Maandag 21/10/2019

Beerse, 28 februari, CC 't Heilaar

Het eerste deel van de muzikale afvallingskoers - Rock Rally 98 genaamd - zit erop. Niet zonder enige trots kunnen we jullie meedelen dat wij deze hoge concentratie aanstormend muzikaal talent overleefd hebben. Al dat jeugdig enthousiasme, het vergt toch wat van een toegewijde RReporter. Energie bijvoorbeeld. Neem nu de laatste preselectie op rij. Tien voor acht en we staan nog voor de ingang van CC 't Heilaar in Beerse, om luttel later de man zonder gehemelte en met naam Etienne 2 1/2 Hour Siesta te horen aankondigen. Aan de linkerkant het meisken aan de Korg-synthesizer, aan de rechterkant het jongsken op de elektrische gitaar. Al snel wordt duidelijk dat de naar belcanto neigende stemoefeningen van mevrouw, samen met het gebruik van de strijkstok op de gitaar, 's groeps handelsmerk zijn. Het geluid zouden we - als u er niets mee inzit - willen catalogeren onder 'griezelig gebloemde gothic'. Een twee en een half uur durende siësta zou ons - u raadt het al - zeker meer bekoren. 6/10

Na groep 1 volgt - zelfs in afgelegen gebieden als de Kempen - groep 2: Batty Darren. Een hevig gesticulerende bassist hebben deze nog net niet fameuze vijf alvast kunnen strikken. En, we moeten het toegeven, liedjes die tragische titels als 'Broken' meekrijgen, zetten ons eerder aan tot een bulderlach dan tot introspectie. Natuurlijk menen deze malse (uit Malle, dus) jongelui het goed, maar na drie nummers onder hun toren denk je ondertussen wel dat de liefde totaal verwerpelijk is. Misschien hebben we zitten dromen, maar een of andere riff kwam ons erg Killing Joke-achtig over. Een beetje vlakke muziek. 6,5/10

De mensen van Igor's Record Shop zien er bij hun verschijnen op de bühne in ieder geval goedgeluimd uit. De derde groep zijn betekent: voor een - stilaan - wakker publiek spelen. Heel wat gitaarwerk van leuk niveau, een zanger die ook wat pantomime in zijn mars heeft en muzikale ongekunsteldheid. Klinkt als: een snuifje Pearl Jam en een mespunt Buffalo Tom overgoten met een frisse rock'n'rollsaus. Verteerbaar. 7/10

Uit het peperdure Schilde komen de mannen en muziekjes van In Victa. Jonge helden met serieuze gezichten die het woord 'melodie' nog in hun woordenboek hebben staan, waarvoor hulde. De nummers mogen hier en daar misschien een ietsie pietsie last hebben van een te hoog dEUS-gehalte, feit is wel dat ze in je hoofd blijven hangen. Erg zuiver en helder. Wat er ook van hen moge worden, die avond krijgen ze alvast een welgemeend applaus van een aanzienlijk aantal fans. Wie fans heeft, kan op beide oren kan slapen. 8/10

Ook wel eens een meisje hard willen zien zingen? Dan hoor je zeker iets in Sell-fish. Een blond kopje met een goeie stem die helaas - of was er opzet in het spel? - te vaak in de achtergrond verdween. Wij hebben hier zo'n flauw vermoeden dat deze Herentalsenaars stickers van Living Colour op hun versterker geplakt hebben, maar niets is zeker. 7/10 Peter Evrard: de Turnhoutse versie van het ter ziele gegane Channel Zero is waarlijk opgestaan! En te zeggen dat Pasen nog moet komen. Veel gedreun, veel armbewegingen en enkele petten. Welingelichte bronnen zien hierin een metalachtig genre. Voor herhaling vatbaar, is net het tegenovergestelde van wat op het puntje van onze tong ligt. Trop blijft te veel. 5,5/10 Supermarket, jongens die een thuiswedstrijd spelen, lijken van bij de aanvang van hun set veeleer aan de verlegen kant. Heel in de verte klinkt een echo van wat wij hier brave Pavement-liedjes wensen te noemen. Laat het ons zo verwoorden: er zit misschien iets in, maar het geduld om erop te wachten, hebben we niet. Die postkaart met 'Groeten uit Beerse' verwachten we echter nog. 6/10

Een tweede keer mogen meedingen naar roem op een Rock Rally-preselectie, het overkomt de heren van Little Big Man. Deze lieden proberen in ieder geval elk nummer opnieuw uit te vinden, en niet zonder resultaat. Al is het dan only rock'n'roll, we zien het hier niemand dadelijk nadoen. 7,5/10.

Voor wie het wat zegt, geven we dit even mee: My Friend Stan herinnert ons aan de Kitchens of Distinction, terwijl we die al lang vergeten waren. Een cover van een - weliswaar iets minder gedraaid - dEUS-nummer opvoeren, lijkt ons in dezen een iets te gemakkelijke keuze. Alhoewel we zeker zijn dat het verliefde stel voor onze neus er niets van gemerkt heeft. 6,5/10

We gingen het niet over groepsnamen hebben, maar bij de laatste groep Debonair konden we ons toch niet inhouden: zouden het klonen zijn van de Afghan Whigs, of erger, klonen van zichzelf. Onze nieuwsgierigheid werd al gauw bevredigd toen het antwoord geen van bovenstaande mogelijkheden bleek te zijn. Deze gentlemen - toch Whigs? - zijn noch van onzuivere zang, noch van onzuivere melodieën te betichten, 'verdienstelijk' is het woord wat zich hier aandient. 7,5/10

Onderweg naar huis nam de gedachte aan een pizza snel het stuur over. Wij willen namelijk op een goed blaadje staan bij dokter Beacourt.

De RReporter

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234