Woensdag 12/08/2020

DM Zapt

Behandel het onderwerp ‘wit privilege’ en (witte) mensen voelen zich aangevallen, merkte deze tv-maakster

Chelsea Handler (l.)Beeld Photo News

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: de docu Hello Privilege, It’s Me, Chelsea op Netflix.

“Een vis in het water weet niet wat water is, zelfs al zou je hem erop wijzen. Dat is precies hoe wit privilege werkt bij witte mensen.” Dat zegt schrijver Tim Wise in de documentaire Hello Privilege, It’s Me, Chelsea.

Daarin onderzoekt de Amerikaanse, witte comedian Chelsea Handler hoe wit privilege de Amerikaanse maatschappij beïnvloedt. Dat ze de luxe heeft om een Netflix-docu over dit onderwerp te draaien, is eigenlijk al een wit privilege. Zo begrijpt u meteen het scepticisme waar ik dit stuk mee begon.

Maar kijk, Handler zet zichzelf nagenoeg onmiddellijk te kijk door een open mic night van een studentengroep te bezoeken waar over het onderwerp wordt gepraat en waar ze in een mum van tijd de wind van voren krijgt. “We hebben beperkte rechten op socio-economisch niveau door ons ras”, zegt een Afro-Amerikaanse studente in het publiek. “Praten is leuk, want je moet ergens beginnen, maar wanneer wordt er actie ondernomen? Dit konijnenhol is veel dieper dan een documentaire kan beslaan.” Een andere studente is barser: “Je komt hier gewoon je wit privilege gebruiken. Wat kom je eigenlijk doen behalve de show stelen?”

Handlers uitgangspunt? Wit privilege is een probleem van witte mensen, niet van gekleurde mensen. Net daarom bezoekt ze rednecks uit Tennessee, maar lult ze zich in Orange County ook binnen op een theekransje van Republikeinse vrouwen die hun vermeende privileges relativeren en langs hun neus weg het rassenprobleem in de VS minimaliseren. “Ik zie het niet”, klinkt het doodleuk.

Handler stelt vast wat reacties op onlinekrantenfora dagelijks bevestigen: raak het onderwerp ‘wit privilege’ aan en een heleboel (witte) mensen voelt zich aangevallen of geschoffeerd. “Je deelt niet alleen de algemene geschiedenis opnieuw in, maar ook de persoonlijke geschiedenis van iemand”, analyseert de geschiedkundige Carol Anderson die reactie. “Dat is alsof je iemand in de kern raakt. Daar komt de backlash vandaan. Het is een defensiemechanisme.” Of: een emotionele reflex die voortvloeit uit het misinterpreteren van racisme? “Racisme is geen gevoel”, zegt de zwarte komiek W. Kamau Bell, “maar een structuur in een maatschappij die geschiedkundig te traceren is. Kijk naar de slecht gefinancierde zwarte scholen, naar de inkomensverschillen tussen blanken en zwarten of de klassenongelijkheid tout court.”

In het gebrek aan geschiedkundige kennis en in de onwil of de onmogelijkheid om je behoorlijk te informeren, ligt kennelijk een groot deel van het probleem. Dat is waar Hello Privilege uiteindelijk op neerkomt. Educatie en dialoog zijn cruciaal. En toch blijft het dansen op een slappe koord voor witte mensen die het fenomeen willen aankaarten zonder voor opportunist te worden versleten. Nu, zwijgen helpt niemand vooruit, weet Handler. Op dat vlak is haar erg persoonlijke film een nobele, zij het wat onhandige poging. Zij weet hoe dan ook dit: je moet eerst kruipen vooraleer je leert lopen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234