de laatste grootheden die in de rijke festivalgeschiedenis van Werchter nooit op bezoek is geweest".

Voor jeugdige fans van Kanye West staat Paul McCartney dan weer bekend als de protegé van Yeezy: iemand "over wie we in de toekomst vast nog veel meer zullen horen".

'FourFiveSeconds', het niemendalletje met Rihanna en West, passeerde de revue in Parijs, maar het mocht van meet af aan duidelijk zijn dat de Brit meer gensters zou slaan met songs van The Beatles, Wings en een handvol opmerkelijk solowerk.

"Parijs is altijd geweldig", sprak Macca voor hij de Beatles-classic 'I've Got a Feeling' inzette. "Maar deze keer is het nog specialer. Ik hoop dat jullie vanavond veel plezier maken. Jullie verdienen het."

Meer woorden maakte de poproyalty niet vuil aan de olifant in de kamer. De trauma's na de aanslag op de Bataclan waren voelbaar nog niet verwerkt, merkte je in de Parijse arena. Subtiel drukte McCartney een vinger op de zere wonde, maar tegelijk bracht hij balsem aan.

Voortdurend schipperde Macca tussen sentiment, nostalgie en euforie. Zo droeg hij heel wat songs op aan alle dierbaren die hem vroeg of laat ontvallen zijn: John Lennon werd bedacht met een vertederend 'Here Today', waarin hij postuum een gesprek voerde met zijn doodgeschoten groepsmakker, en een flard 'Give Peace a Chance'.

Aan George Harrison haalde hij dan weer een fraaie herinnering op door 'Something' in te zetten op ukelele - ooit speelden ze die song zo achter gesloten deuren. En ook de vijfde Beatle, George Martin, werd niet vergeten: aan hem droeg McCartney de Beatles-classic 'Love Me Do' op.

Macca's vrouw Nancy Shevell kreeg op haar beurt de wat zoetsappige ballad 'My Valentine' opgespeld. Die song is bepaald geen hoogvlieger in McCartneys omvangrijke oeuvre, maar toen de song op de backdrop elegant uitgebeeld werd in doventaal door Natalie Portman en Johnny Depp, moest zelfs de sikkeneurigste criticaster even slikken. Net als tijdens een prachtig 'Maybe I'm Amazed' dat als eerbetoon aan Linda McCartney werd opgevat.

Dat Macca ver na pensioengerechtigde leeftijd nog steeds het podium opzoekt, zou makkelijk meelijwekkend kunnen ogen. Maar deernis bleek allerminst op zijn plaats bij deze held uit vervlogen tijdperken. Bewondering daarentegen. Macca hoeft het immers al lang niet meer voor de poen te doen.

En niemand die het de popster kwalijk zou kunnen nemen, indien hij besloot om op zijn lauweren te rusten. Desondanks besliste McCartney om drie uur lang een marathon te houden waarin hij tot in de laatste rechte lijn kwiek over het podium bleef struinen. Meer nog: aan het eind leek hij minder pompaf dan zijn 17.000 toeschouwers.

De titel van zijn tour, One on One, suggereerde een vergelijkbare graad van intimiteit. Klinkt natuurlijk grotesk in een stadium met 17.000 toeschouwers. Maar met 'Yesterday' en 'Black Bird' wist hij wel degelijk aan gevoelsmatige schaalverkleining te doen.

Sufgekauwde classics

Die hoogtepunten stonden in schril contrast met de luidruchtige spektakelmomenten die vast beter uit de verf zullen komen op een festival: 'Back in the U.S.S.R.' scheurde je trommelvlies nogal lomp aan flarden, terwijl het hele aanwezige arsenaal en budget aan licht en vuurwerk verbrast leek aan 'Live and Let Die'. Veel meer genietbaar was dan weer het 'na-na-na'-koortje tijdens 'Hey Jude'. Zelfs als je een schurfthekel ontwikkeld zou hebben aan sufgekauwde classics als 'Hey Jude', 'Let it Be' of 'Ob-La-Di, Ob-La-Da', toch betrapte je jezelf op een beaat meekwelen.

De meeste liedjes klonken in Parijs overigens even vertrouwd als McCartneys Höfner-bas oogde: hymnes als 'Can't Buy Me Love' of opener 'A Hard Day's Night' verschilden nauwelijks van de oorspronkelijke opnames. Maar net zo goed verraste Macca met relatief obscure nummers.

Afspraak met geschiedenis

Nog meer hoogtepunten voor de geest halen? Een makkie. Maar uw tijd is kostbaar. Dus om kort te gaan: in Parijs beleefde Macca artistiek eerherstel, voor alle Beatles-fans die zich in dweperige Lennon-verheerlijking blijven verliezen of die niet geloven in geriatrisch genie.

Ook als survivor en geschiedenisleraar kent geen artiesten vandaag hun gelijke in McCartney. Mis uw afspraak met de geschiedenis niet in Werchter.

Lees de integrale recensie op demorgen.be Paul McCartney speelt 30 juni op Rock Werchter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234