Dinsdag 15/10/2019

Beauty and the beats

#1 beste dj. Zo mag Amelie Lens zich noemen dankzij haar Red Bull Elektropedia Award. In de wereld van de muziek is ze wereldbekend. In haar eigen wereld is ze gewoon iemand die voluit gaat voor haar passie.

"Ik wou normaal helemaal niet naar die Elektropedia-uitreiking gaan", zegt ze. Ze laat het niet eens als een grote schuldbekentenis klinken. "Ik vind zulke awards een moeilijk gegeven omdat het om talent gaat. En talent kun je niet in vakjes steken of in een lijstje gooien." Het verklaart waarom ze haar nominatie zelf niet publiek maakte en bijgevolg niemand opriep om te stemmen. Een jaar lang heeft ze alle interviewaanvragen geweigerd, nooit te veel reclame gemaakt voor zichzelf. "Het is plots allemaal heel snel gegaan met mijn carrière en ik wil niet nog meer in the picture staan." Tot haar agent een telefoontje kreeg van de organisatie: het zou toch echt wel handig zijn als ze aanwezig kon zijn. Een hint naar de vier awards die ze later in haar handen geduwd zou krijgen. #3 Artist of the Year, #2 Beste Producer, #2 Best Song en #1 Best DJ, waarmee ze 2many DJ's en Faisal achter zich liet. Op Instagram postte ze uiteindelijk een foto van zichzelf op het podium. Met award, dankbetuigingen en conclusie: what a year it's been.

Het was het jaar waarin ze op een maand tijd 27 vluchten heeft genomen. Van Singapore naar Australië, Londen, Zuid-Amerika. Richt je vinger met je ogen toe naar een wereldkaart en op dat plekje heeft ze waarschijnlijk staan draaien. "Soms weet ik niet meer waar ik ben. Dan moet ik aan de paspoortcontrole op de luchthaven mijn agenda bovenhalen om te antwoorden op de vraag van welk land ik ingevlogen kom."

Het was het jaar waarin ze een gevestigde waarde werd. "Ik speel nog steeds op dezelfde plekken en festivals, maar mijn naam komt nu groter en hoger op de affiche. De verwachtingen stijgen mee."

Het jaar ook waarin ze wel een minibar krijgt op hotelkamers. "Soms was er niet eens een flesje water te vinden in zo'n kamer. Dan heb je na drie gigs en evenveel vluchten vier uur om even bij te slapen en moet je nog op zoek gaan naar water."

En het jaar waarin ze niet langer opeengepakt vervoerd wordt in een aftands wagentje dat stil dreigt te vallen omdat niemand de benzine wil betalen. "Het zijn nu betere wagens. Maar de kleur maakt me echt niet uit. De generatie voor mij heeft het wat dat betreft wel wat uitgehangen met riders en eisen, denk ik."

Ze wordt sinds dit jaar ook herkend op luchthavens of in de supermarkt. "Dat is toch even wennen. Ik ben geen actrice of popster, hè. Ik ben een techno-dj."

Froufrou en blokjes

Dour Festival 2005. Volgens de krochten van het internet was er die editie een brandende zon, weinig schaduw, veel stof, weinig groen gras, heel veel volk en vooral heel veel muziek in heel veel genres. In 2005 was het nog oké om heel veel de woorden 'heel veel' te gebruiken. Tussen de heel veel aanwezigen: Amelie Lens. Een vijftienjarig meisje dat na het overlijden van haar moeder al jaren bij haar mémé in Vilvoorde woonde en diezelfde mémé had voorgelogen dat ze ging kamperen. "Eigenlijk was dat niet helemaal gelogen. Ik heb toen in een tent geslapen en Aiki Noodles gegeten."

Dat meisje had in tegenstelling tot andere leeftijdsgenoten geen idolen, bij haar geen posters van bands en bijhorende leden aan de muren van haar tienerkamer. "Ik vond Nine Inch Nails wel oké, maar alles veranderde toen ik daar in mijn eentje een tent binnenstapte waar ze techno speelden. Voor mij op dat moment nog gewoon repetitieve muziek. Het gevoel dat ik toen kreeg, kon en kan ik nog steeds niet beschrijven. Het was alles."

Eenmaal thuis moest en zou ze meer muziek luisteren. Dagen, weken, soms maanden lang was ze op zoek naar een bepaalde track. "Obsessief", zegt ze zelf. Op MySpace, want apps zoals Shazam bestonden nog niet. En in haar eentje. "Op mijn zestiende verjaardag zag ik dat er in een Brusselse club een techhouse-dj kwam draaien die ik echt wou zien. Ik wist dat ik daar nooit zomaar binnen zou geraken op mijn leeftijd, dus stuurde ik een bericht naar de MySpace-pagina. 'Ik ben zestien jaar en ik denk niet dat ik binnen mag, dus hopelijk kunnen jullie mijn naam op de gastenlijst zetten.' En het lukte. Aan de ingang lagen mijn ticket en een cd klaar. De manager van de dj heeft me toen aangesproken en me meteen voorgesteld aan mensen uit de scene. Zo bleef het groeien. Op een evenement in Luik kwam ik dan weer iemand tegen die later boeker van Dour en een heel goede vriend zou worden. Hij vroeg zich af wat ik daar deed, alleen. Met mijn froufrou en mijn blokjes. (lacht) Voor mij was het logisch. Boyz Noize kwam voor het eerst naar België en daar moest ik bij zijn."

Op een van die events kwam ze ook Sam tegen, wat later haar vriend en vandaag haar verloofde. "We bleken dezelfde lievelingstrack te hebben." Meer heeft de liefde soms niet nodig. "Onze basis was sterk en we zijn samen geëvolueerd. In dezelfde richting. Ik ben heel hevig en hij is heel chill. Dat houdt ons in evenwicht." Sam had het materiaal en zij had de interesse, waardoor ze begon te draaien en producen. Het meisje dat in haar eentje clubs afschuimde, dat de laatste trein naar Luik en de vroegste trein weer terug nam, was niet langer alleen.

O ja. Toen ze die technotent op Dour zwetend weer buitenstapte, werd ze ook gescout door een modellenbureau en niet lang daarna zou Jean Paul Gaultier zijn kleren op haar lichaam maken. Maar daarover later meer.

Succes Lenske

Amelie onderbreekt zichzelf enkel als een van haar katten zich opdringt. "Morris is de minst aanhankelijke. Getraumatiseerd, denken we, hem hebben we als klein katje gered. Frank en Winter zijn liever. Ik heb als grapje een krabpaal in de vorm van een platenspeler gekocht omdat ze nergens liever zitten dan op mijn draaitafels. Maar het werkt niet." Wat ze ook heeft: een catcam om de katten te zien wanneer ze niet thuis is. En een catsitter. Om de katten te verzorgen wanneer ze niet thuis is. "Een van mijn tracks is genoemd naar mijn kat Winter."

Vertedering en consternatie, want door dat op tafel te gooien, valt er een vraag van af en wel deze: is de donkerte en kilte van techno herkenbaar voor haar? Voor een echt diepte-interview kon zelfs de muziek opgevoerd worden als metafoor voor haar zijn. Ze zou er lang over nadenken om uiteindelijk in haar met roze overgoten zwarte ziel te laten kijken. Maar het is dus gewoon haar kat.

"Ik ben zelf eigenlijk keivrolijk en optimistisch. Mijn brein werkt zo. Als er iets ergs gebeurt, probeer ik daar toch nog iets moois van te maken. Promotors zijn meestal in de war wanneer ze mij voor het eerst ontmoeten. Ze kennen me van die zogezegde donkere, harde muziek en dan zien ze daar plots een vrolijk meisje binnen stappen. Ik besef dat mijn muziek voor anderen kan overkomen als obscuur. In vergelijking met andere genres is techno vrij repetitief en kil, zonder vrolijke vocals. Maar binnen de techno ben ik niet zonodig donkerder dan de rest. Er zijn heel veel subgenres, van industrieel tot dub, en ik heb daarin voor mezelf een goede mix gevonden. Voor mij is dat dus niet duister of zo. Het is gewoon wat ik goed vind. Ik doe mijn ding. Vanuit de backstage volg ik soms wel andere sets om mee te zijn, maar ik ga er niet online naar op zoek. Ik ben heel beïnvloedbaar. Ik begrijp heel veel mensen en meningen, waardoor ik die makkelijk zou kunnen overnemen. Op die manier zou ik een track kunnen spelen die ik uit mezelf niet zou spelen. Dat wil ik voorkomen. Om mijn eigen mening over te houden, moet ik de rest weren."

Kan ze zichzelf goed vinden? Een vraag die niet ondermijnd wordt door een kat. "Ik ben goed, dat weet ik. Maar ik kan nog beter. Ik wil de beste zijn en ik schaam me niet om dat te zeggen. Draaien is op zich niet supermoeilijk, het is eigenlijk gewoon een schijfje opleggen. Er zijn er die het zo doen, maar op die manier word je niet de beste dj. Het verschil zit in weten welke plaat je op welk moment moet opleggen, je moet het publiek aanvoelen, weten waar je bent op welk moment van de dag of nacht, details aanvoelen. Ervaring maakt je de beste dj. Voor België weet ik perfect wat en hoe, maar internationaal ben ik soms nog aan het zoeken. Door zulke kleine dingen kan ik echt geobsedeerd zijn."

Alweer dat woord. De lat ligt hoog en ze heeft die daar niet alleen gelegd. Alles ontploft de laatste tijd, in goede zin. En iedereen wil een stukje van haar. Al is zijzelf net hetgeen waar ze zuinig op is. Ze is bedachtzaam, ze weet goed wat ze wel en niet wil. Het is niet voor niets dat er amper interviews met Amelie te vinden zijn. Ze heeft de cover van het meest vermaarde muziekmagazine geweigerd. Hetzelfde met de afsluitact van een populair festival. "Ik ben veel te snel gegroeid en ik wil mijn tijd nemen. Geen overload in de hand werken. Als ik voorheen een foto postte op Instagram, kreeg ik honderd likes en een paar comments van vrienden en familie. Succes Lenske, doe dat goed. Nu zijn het duizenden likes, honderd comments." Hoge bomen vangen veel wind. Goede dj's ook. "In die comments ontstaan al eens discussies. Over wat ik speel tot hoe ik eruitzie en wat ik draag. Gelukkig is mijn fanbasis ondertussen wel groot genoeg om onderling botte opmerkingen te weerleggen. Zelf kan ik dat niet altijd doen of volgen. Daar wil ik ook niet mee bezig zijn, al trek ik het me natuurlijk soms wel aan. Vroeger droeg ik lippenstift. Dat doe ik nu niet meer. Een streepje lippenstift is me de commotie niet waard."

Nog een van die comments die te pas en te onpas gegeven wordt: niet slecht, voor een vrouw. "Ik ben voor gendergelijkheid. Het enige onderscheid dat hier gemaakt mag worden, is dat tussen goede en slechte muziek. Ik wil daar een punt van blijven maken. De vraag hoe ik mij voel als vrouw in een mannelijke wereld is nooit relevant. Ik ben een artiest tussen andere artiesten. Een tijd geleden heb ik zelfs bijna een gig gecanceld in Zuid-Amerika, dat event had de naam 'technowomen'. En ze meenden dat! Is mijn gender echt het enige dat ze kunnen gebruiken om kaarten te kunnen verkopen? Niet mijn muziek, niet wat ik kan? Nee. Het feit dat ik borsten heb, is een reden om me te boeken. Ik heb dat aangekaart bij de organisatie en ze hebben hun affiche aangepast. Het probleem ligt dan ook vaker bij het verkoopsmanagement of de pers, bij de artiesten speelt dat niet. En ik begrijp wel dat het catchy titels zijn, maar zo houden we dat probleem wel in stand."

Gevraagd naar de #metoo commotie schudt Amelie haar hoofd. Kent ze niet. En misschien maar goed ook.

Coopertest

'Model Amelie Lens is beste dj van België', zo luidt een van de krantenkoppen nadat ze die award in ontvangst mocht nemen. Nog een catchy titel. Bam. Model Amelie Lens. Een pauw met nog slechts één pluim. Het blijkt een meervoudige oogrol waard.

Om dat te begrijpen, moeten we teruggaan naar die editie van Dour in 2005. Terug naar de brandende zon, weinig schaduw, veel stof, weinig groen gras, heel veel volk en vooral heel veel muziek in heel veel genres. En naar het moment dat Amelie aangesproken werd door die modellenscout. "Dat was heel tof voor iemand die droomde van een modellencarrière, maar ik was daar totaal niet mee bezig. Ik was geen meisje-meisje. Ik droeg zelfs geen make-up." En dan moest ze dat ook nog gaan uitleggen aan mémé. De doorslaggevende factor overigens om de dag na Dour wel langs te gaan bij Dominique Models. "Mijn mémé en ik hadden het goed, ik had alles wat ik nodig had. Maar ik besefte ook dat mij een heel grote kans in de schoot geworpen werd. Misschien moest ik die kans wel grijpen. Ook al zou mémé ongerust zijn." Met een roodverbrand gezicht, haar als stro, gebarsten lippen, een schram in haar gezicht en geplukte wenkbrauwen diende een vijftienjarige van een meter tachtig zich vervolgens aan bij het modellenbureau. En daar konden ze blijkbaar door al die schade heen kijken, want ze mocht onmiddellijk beginnen. "We willen je keihard, zeiden ze, maar laat die wenkbrauwen terug groeien, verzorg die schram en blijf uit de zon." Fair enough. Wat later was ze fitting model voor Jean Paul Gaultier. Onder andere.

Club boven catwalk

"Op mijn zestiende zat ik op de kunsthumanioria in Antwerpen, waar ze me de keuze tussen kunst en mode opdrongen. Ik was te vaak afwezig, dubbelde, veranderde van school en besloot er uiteindelijk mee te stoppen. In het vierde middelbaar. Ik heb toen twee jaar lang keihard gewerkt en op mijn achttiende heb ik me twee maanden afgesloten van de buitenwereld om middenjury te doen. Op twee maanden tijd heb ik twee jaar aan leerstof verzet. Maar het is gelukt. Ik ben een streber. Toen we op school ooit de coopertest moesten doen en ik een acht op tien kreeg, stond ik erop dat ik na school die test opnieuw mocht doen. Het werd een negen op tien."

Wat dat modellenleven betreft, wil Amelie het kort houden. Zelfs als het hier niet in haar woorden tussen aanhalingstekens staat, moet het bondig. Zodus: er was haar naam naast die van Cara Delevingne in het lijstje van Vogue's Model Faces to Watch in 2010. Er waren Jean Paul Gaultier en consorten. Er waren castings met meetlinten om de heupen te meten. Er was veel 'non' en er was nog meer 'oui'. En dan toch die aanhalingstekens bij haar eigen woorden, die het moeten samenvatten, voor eens voor altijd: "Mijn ambitie lag niet in de mode".

Die ambitie lag in de muziek, dat wist ook haar modelagentschap. "Vaak weigerde ik op vrijdag een job omdat er dan ergens een dj speelde die ik wilde zien. Dan ging ik naar de club in plaats van de catwalk. En ze begrepen dat. Ze hebben me gevonden op Dour, ook zij wisten dat dat geen toeval was."

Denk nu niet dat Amelie tegen haar zin een internationale modellencarrière opbouwde. Dat is niet de stijl van iemand die zo verstandig is als zij. Ze haalde voldoening uit de fijne en soms unieke ontmoetingen, verhalen van mensen die iets wilden in hun leven en daarvoor gingen. Verhalen die bewezen dat er meer was dan Vilvoorde en een doorsnee job. "Als bijbaantje heb ik ooit gepoetst, dus ik weet dat er minder aangename jobs zijn dan model. Maar het was niet wie ik was als persoon, het was mijn job. En die job wilde ik goed doen, waardoor ik ook wel bekendstond als een harde werker. Het is niet omdat ik iets niet graag doe, dat ik het niet goed zal doen, hoor. Dat is dat streberig kantje weer. Ik heb ook keigoed gekuist hè."

De mens is een aardig beestje. En heeft vaak ook meer dan één reden om te doen wat hij doet.

"Ik heb lang gedacht dat ik op mijn tweeëndertigste zou sterven. Mijn mama is op die leeftijd overleden na een ziekte. Ook mijn vader is heel zwaar ziek geweest. Ik ben groot geworden met het idee dat het allemaal wel heel snel gedaan kan zijn. En daarbij ook met het idee dat ik nergens spijt van mag hebben, dat ik alles moet proberen. Ik wil overal alles uithalen."

Geblokkeerd door Wikipedia

Tien jaar lang deed ze een job waarvan ze wist dat die eindig zou zijn. Ondertussen bleef ze met muziek bezig. Draaien, events organiseren en zelfs samen met Sam een eigen bedrijf oprichten dat havermout on the go verkocht. Tot ze flauwviel tijdens het spelen van een dj-set. "Op dat moment was ik al acht maanden te hard aan het gaan. Er waren de modellenjobs, ik draaide steeds meer en elke avond stonden Sam en ik havermout te verpakken. Dat was gewoon te veel. Voor mij was het al langer een gedane zaak, maar vanaf dan moest het modellenwerk echt wijken. En de havermout. Ik zou me toeleggen op één ding, op mijn passie." Sinds twee jaar heeft ze dus geen job meer, maar teert ze op die passie. Alsof het onoverkomelijk was. Alsof al de rest slechts details waren. Of alleszins niet meer dan het was. Voor haar.

"Al van in het begin wou ik niet het model zijn dat plaatjes draait. Dus ik ging het anoniem doen. Ik draaide als Renée, de naam van mijn mama. Maar dat bleek emotioneel gezien toch niet mijn beste idee. Toen ik brak met het modellenwerk, kon ik mijn eigen naam gebruiken. Ik verwijderde alle modellenfoto's op mijn sociale media, ik mailde sites om te vragen of ze mijn foto's konden weghalen en ik begon opnieuw." Of ze ging verder, het is maar hoe je het bekijkt. "Ik snap het wel, dat de pers graag die modellenkaart trekt, maar kunnen we daarmee ophouden?"

Vandaar dat we er nu pas over beginnen. Niet in de kop. Zelfs niet in de inleiding. Niet uit journalistieke onkunde maar uit respect. "Ik ben helemaal geen model, ik was een model voor het werk. Je bent toch niet je werk, tenzij dat is wat je graag doet, waarvoor je leeft. Ik ben een dj. Dat is mijn alles." Ook Wikipedia wil dat niet snappen. Amelie Lens is volgens hen vooral een Vlaams model. Dan pas dj. "Ik ben geblokkeerd door Wikipedia omdat ik meer dan tien keer de uitleg achter mijn naam heb aangepast. Ze willen het niet veranderen."

Mémé on stage

'Amelie Lens neemt haar mémé mee naar de kolkende Boiler Room op Pukkelpop', zo luidt een andere krantenkop, van afgelopen zomer. Een betere krantenkop. Tachtig jaar is haar grote voorbeeld intussen. Oud en wijs. Al blijft het moeilijk om te vatten wat de kleindochter allemaal doet. "Als ik haar bel vanuit Zuid-Amerika vraagt ze of ik daar ben omdat ze daar geen dj's hebben. En omdat ik mijn eigen vocals doe, durft ze ook al eens te denken dat ik een zangeres ben en jurkjes draag zoals ze op Eurosong dragen. Ik vond het wel leuk om haar eens te tonen wat ik doe, in plaats van erover te vertellen. Die vijf minuten bij mij op dat podium vond ze fantastisch. Al vroeg ze wel of de mensen achteraan minder moesten betalen dan die vooraan."

Opnieuw komt er een kat zich tegen haar benen vleien. Frank, ditmaal. Amelie's ogen zoeken tevergeefs de andere twee poezenbeesten. De draaitafels kan ze niet zien vanwaar ze zit.

"Ik ga hen missen. Straks ben ik drie weken weg. Azië en Australië." Meer bepaald Singapore, Hong Kong, Bangkok, Tasmanië, Melbourne en Sydney. Met flesjes water op de kamer en fatsoenlijk vervoer. Met haar muziek en haar passie. Mémé kan gerust zijn.

Bij het ter perse gaan van dit artikel stond het volgende op Wikipedia:

'Amelie Lens (Antwerpen, 31 mei 1990) is een Belgische DJ en producer.'

Amelie Lens

geboren in 1990 in Vilvoorde

begon in 2014 als techno-dj onder de naam Renée

lanceert binnenkort haar eigen label 'Lenske'

brak in 2016 internationaal door met het titelnummer van haar EP Exhale. In 2017 werd opvolg-EP Let it Go gelanceerd.

won in oktober vier awards op de Red Bull Elektropedia Awards werd op 15-jarige leeftijd gescout door Dominique Models, waarna ze een internationale modellencarrière uitbouwde

hing die carrière in 2015 aan de wilgen, want "ik ben dj"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234